กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่หกสิบสอง Vigilante ผู้พิทักษ์

Vigilante ผู้พิทักษ์หรือฮีโร่ Heroนั้น

ทางเทคนิคคือการทำงานเองโดยไม่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐอยู่แล้วด้วยแนวคิดว่าอำนาจอยู่ในมือของประชาชน

แต่ยุคสมัยที่ผ่านมาทำให้มี Hero registration act กฎหมายจดทะเบียนฮีโร่ที่ต้องอาศัยกัปตันอเมริกาและไอร่อนแมนชกหน้ากันเกิดสงครามกลางเมืองCivil Wars ขึ้น

แต่สำหรับดินแดนญี่ปุ่นแล้วไซตามะหรือออลไมท์มองว่าการจดทะเบียนฮีโร่เป็นเรื่องธรรมดา

หากออลไมท์มาอยู่อเมริกาคงได้ชกหน้ากับกัปตันอเมริกาไปแล้ว

ด้วยแนวคิดว่า

“อำนาจในการป้องกันตนเองและปกป้องศีลธรรมอยู่ในมือประชาชนโว๊ยไม่ใช่สิ่งที่ได้มาจากกฎหมายของรัฐ”

แต่ยุคสมัยต่อมา

อเมริกาเองประชาชนก็เชื่อในเรื่องของการจดทะเบียนอาวุธปืนมากขึ้น

ทำให้แม้แต่คนเขียนคอมมิคเองก็เห็นด้วยกับการขึ้นทะเบียนฮีโร่ทำให้ฝ่ายกัปตันต้องพ่ายแพ้ไป

ทำเหมือนกับกัปตันเป็นคนผิดที่ต่อต้านการขึ้นทะเบียนฮีโร่

ทั้งที่โลกนั้นมีเซ็นทิแนลที่จะไล่ฆ่ามิวแทนต์หรือผู้มีพลังพิเศษต่างๆได้ทั่วโลก

การโดนขึ้นทะเบียนก็ไม่ต่างกับการโดนกำหนดล็อคเป้าหมายที่เซ็นทิแนลจะมาฆ่าเรานั่นเอง

คนอย่างไซตามะที่บอกว่าคนที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียนฮีโร่คือคนบ้าที่ใส่ชุดคอสเพลย์ไม่ได้เข้าใจความเป็นจริงของฮีโร่ในแง่นี้ว่าคุณน่ะ ไม่ต้องอาศัยการยอมรับจากรัฐบาลก็เป็นฮีโร่ได้

ความหมายของฮีโร่ไม่ได้มาจากรัฐแต่ประการใดแต่มาจากตัวคุณเอง

คือแนวความคิดที่คนที่เติบโตมามาแตกต่างกันคงไม่มีทางเข้าใจได้

แนวความคิดของแอนนาก็เหมือนกัน

ตามรากฐานของฮีโร่ที่ออกแนว

“เด็กสาวคนเดียวต่อสู้กับผู้มีอำนาจ”

ทั้งทางสภาว็อทเชอร์ที่ไม่เข้าใจเธอทั้งทางรัฐบาลที่มีปีศาจแฝงกายอยู่ในรัฐบาล องค์กรทางทหารต่างๆ

ที่เธอจะต่อสู้เพื่อคุณธรรมของเธอแต่คนเขียนกลับเป็นคนที่จงรักภักดีต่อรัฐบาลแบบแปลกๆ

ทั้งที่โครงเรื่องทั้งหมดของฮีโร่

หรือแนวคิด

“คนคนเดียวต่อสู้ในยามรัตติกาลเพื่อปกป้องเมืองจากแวมไพร์”น่ะ

มันมาจากการที่ไม่มีผู้มีอำนาจหนุนหลัง

อำนาจของเราไม่ได้มาจากรัฐบาลตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ซึ่งผมงงมากว่าคุณโธมัสจะมาโมโหอะไรผมกันตอนนี้

ข้ออ้างในการปราบแวมไพร์ของแอนนามาตั้งแต่ต้นคือการอ้างว่ามีสายเลือดพลังพิเศษและองค์กรลึกลับโบราณ

ซึ่งผมว่าอธิบายพรรค์นั้นไปตามกฎหมายของสังคมปรกติก็คงได้โดนหาว่าเป็นองค์กรก่อการร้ายแน่ๆล่ะ

คุณโธมัสจับแว่นตาขณะที่กำลังถามพวกเรา

“พวกเธอสามคนมีอะไรจะแก้ตัวไหม?”

พวกเราสามคนมองหน้ากันไปมาอย่างงุนงง

“ไม่มีครับ”

ผมกับแอนดรูว์กล่าว

“ผมทำเพราะอยากทำครับ” แฮงก์กล่าวเสริมอย่างกระตือรือล้น