ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล]

ซูอี๋เหนียงรีบหยิบกระจกขึ้นมาส่องดู ก็เห็นว่าเศษผงเล็กๆ ที่ติดอยู่ตรงแผลนั้นหายไปหมดแล้วจริงๆ แม้บริเวณที่ถูกน้ำร้อนลวกจะยังบวมแดงอยู่มากแต่...

        “หืม? ตรงนี้เย็นสบายยิ่งนัก ไม่ค่อยปวดแล้ว!”

        “แน่นอนอยู่แล้ว ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าน้ำมันตัวอ้นนั้นช่วยให้บาดแผลฟื้นตัวและบรรเทาอาการปวดได้ผลเสียยิ่งกว่าใช้น้ำมันงาเสียอีก” เถียนฮวนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

        ยานี้นางทดลองด้วยตัวเองแล้ว จึงมั่นใจนักว่ามีสรรพคุณยอดเยี่ยม

        ซูอี๋เหนียงยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบห้าวัน

        “หมอเทวดา! เจ้าคือหมอเทวดาที่ข้ารอคอยมาตลอด! ข้ารอมานานนัก ในที่สุดก็ได้พบเจ้าเสียที!”นางรีบลุกขึ้นจับมือเถียนฮวนไว้แน่น

        เถียนฮวนรีบส่ายหน้า “ข้าไม่ใช่หมอหรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่พอมีความรู้เรื่องการปรุงยาเล็กน้อยเท่านั้นไม่มีความสามารถด้านการวินิจฉัยหรือจ่ายยาเลย ชีวิตนี้ข้าไม่อาจเป็นหมอเทวดาได้”

        “หืม?เจ้าไม่ใช่หมอหรือ” ซูอี๋เหนียงตะลึงงันแล้วรีบหันไปมองหมอจาง

        หมอจางเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ข้าเองก็เพิ่งรู้ว่าแม่นางผู้นี้ไม่ใช่หมอ แม่นางกลับรู้สรรพคุณของน้ำมันตัวอ้นวิธีการทายา ทักษะการทำแผล ล้วนเชี่ยวชาญยิ่งนัก ข้าขอถามว่าตระกูลของแม่นางมีวิชาแพทย์งั้นหรือ”

        “หา?พวกเจ้าไม่ได้มาด้วยกันหรอกหรือ” ซูอี๋เหนียงยิ่งตื่นตะลึง

        นางนึกว่าเถียนฮวนมากับหมอจางเสียอีก จึงไว้ใจให้ช่วยรักษาแผลโดยไม่ลังเล

        เถียนฮวนจึงรีบโค้งคำนับ “ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงของหมอจางมานาน เพิ่งมีโอกาสได้พบวันนี้ข้ากับสามีเป็นชาวหมู่บ้านกานสุ่ย ข้าพอมีฝีมือในการปรุงยาบ้าง ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเราออกไปจับตัวอ้นในป่าสกัดน้ำมันตัวอ้นได้ครึ่งขวด เมื่อได้ยินว่าซูอี๋เหนียงบาดเจ็บ ข้าจึงลองนำมาด้วยเผื่อจะมีโอกาสได้ใช้งานดูท่าว่าจะมีประโยชน์กับอี๋เหนียงไม่น้อยเลยทีเดียว”

        ซูอี๋เหนียงฟังนางแนะนำตัว กลับตกใจยิ่งขึ้นไปอีก

        ทว่านางก็อดยอมรับไม่ได้ว่าน้ำมันตัวอ้นของเถียนฮวนนั้นได้ผลดีจริงๆ ไม่เพียงแต่ช่วยเอาเศษตะกอนที่ติดอยู่มาหลายวันออกไปได้ยังทำให้ความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนบรรเทาลงมาก รู้สึกสบายขึ้นถนัดตา

        นางรีบพยักหน้า “ยานี้ดีจริง ข้าจะซื้อ ขวดหนึ่งราคาเท่าไหร่”

        “ขวดละห้าตำลึงเจ้าค่ะ” เถียนฮวนตอบ

        ซูอี๋เหนียงถึงกับสูดหายใจแรง “ห้าตำลึง? แพงขนาดนี้เชียวหรือ”

