" ขอต้อนรับท่านผู้กล้าสู่โลกของพวกเรา ข้ามีนามว่า...เอ๋? ทำไมผู้กล้าถึงมี 2 คนล่ะ? "
าาแอนดรูว์ผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์กำลังเอ่ยปากกล่าวทักทายต้อนรับผู้กล้าที่เขาอัญเชิญมาด้วยรอยยิ้ม ทว่าทันทีที่สายตาสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเขาจึงเผลออุทานขึ้นเสียงดัง ผู้กล้าควรจะมีเพียงคนเดียวแต่คนที่อยู่ในวงแหวนเวทย์มนตร์กับปรากฏถึงสองร่าง
" กะ...เกิดอะไรขึ้น แล้วพวกเรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? " อาจารย์สาวกอดแขนของเดธไว้แน่นด้วยความกลัว เนื่องจากอยู่ดีๆ ก็มาโผล่ใจกลางห้องโถงขนาดใหญ่ซึ่งถูกออกแบบดีไซน์และตกแต่งราวกับพระราชวัง
อีกทั้งรอบตัวยังเต็มไปด้วยทหารหน้าตาดุดันสวมชุดเกราะเหมือนคนในยุคกลางหลายสิบคน
ดวงตาสีโลหิตของเดธหรี่ลงอย่างไม่พอใจ เขาอุตส่าห์ใช้เวลานานกว่า 1000 ปีในการกำจัดราชันย์ิญญาในขุมนรกเพื่อจะได้กลับไปยังโลกที่เขาเกิด แต่ทว่าตอนนี้กับมีใครบางคนกำลังพลัดพรากเขาจากบ้านเกิดเมืองนอนและอัญเชิญมาต่างโลกอีกครั้ง
ฟุดฟิดๆ
เดธหันหน้าไปมองทหาร 5 คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก จมูกของเขาสูดดมกลิ่นไปมาเนื่องจากิญญาของทหารทั้ง 5 กำลังส่งกลิ่นหอมหวานอ่อนๆ โชยออกมา สำหรับยมทูตอย่างเขาแล้วยิ่งิญญาดวงไหนมีกลิ่นหอมหวานมากเท่าไหร่ นั้นก็เท่ากับว่าคนๆ นั้นเป็ิญญาชั่วร้ายที่เคยกระทำบาปมามากมาย
" อะแฮ่ม! พวกท่านคงกำลังสงสัยกันอยู่สินะครับว่าเหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ส่วนคำตอบนั้นก็คือข้าได้ใช้เวทย์มนตร์อัญเชิญผู้กล้าจากอีกโลกหนึ่งมายังโลกแห่งนี้
สถานการณ์ของเราเริ่มไม่สู้ดีเนื่องจากเผ่าพันธุ์ปีศาจกำลังขยายอาณาเขตและรุกล้ำเข้ามาในดินแดนของพวกเราแล้วก็..... "
าาแอนดรูว์ได้อธิบายเื่ราวต่างๆ ให้เดธและอาจารย์สาวฟังนานหลายสิบนาที เผ่าพันธุ์มนุษย์มีขั่วอำนาจใหญ่อยู่ 5 เมือง ซึ่งเมืองทั้ง 5 ต่างเวทย์มนตร์โบราณที่สืบทอดมาจากรุ่นสู่รุ่น
เวทย์มนตร์โบราณบทนั้นก็คือเวทย์อัญเชิญผู้กล้า
" งั้นก็หมายความว่าอีก 4 เมืองที่เหลือก็มีผู้กล้าซึ่งถูกอัญเชิญมาเหมือนกับพวกเราใช่ไหมคะ? "
มีนา ( อาจารย์สาว ) เอ่ยถามาาแอนดรูว์ แม้ในตอนแรกจะค่อนข้างใอยู่ไม่น้อยหลังจากที่ได้รู้ว่าตัวเองอยู่ต่างโลกเหมือนนิยายแนวแฟนตาซีหลายๆ เื่ที่เคยอ่าน
แต่พอได้ยินข้อมูลของโลกใบนี้ดวงตาของเธอได้มีประกายแห่งความตื่นเต้นปรากฏออกมาราวกับว่าได้เจอกับสิ่งที่ปรารถนามานานแสนนาน
" ถูกต้อง อีก 4 เมืองพวกเขาได้จัดพิธีอัญเชิญผู้กล้าสำเร็จก่อนเมืองลูเซียโน่ของเราเสียอีก " าาแอนดรูว์
" ฉันมีคำถามค่ะ...ถ้าจำไม่ผิดคุณบอกว่าผู้กล้าที่ถูกอัญเชิญมาจะมีแค่คนเดียวไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไมพวกเราถึงถูกอัญเชิญมา 2 คน? " มีนา
