เช้าต่อมา
วินขึ้นมานั่งบนรถของพอลเป็ที่เรียบร้อยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เพราะได้อยู่กับคนที่ชอบ
"กินข้าวยัง" พอลเอ่ยถาม เพราะเขายังไม่ได้ทาน
"ยังครับ พี่พอลล่ะกินยัง?"
"พี่ก็ยัง งั้นเราไปแวะกินข้างทางเนอะ"พอลเสนอ
"ได้ครับ" วินยิ้มตอบ แล้วรถยนต์ก็เคลื่อนตัวออกจากหอของวิน
ภายในรถมีเสียงเพลงคลอเบา ๆ เพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบ แนวเพลงก็เป็แนวปัจจุบันแบบวัยรุ่น
(พี่ชอบแนวเพลงแบบนี้สินะ) วินชำเลืองมองคนข้าง ๆ แล้วจดจำความชอบของอีกฝ่าย
แต่หารู้ไม่ว่าพอลตั้งใจเปิดให้วิน เพราะคิดว่าวัยรุ่นสมัยนี้น่าจะฟังแนวนี้
ติ๊ง!
เสียงแชตดังมาจากกระเป๋ากางเกงของวิน วินจึงล้วงมือเข้าไปหยิบออกมา
Riw: ไหงรถมึงมาจอดยางรั่วที่นี่ (พร้อมภาพประกอบ)
Win: ล้อเหยียบตะปูั้แ่เมื่อวาน เดี๋ยวตอน 8 โมงช่างจะเข้าไปรับรถ
Riw: แล้วเมื่อคืนมึงกลับยังไง ทำไมไม่บอกกู
Win: กลับกับพี่พอล
Riw: มึงแกล้งเหยียบตะปูใช่ไหม!!
วินหลุดขำออกมา
พอลชำเลืองไปมอง (คงมีคนคุยใหม่แล้วมั้ง) ก่อนจะรีบกลับมาโฟกัสถนนเหมือนเดิม
Win: กูจะแกล้งให้ตัวเองเสียเงินเพื่อ?
Riw: ใครจะไปรู้ ก็มึงคลั่งรักเขาซะขนาดนั้น
วินหันไปมองพอล แล้วหันกลับมาพิมพ์ตอบเพื่อนสนิท
Win: แต่เสียดายที่เขาดันมีเ้าของแล้วว่ะ
จบแชต
รถเลี้ยวเข้ามาจอดในร้านอาหารตามสั่งที่อยู่ติดกับถนนที่มุ่งหน้าไปเชียงคาน
พอลและวินเดินลงจากรถ แล้วเข้าไปจับจองโต๊ะที่อยู่ติดกับริมสระ จะได้ชมบรรยากาศไปด้วย
"รับอะไรดีครับ" เ้าของร้านวัยห้าสิบกลาง ๆ เอ่ย
ทั้งคู่ไล่สายตาดูเมนูของร้าน
"เอาสามชั้นผัดพริกเกลือ ไข่เจียว แล้วก็ข้าวเปล่า 2 จานครับ" พอลบอกรายการที่สั่งกับพ่อค้า
"วินเอาอะไรเพิ่มไหม?" พอลหันไปถามวิน
"เอาต้มยำกระดูกอ่อนครับ เอาเท่านี้ครับ" วินหันไปบอกพ่อค้า
พ่อค้าพยักหน้า แล้วเดินเข้าครัวไปทำอาหาร เป็ร้านไม่ได้ใหญ่มาก มีแค่สองสามีภรรยาที่ทำช่วยกัน
ระหว่างรออาหาร ทั้งคู่ก็หันหน้าออกไปชมบรรยากาศริมสระที่มีดอกบัวขึ้นอยู่ปะปลาย
วินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปบรรยากาศอย่างเพลิดเพลิน
ขณะนั้นก็ทำให้พอลอมยิ้มมีความสุขไปด้วย แล้วพลันนึกถึงใครบางคนในอดีต
'งั้นพี่กับผมเป็แฟนกันนะ'
(ป่านนี้เด็กน้อยคนนั้นคงโตเป็หนุ่มแล้ว) พอลคิดในใจ
"มีอะไรติดหน้าผมเหรอครับ"วินรีบเอาโทรศัพท์มาส่องใบหน้าตัวเอง เพราะอีกฝ่ายจ้องหน้าเขาแล้วยิ้ม
พอลหลุดจากภวังค์
"ไม่มี ๆ พี่คงคิดอะไรเพลินไปหน่อย" พอลรีบโบกมือปฏิเสธ