        “แต่เมื่อเทียบกับใบหน้าของท่านแล้ว ห้าตำลึงก็ไม่นับว่าแพงเลย อีกทั้งหมอจางก็อยู่ที่นี่เขารู้ดีว่าการสกัดน้ำมันตัวอ้นนั้นยากเย็นเพียงใด ราคาที่ข้าเรียกมานี้ไม่ถือว่าแพงเจ้าค่ะ”

        หมอจางรีบพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ขอรับ ไม่เพียงแต่ไม่แพง ยังถือว่าคุ้มค่ามาก ตัวอ้นเติบโตในป่าไผ่หาเจอยากนัก ต้องใช้ตัวอ้นยี่สิบถึงสามสิบตัว กว่าจะได้น้ำมันบริสุทธิ์ครึ่งขวดเช่นนี้กระบวนการยุ่งยากซับซ้อน มิใช่ทำได้ง่ายๆ อีกทั้งข้าเองก็เคยจ้างให้คนสกัดน้ำมันตัวอ้นหนึ่งขวดต้องใช้เงินไปถึงยี่สิบตำลึงทีเดียว”

        เมื่อมีเขาเป็นพยาน ซูอี๋เหนียงก็เชื่อสนิทใจ

        นางพยักหน้าอย่างไม่ลังเล “ได้ ห้าตำลึงก็ห้าตำลึง ข้าจะซื้อ!”

        พูดจบนางก็ส่งสัญญาณให้สาวใช้

        สาวใช้เข้าไปในห้องด้านในครู่หนึ่ง ก่อนจะออกมาพร้อมกับแท่งเงินหนักห้าตำลึง

        เถียนฮวนรีบยื่นมือรับไว้

        แท่งเงินห้าตำลึงแม้น้ำหนักจะไม่มาก แต่ในรอบสามปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้รับเงินมากขนาดนี้นางรู้สึกว่าเงินแท่งนี้หนักอึ้งยิ่งนัก ราวกับจะถือแทบไม่ไหว

        นางรีบหันไปส่งแท่งเงินให้กู้ฉางสุ่ยทันที “คราวนี้ข้าหาเงินได้ตั้งห้าตำลึงแน่ะ!ท่านช่วยเก็บไว้ให้ข้าหน่อยเร็ว!”

        กู้ฉางสุ่ยรับเงินมาเก็บไว้ เขายิ้มจนดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว อดกล่าวไม่ได้ว่า“ภรรยาข้าเก่งยิ่งนัก!”

        เถียนฮวนจึงแย้มยิ้มออกมา

        ซูอี๋เหนียงเห็นภาพนี้เข้าก็พลันแววตาวูบไหว ก่อนจะเบือนหน้าหนีกระแอมไอเบาๆ สองครั้ง

        สาวใช้เห็นท่าทีนั้นก็รีบพูดขึ้น “ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านยังมีธุระอื่นอีกหรือไม่เจ้าคะ”

        เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยรีบส่ายหน้า “ไม่มีแล้ว!”

        หมอจางเอ่ยว่า “ในเมื่อยาของแม่นางเถียนได้ผล เช่นนั้นข้าก็เพียงแค่จ่ายยาลดไอร้อนอีกชุดให้อี๋เหนียงใช้ควบคู่กับยาทาภายนอกและยากิน พอครบครึ่งเดือน แผลก็คงจะหายสนิทแล้ว”

        “ถ้าเช่นนั้น ขอเชิญทั้งสองท่านไปเขียนใบสั่งยาที่ด้านนอกเถิดเจ้าค่ะ” สาวใช้รีบพาทั้งสามคนเดินออกไป

        เดิมทีพอออกจากห้องของซูอี๋เหนียง เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยก็เตรียมตัวจะขอตัวกลับแล้ว

        วันนี้จุดประสงค์ของพวกเขาถือว่าสำเร็จ ตอนนี้ก็แค่อยากรีบกลับบ้าน เพราะที่บ้านยังมีงานรออยู่อีกมาก!