" ต้องขออภัยด้วย เนื่องจากข้าเองก็ไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริงเหมือนกัน...แต่มันอาจจะเป็เพราะพวกท่านทั้งสองได้ถูกชะตาลิขิตและกำหนดให้เกิดมาเพื่อเป็คู่ครองของกันและกันล่ะมั่งครับ "
าาแอนดรูว์เข้าใจผิดและคิดว่าทั้งสองเป็คนรักกัน เพราะั้แ่ถูกอัญเชิญมายังโลกแห่งนี้มีนาก็กอดแขนของเดธเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยเลยแม้แต่วินาทีเดียว ด้วยเหตุนี้เขาจึงอธิบายเหตุผลและคาดเดาสิ่งที่น่าจะเป็ไปได้มากที่สุด
" คะ...คู่ครอง "
พอได้ฟังคำพูดของาาแอนดรูว์ ใบหน้าของมีนาเริ่มแดงก่ำอย่างเขินอาย แม้ว่าจะเป็สาววัย 23 ปีแต่เธอก็ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนเลยในชีวิต
แถมเดธยังเป็ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาและเป็นักเรียนชายที่มีนาสนิทคุ้นเคยมากที่สุดในบรรดานักเรียนชายทั้งหมด ( ทะเลาะกันบ่อยมากที่สุด )
เดธไม่ได้ใส่ใจคำพูดของาาแอนดรูว์แม้แต่คำเดียว สาเหตุที่ทำให้ถูกเวทย์มนตร์อัญเชิญและพามาที่นี่เขาเองก็รู้คำตอบดียิ่งกว่าใครๆ คราวแรกก็ตั้งใจจะกลืนกินดวงิญญาของคนภายในห้องโถงนี้ทั้งหมดในข้อหาที่บังอาจพลัดพรากเขามาจากบ้านเกิดเมืองนอน
แต่ทว่าตอนนี้เขาเปลี่ยนใจแล้ว เพราะั้แ่นาทีแรกที่ถูกอัญเชิญมาเดธก็ได้ส่งอีกาดำหลายหมื่นตัวก่อนจะสั่งให้มันบินกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทางเพื่อสำรวจและเก็บข้อมูลต่างๆ ของโลกใบนี้
อีกาดำทุกตัวล้วนถูกสร้างขึ้นมาจากพลังิญญาของเขา ทุกสิ่งที่พวกมันเห็นจะถูกส่งกลับมาให้ร่างต้นไม่ว่าจะเป็ ภาพ , เสียง , กลิ่น เดธล้วนรับรู้ได้ทั้งหมดผ่านอีกาดำเ่าั้
โลกแห่งนี้ค่อนข้างน่าสนใจมากกว่าโลกที่เขาจากมาอย่างเทียบไม่ติด ด้วยเหตุนี้เดธจึงตัดสินใจจะอาศัยอยู่ที่นี่ซะเลย ส่วนเื่เผ่าพันธุ์ปีศาจก็ปล่อยให้มีนาจัดการก็แล้วกันเพราะยังไงซะเธอก็เป็ผู้กล้าที่ถูกอัญเชิญมาเพื่อการนี้อยู่แล้ว ( ใช้งานผู้หญิง 55 )
" ท่านทั้งสองลองพูดคำว่า [ สเตตัส ] ดูสิครับ สำหรับผู้กล้าอย่างพวกท่านจะสามารถตรวจสอบค่าสถานะของตัวเองและผู้อื่นได้โดยไม่ต้องพึ่งพาลูกแก้วตรวจสอบ " าาแอนดรูว์
" สเตตัส "
[ เดธ ] Lv: 1
อายุ : 17 ปี
อาชีพ: ยมทูต (เทพแห่งความตาย )
ค่าพลังเวทย์ : 100
ค่าพละกำลัง : 100
ค่าพลังิญญา : 999.999.999.999.999
ความสามารถพิเศษ : เวทย์มนตร์ธาตุไฟ , ธาตุิญญา ( ธาตุิญญาไม่ถูกนับว่าเป็เวทย์มนตร์ )
เมื่อตรวจดูสเตตัสของตัวเองเสร็จเรียบร้อยเขาจึงลองหันไปตรวจสอบค่าสถานะของคนอื่นๆ ในห้องโถงเพื่อลองเอามาเปรียบเทียบกับของตัวเอง ทหารที่กำลังยืนอยู่รอบๆ มี Lv: 10 - Lv: 20 เป็ส่วนใหญ่ ดูเหมือนว่าค่าพลังเวทย์และค่าพละกำลังจะตกอยู่ที่ 100 ต่อหนึ่งเลเวลโดยเฉลี่ย