"เอาะ..อ๋อครับ" วินเกาท้ายทอยแก้เขิน เพราะถูกจ้องแถมอมยิ้มแบบนี้ ใครมันจะไม่เขินวะ
ทั้งคู่ทานอาหารจนอิ่มหนำสำราญเป็ที่เรียบร้อย
"เก็บตังค์ครับ" พอลบอกเ้าของร้าน
เ้าของร้านเดินมาที่โต๊ะ "ทั้งหมด 180 บาทครับ"
พอลกำลังจะหยิบเงินจ่าย แต่วินหยิบเงินตัวเองให้ก่อน
"นี่ครับ" วินยื่นแบงค์ 100 สองแบงค์ให้พ่อค้า แล้วรับแบงค์ยี่สิบกลับมา
"เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง" พอลรีบแย้ง เพราะเขาเป็คนชวนอีกฝ่ายมา
"ไม่เป็ไรครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง อาหารมื้อหน้าพี่พอลค่อยเลี้ยงกลับ"
"เอาแบบนั้นก็ได้" สุดท้ายพอลก็ยอม
เวลา 17.26 น.
@เชียงคาน
พอลเข้าไปเช็กอิน เพราะจองผ่านแอปไว้แล้วั้แ่สัปดาห์ที่แล้ว พอเปิดประตูเข้าไปก็เป็เตียงเดี่ยวขนาดใหญ่
"..." วินชะงัก เพราะไม่คิดว่าจะเป็เตียงเดี่ยว
ทีแรกพอลตั้งใจจะมาเที่ยวกับภรรยาของตัวเอง แต่ภรรยาดันบอกว่าติดลูกค้า เขาเลยลองชวนวินดู
"พอดีพี่จองไว้ั้แ่สัปดาห์ที่แล้ว วินโอเคมั้ย" พอลถามเพื่อความแน่ใจ เพราะจู่ ๆ อีกฝ่ายก็นิ่งไป
"..โอเคครับ" ถึงจะอึ้งไปหน่อยก็เถอะ นี่เป็ครั้งแรกเลยนะที่ได้นอนห้องเดียวกับคนที่ชอบ แถมยังเป็เตียงเดียวกันอีก
หลังจากจัดแจงของเรียบร้อยก็พากันออกมาเดินเที่ยวชมถนนคนเดินที่เป็แลนด์มาร์กยอดฮิตของที่นี่
ทั้งคู่พากันเดินดูของสองข้างทางที่จัดจำหน่อย ทั้งเสื้อผ้า ของใช้ ของที่ระลึก และมากไปด้วยของกิน
วินและพอลซื้อเสื้อกันคนละตัว เพื่อเช็กอินว่าพวกเขามาที่นี่แล้วนะ หลังจากนั้นก็เดินมาเลือกซื้อของกิน
"วินอยากกินอะไร เลือกได้เลยนะ พี่เลี้ยงเอง ห้ามปฏิเสธ!"พอลรีบบอกอีกฝ่าย
"ไม่เป็ไรครับ" วินปฏิเสธ
"ให้พี่เลี้ยงเถอะ พี่เป็คนชวนวินมานะ" พอลยืนยันที่จะเลี้ยง
"งั้นคนละครึ่งครับ เพราะผมก็อยากมาเที่ยวเหมือนกัน" จะมาให้พอลเลี้ยงฝ่ายเดียวได้ไง จริง ๆ วินก็อยากเป็ฝ่ายเปย์นะ แต่พอลคงไม่ยอมแน่ ๆ งั้นวิธีนี้เวิร์กสุดแล้ว
"เฮ้อ...นี่กะจะไม่ยอมเลยว่างั้น?"พอลแซวรุ่นน้อง
"แฮร่...เที่ยวด้วยกัน ก็ต้องจ่ายช่วยกันสิครับ ถึงจะสนุก" วินยิ้มแฉ่งให้อีกฝ่าย
"อื้ม!" พอลยิ้มตอบ นี่วินคือคนแรกที่ทำแบบนี้กับเขา ก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน
พอเลือกซื้อของที่อยากทานเสร็จ ก็พากันมานั่งที่บริเวณขั้นบันไดใหญ่ ที่สำหรับนั่งชมวิวแม่น้ำโขง ที่มีนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ ดีที่่นี้ไม่ตรงกับเทศกาล ไม่งั้นคนเยอะแน่ ๆ