        แต่หมอจางกลับเรียกพวกเขาไว้ “แม่นางเถียน อย่าเพิ่งกลับ รอให้ข้าเขียนใบสั่งยาเสร็จก่อนข้ามีเรื่องอยากคุยกับพวกเจ้า”

        ก่อนหน้านี้พวกเขาเข้าจวนคหบดีหวังมาได้ก็เพราะหมอจาง ซ้ำยังเป็นหมอจางที่ใจกว้างยอมเปิดโอกาสให้เถียนฮวนแสดงฝีมือ ไม่เช่นนั้น พวกเขาคงไม่มีทางหาเงินห้าตำลึงได้ง่ายๆแบบนี้

        เมื่อหมอจางเปิดปากพูดมาเอง เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยจึงพยักหน้ารับคำทันที ละทิ้งความคิดที่จะกลับบ้านไปเสีย

        ด้านนอกมีโต๊ะตัวหนึ่งถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย หมอจางเขียนใบสั่งยาอย่างคล่องแคล่วจากนั้นก็อธิบายการใช้ยาให้สาวใช้ฟัง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เถียนฮวน “เราออกไปคุยกันต่อข้างนอกเถอะ”

        เถียนฮวนก็เดินตามเขาออกจากลานหน้าเรือนของซูอี๋เหนียงอย่างว่าง่าย

        ทว่าคาดไม่ถึงว่าเมื่อพวกเขาเดินออกจากประตูเรือนมาก็เจอกับบุรุษวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนผู้หนึ่งเดินสวนเข้ามาพอดี

        ดูจากการแต่งกายแล้ว คงจะเป็นเจ้าของจวนคหบดีหวัง...คหบดีหวัง

        คหบดีหวังแทบจะวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าหมอจาง ก่อนรีบกล่าวชมทันที“ท่านหมอจาง ท่านนี่ช่างเหมือนจางจ้งจิ่ง[1]กลับชาติมาเกิดจริงๆ!ข้าได้ยินเรื่องที่เรือนของซูอี๋เหนียงแล้ว นางเจ็บอยู่ตั้งหลายวัน ท่านเพียงรักษานางได้ไม่นานนางก็ดีขึ้นทันตา! ความเมตตาในครานี้ ข้าสำนึกในบุญคุณอย่างถึงที่สุด! เพียงแต่ตอนนี้ข้าไม่มีของตอบแทนจึงจัดของเล็กน้อยมาแสดงความขอบคุณ หวังว่าท่านจะเมตตารับไว้”

        สาวใช้ที่อยู่ด้านหลังเขารีบยกของที่ห่อด้วยกระดาษแดงขึ้นมามอบให้หมอจาง

        ดูจากขนาดและน้ำหนักแล้ว น่าจะเป็นเงินแน่นอน

        หมอจางรีบชี้มาทางเถียนฮวน “แท้จริงแล้ววันนี้ข้าไม่ได้ทำอันใดมาก ผู้ที่ช่วยรักษาอี๋เหนียงจริงๆแล้วคือแม่นางเถียนต่างหาก น้ำมันตัวอ้นที่แม่นางเถียนนำมาใช้ได้ผลดียิ่งนัก ต่อไปอี๋เหนียงก็ต้องใช้ยานี้ทาแผลทุกวัน”

        “โอ้ อย่างนี้นี่เอง! เช่นนั้นข้าก็ต้องขอบคุณแม่นางเถียนด้วย!” คหบดีหวังก็เอ่ยพลางส่งสัญญาณให้สาวใช้อีกครั้ง สาวใช้ก็หยิบห่อกระดาษขึ้นมาส่งให้นาง

        กู้ฉางสุ่ยก็รับไว้ทันที เขาชั่งดูน้ำหนักครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบกับเถียนฮวนเบาๆ“ข้ากะน้ำหนักคร่าวๆ ดูแล้ว น่าจะราวๆ หนึ่งตำลึง!”

[1] จางจ้งจิ่ง หมอผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในสมัยราชวงศ์ฮั่น ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักปราชญ์แห่งแวดวงแพทย์