ส่วนค่าพลังิญญาจะไม่สามารถกำหนดด้วยตัวเลขของเลเวลได้เพราะขนาดาาแอนดรูว์ที่ Lv: 60 ยังมีค่าพลังิญญาเพียงแค่ 66 เท่านั้นซึ่งน้อยกว่าทหาร Lv: 10 บางคนเสียอีก
ทางด้านของมีนาก็เหมาะสมกับตำแหน่งผู้ถูกกำหนดให้เป็ผู้กล้า แถมทั้งค่าพลังเวทย์และค่าพละกำลังของเธอโดดเด่นเป็อย่างมากเพราะมีตัวเลขสูงกว่าของเดธถึง 5 เท่า
[ มีนา ] Lv: 1
อายุ : 23 ปี
อาชีพ: ผู้กล้า
ค่าพลังเวทย์ : 500 ( คนทั่วไป Lv:1 จะมีแค่ 100 )
ค่าพละกำลัง : 500 ( คนทั่วไป Lv:1 จะมีแค่ 100 )
ค่าพลังิญญา: 69
ความสามารถพิเศษ : เวทย์มนตร์ธาตุแสง , เวทย์มนตร์ธาตุดิน , เวทย์มนตร์ธาตุน้ำ , เวทย์มนตร์ธาตุลม , เวทย์มนตร์ธาตุไฟ
[ สิ้นอายุขัยในอีก : 2 ชั่วโมง 15 นาที ] เฉพาะเดธที่สามารถเห็นเวลาตาย
[ สาเหตุการตาย : โดนนักฆ่าลอบสังหารโดยการใช้ดาบแทงบริเวณหัวใจ ]
' อาจารย์มีนาจะถูกฆ่าในอีกประมาณ 2 ชั่วโมง? ' เดธมองตัวเลขซึ่งกำลังนับถอยหลังลงเรื่อยๆ ดวงตาสีแดงเืจ้องมองผู้เป็อาจารย์อยู่นานสองนานจนผู้ถูกมองเริ่มประหม่าและรีบหลบสายตาไปทางอื่น
" ผู้หญิงคนนี้คือผู้กล้า...ส่วนข้าเป็แค่คนที่โดนลากมาด้วยความบังเอิญเท่านั้น!! " เดธพูดกับาาแอนดรูว์
" ขอโทษด้วยก็แล้วกันย่ะ!! ที่ทำให้เธอโดนลูกหลงจนถูกลากมาที่นี่! " ทันทีที่ได้ยินคำพูดเหมือนกับกำลังโยนความผิดมาให้ มีนาจึงได้กระทืบเท้าไปที่พื้นด้วยความโมโหพร้อมกับจ้องเขม็งบุรุษตรงหน้าอย่างเอาเื่
" เอ่อ...ข้าขออนุญาตถามได้หรือเปล่าว่าอาชีพของท่านคืออาชีพอะไร " าาแอนดรูว์ถามเดธ
" เื่บางเื่หากไม่รู้จะเป็การดีที่สุด...มิเช่นนั้นมันอาจจะนำหายนะมาสู่ตัวของเ้าเอง " เมื่อสิ้นคำพูดของเดธ ร่างกายาาแอนดรูว์ก็สั่นสะท้านไปมา อีกทั้งทั่วใบหน้าเริ่มปรากฏเหงื่อเย็นไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
" นะ...นั้นสินะ ทุกคนล้วนมีความลับที่ไม่อยากบอกให้ใครรู้เพราะฉะนั้นข้าก็จะไม่รุกล้ำเื่ส่วนตัวของท่านมากไปกว่านี้
อีกอย่างข้าได้ให้คนรับใช้จัดเตรียมห้องพักและอาหารเย็นไว้ให้เรียบร้อยแล้วส่วนรายละเอียดสำคัญอื่นๆ พวกเราจะมาคุยกันต่ออีกทีในวันพรุ่งนี้นะครับ "
พูดจบาาแอนดรูว์ก็สั่งให้คนรับใช้นำทางเดธและมีนาไปยังห้องพัก ทันทีที่ทั้งสองคนเดินไปไกลจนลับสายตาาาแอนดรูว์จึงได้ค่อยๆ ทรุดตัวลงไปนั่งบนบัลลังก์ด้วยใบหน้าซีดขาว คำพูดก่อนหน้านี้ของเดธมันยังดังก้องอยู่ภายในหัว
แม้มันจะเป็่ระยะเวลาสั้นๆ แต่เขาจำได้ดีว่าตอนนั้นเหมือนิญญากำลังโดนดึงออกจากร่างโดยบางสิ่งบางอย่างและให้ความรู้สึกเ็ปราวกับโดนฝูงอีกาดำนับพันนับหมื่นตัวรุมแทะกินิญญาของเขาทั้งเป็
ถึงจะไม่มั่นใจว่าเมื่อกี้มันเป็การโจมตีด้วยเวทย์มนตร์ประเภทไหนแต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่ชัดและชัดเจนที่สุดคือ..วันนี้เขาได้เผลอไปอัญเชิญตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวมายังโลกแห่งนี้แล้ว