3 วันถัดมา......
ผมจากธิดาเทพริรินะ กับพวก ทีโม มา แล้วเดินทางกลับเมืองทางทิศตะวันออก จนผมมาถึงประตูเมือง และมีทหารเฝ้ายามที่คุ้นหน้าคุ้นตาดี เจ้าคนที่โยนผมใส่ขี้หมา นาม คาตะ
มันหันมามองหน้าผมอย่างไม่สบอารมณ์ และเรียกพวกมารุมทำร้ายผมทันที
" พวกนายเป็นทหารเฝ้าประตูเมืองไม่ใช่เหรอ จะทำร้ายประชาชนข้อหาอะไร " ผมกล่าว และเตรียมสุ้กับพวกมัน
" ข้อหาหมั่นไส้ไง พวกเรารุม " เจ้าคาตะกล่าว ก่อนจะเริ่มลงไม้ลงมือ แต่ยังไม่ทันทีมันจะแตะถูกตัวผม ก็ได้มีเท้าของสาวน้อย นาม โรเซ่ พุ่งกระแทกหน้าของพวกมัน
" แก ทำอะไรนะ จับผุ้หญิงคนนั้นไว้ " พวกหทารยามต่างรุมล้อมในทันที แต่เมื่อ ผู้หญิงคนนั้นชูป้าย อาญาสิทธิ์ ขึ้นมา พวกมันถึงกับหงอ เป็นลุกแมว เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกมัน คือ องค์หญิงของ ราชอาณาจักร โปปุรอน ลูกสาวสุดที่รักของ เลาห์คอน โปซาปุ
" ปล่อยตัว ริวจิ เดี๋ยวนี้ นี่คือคำสั่งของเรา " เจ้าหญิง โรเซ่ กล่าว พวกคาตะจึงต้องจำยอมทำตามในทันที
อันที่จริงผมก็เตรียมจะกระทืบไอ้ คาตะอยู่แล้ว แม้ว่าจะต้องเข้าไปนอนคุกอีกก็ตาม แต่มีสาวมาช่วยแบบนี้ ก็ดีไปอีกแบบ แม้ว่าจะรู้สึกไม่ค่อยดี กับโรเซ่ ยังไงก็ไม่รู้เหมือนเธอจะนำพาภัยมาให้ผม
หลังจากที่ เจ้าหญิงโรเซ่ได้ช่วยผมไว้ เธอก็เอาห่อข้าว โอเบ็นโตะ มาให้ผมกินในระหว่างที่เราเดินทางเข้าเมือง แล้วกล่าวว่า
" อีกไม่นานจะมีการแข่งขัน ชิงเงินรางวัลกว่า 10000 เหรียญทอง ของสมาคมมหาเวทย์ คาวีน่า ผู้จัดต้องการให้เป็นงานที่ครึกครื้นและเป็นการโปรโมต สมาคมของตนว่าเก่งและเชี่ยวชาญเวทย์มนต์ ดังนั้นเจ้าต้องเข้าร่วมการแข่งขันนี้ ร่วมกับข้า "
เมื่อผมได้ฟังก็ตกใจ
'นี่ตรู ต้องมาเจอกับปัญหา ตั้งแต่หัววันเลยเหรอเนี่ย แถมยังเป็นปัญหาที่สาวน้อยนำมาให้อีก' ผมคิด แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะติดหนี้บุญคุณ เจ้าหญิงโรเซ่ไว้ครั้งนึง จึงได้ไปลงทะเบียน ที่สมาคมเวทย์มนต์พร้อมกับเธอ และการแข่งขันก็คือวันพรุ่งนี้ ซึ่งของรางวัลก็คือ ถุงเงินมูลค่า 10000 เหรียญทอง รวม 5ถุง ซึ่งจะเป็นค่าใช้จ่ายในการประกอบกิจวัตรประจำวันของผมต่อไป ผมคิดว่าหากได้เงินรางวัลมาก็จะแบ่งให้เรียโอส่วนนึงให้เธอไปตั้งตัว จะได้ไม่ต้องไปทำงานในผับ ในบาร์ อีก
และแล้วเรื่องในวันนี้ของผม ก็จบลงโดยการนอนใน โรงแรมเกรด C ที่ไม่แพงนัก ผมนึกถึง อาสึกะ ว่าเขากำลังไปทำอะไรอยู่ที่ไหนในตอนนี้ แต่คนอย่างเขาคงเอาตัวรอดได้ ผมนึกอะไรอยู่คนเดียวไม่นานก็เผลอหลับไป
เช้าวันต่อมา......
เหล่านักเวทย์ที่เก่งกาจรวมถึงโบเก็นฉะ สายต่างๆ ก็ได้เข้าร่วมการแข่งขันชิงเงินรางวัลมูลค่าสูงนี้ มันเป็นเงินที่ทุกคนต้องการจากสมาคมเวทย์มนต์ และผมกับโรเซ่ก็เข้าร่วมด้วย ในขณะที่ผมกำลังตัว หายใจอย่างอกสั่นขวัญหายก็ได้มีเสียงเรียกมาจากด้านหลัง
" นั่น ริวจิคุง ใช่ไหม เป็นห่วงแทบแย่" เสียงร้องของ ทีน่า อัมเบล สาวที่ชอบขาดความมั่นใจในตัวเอง คนที่ผมชอบแกล้ง ได้กล่าวทักทายผม ผมหันไปและตกใจที่เธอ ใส่หมวกของนักบวชสีขาว ทรงแปลกตา ผมกล่าวทักทายเธอ แม้ว่าจะเริ่มคันขึ้นมาหน่อยๆแล้ว
" ไง ทีน่า แล้วพวก เอลซ่า ไม่มาด้วยรึ " ผมพูดพร้อมกับมองไปรอบๆ แต่ไม่พบพวกเอลซ่าเลย
" พวกเธอ มีภารกิจอื่นต้องไปทำ นะ ที่นี่มีแต่ชั้นคนเดียวเท่านั้นแหละ " ทีน่ากล่าว และเข้ามาควงแขนผมอย่างอายๆ เหมือนเราเป็นคู่กันในการแข่งขันนี้
" คนรู้จักของเจ้ารึ ริวจิ " เจ้าหญิงโรเซ่ ตรัส ถาม
" อืม ใช่แล้ว ก็นิดหน่อยนะ " ผมตอบอย่างขอไปที และแล้วผมก็รู้สึกว่ามีของนุ่มๆกำลังดันแขนผมอยู่ ผมหันกลับไปมอง มันคือนมของทีน่า ที่กำลังดันแขนของผม ทำให้ผมรุ้สึกแย่
"นี่ทีน่า อย่าเอาของเล่นของเธอมาดันแขนชั้น ไม่งั้นโรคเก่าของชั้นอาจจะกำเริบก็ได้นะ " ผมพูดด้วยความจริงทุกประการ โรคกลัวผู้หญิงของผมแค่ทุเลา ไม่ได้หาย มันคงต้องใช้เวลาอีกซักปีกว่าจะหาย
ในตอนนั้นเองที่ผมหันไปคุยกับทีน่า ผมก็เห็นเจ้า อาวินซัน เดินผ่านหน้าผมไป ดูเหมือนมันยังไม่ได้สังเกตเห็นผม แต่ในการแข่งนี้ ผมคงต้องเจอกับมันแน่ๆ เจ้าอัศวินเวทย์มนต์ กลุ่มกระทิงดำ....
8 โมงเช้า....
ก่อนการแข่งขันจะเริ่ม มาเฟลก้า จอมเวทย์หญิง อายุ20ต้นๆ ก็ได้ขึ้นไปกล่าวปราศรัย ต่อหน้าเหล่า โบเก็นฉะทุกคน
" ทุกคนที่มารวมตัวกันในวันนี้ ขอให้ประสบความสำเร็จในการแข่งขัน และรับเงินรางวัลไปด้วยกันนะคะ แต่ยังก่อนทางเรามีบิ๊กเซอร์ไพร์ ผู้ที่ไปถึง ห้องโถงกลางเป็นคนแรกจะได้ หนังสือเวทย์คาถาสายฟ้าต้องห้าม ไปครอง ขอให้ทุกคนพยายามไปให้ถึงห้องโถงกลางเป็นคนแรกนะคะ เอ้า เริ่มการแข่งได้ "
เมื่อสิ้นเสียง มาเฟลก้า การแข่งก็เริ่มต้น ทุกคนก็ต่างเบียดเสียดกันเข้าไปในอุโมงค์ถ้ำเล็กๆ เพื่อไปให้ถึงจุดหมายปลายทาง ข้างในค่อนข้างเย็นมาก ผมกุมมือทีน่าไว้ และเริ่มคิดว่า จะแกล้งอะไรเธอดี ในอุโมงค์แห่งนี้ มันคงสนุกพิลึกเลย ที่ได้ร่วมแข่งขันงานกีฬาสีแบบนี้กับสาวงาม อย่างทีน่า
ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีจนกระทั่ง.....
ตูมมมมมมมมมม
อาคคคคคคคคคคค
เสียงของกับดักไฟทำงาน ทำให้เหล่าผู้แข่งขันพากันชุลมุน จู่ๆก็มีคนเอาไหล่มาชนผมเป็นเจ้า ดูอันนั่นเอง มันกำหมัดแน่น และประเคนกำปั้นใส่หน้าผมอย่างไม่รุ้ตัวจนผมล้มลง และพลัดหลงกับทีน่า เธอถูกเหล่าฝูงชนดันไปข้างหน้า จนพวกเราคลาดสายตากัน
ผมกำหมัดแน่น และลุกขึ้นมาสู้กับเจ้าดูอัน ชายผมยาวกล้ามล่ำบึก แม้ว่า เสาน้ำแข็งจะกำลังแทงขึ้นมาจากด้านหลัง เป็นจำนวนมาก และทำให้เหล่าผู้เข้าแข่งขันหลายคนของการประลองนี้ ต้องเสียสิทธิ์ในการแข่งขัน และออกจากการประลองไป
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
ขอบคุณทุกกำลังใจเลยนะครับที่อุตส่าห์ติดตามผลงานของผมจนมาถึงทุกวันนี้ ผมอยากจะบอกว่า ขอบคุณครับ และพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ สวัสดีครับ
A : ทั้งเจ้า ดูอัน และเจ้า อาวินซัน ศัตรูคู่แค้นของพระเอก ก็มาลงแข่งรายการนี้ด้วยรึ
B : พวกนี้แค่ จิ๊บๆ ถ้า อาราเอลมาเองนี่ พระเอกสู้ไม่ไหวแน่
C : จะยังไงก็ตาม ชั้นเชียร์ ริวจิอยู่แว้ว เพราะริวจิมีสกิลพระเอก
A : เจ้า C พูดถูกใจข้าอีกแล้ว เอาไป 10บาท
B : โอ้ ขอบคุณมากเจ้า A
A,B,C : แล้วพบกับพวกเราได้ใหม่ในตอนหน้านะครับ จ้ายเจี้ยน
738