"สวยเนอะ"วินเอ่ยขึ้น พร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข กับ่เวลาที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า
"อื้ม! แถมลมเย็นดีอีกด้วย" พอลเสริม
ต่างคนต่างกินของที่ซื้อมา พร้อมกับชมบรรยากาศดี ๆ ใน่เย็นแบบนี้
ครืด~
เสียงโทรศัพท์ของพอลดังขึ้น วินหันไปมองอีกฝ่าย
"พี่ขอตัวไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะ"
"..ครับ" วินพยักหน้า แล้วพอลก็ลุกเดินออกไปคุยโทรศัพท์ที่ห่างออกไป
วินมองตามอีกฝ่าย แล้วพ่นลมหายใจออกมา เพราะเดาว่าคนที่โทรมาน่าจะเป็ภรรยาของพอล
วินหันกลับมาที่แม่น้ำโขง ซึ่งกำลังไหลตามกระแสน้ำ ท้องฟ้าสีส้มปนน้ำเงินที่บ่งบอกว่ากำลังจะมืดในไม่ช้า จากบรรยากาศโรแมนติกเมื่อกี้ กลับกลายเป็บรรยากาศเศร้าทันที
10 นาที่ผ่านไป
พอลเดินกลับมานั่งที่เดิมด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก
"ทะเลาะกันเหรอครับ" วินถือวิสาสะถาม
"...อื้ม! ่นี้เธอไม่ค่อยมีเวลาให้พี่เลย"
"..." วินปล่อยให้อีกฝ่ายได้ระบายความอัดอั้นที่อยู่ในใจ
"ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะอยู่ด้วยกันอย่างน้อยทุกเสาร์อาทิตย์"
"..." วินเงียบฟัง
"อุ๊ย! พี่ไม่น่าเล่าเลย พลันทำให้วินเครียดไปด้วย อุตส่าห์เป็คนชวนมาเที่ยวแล้วแท้ๆ" พอลรีบขอโทษ
"ไม่เป็ไรครับ คิดซะว่าผมเป็น้องชายคนนึงก็แล้วกัน" ถึงแม้จะอยากเป็มากกว่านั้นก็เถอะ
"ขอบคุณนะ"
"ครับ! แล้วคบกับ...แฟนมานานแล้วเหรอครับ" วินถือวิสาสะอีกครั้ง เพราะเขาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายไปคบกันั้แ่ตอนไหน
"10 ปีแล้ว" เขาเลยผูกพันกับภรรยามาก เพราะเป็แฟนคนแรก
( 10 ปีเลยเหรอ...ที่แท้ก็คบกันั้แ่ผมอยู่ ม.2 ตอนนั้นผมกำลังหาข้อมูลเพื่อเข้ามาเรียนในมหาลัยใกล้กับจุดที่เราเจอกันตอนที่ผมยังเด็ก ผมพยายามหาว่ามีทุนอะไรบ้าง เพราะเงินพ่อไม่ได้มีให้สนับสนุนมาก และก็เจอว่ามีทุนเรียนด้าน จป. ผมจึงเริ่มเตรียมตัวอ่านหนังสือั้แ่ตอนนั้น เพื่อใช้สอบตอนอยู่ ม.6 แต่พอมาถึง ก็พบว่าพี่ย้ายไปที่อื่นแล้ว) วินนึกถึงตัวเองในอดีต
วินอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย แล้วเปิดประตูออกมาก็เจอพอลกำลังนั่งพิงหัวเตียงฝั่งซ้ายอ่านหนังสืออยู่
พอลเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้วินเล็กน้อยแล้วก็ก้มหน้าลงไปอ่านหนังสือต่อ
วินก้าวขาขึ้นมาบนเตียงฝั่งขวาพร้อมกับนั่งขัดสมาทหันไปหาอีกฝ่าย
"ชอบอ่านหนังสือเหรอครับ"
พอลละสายตาจากหนังสือ แล้วเงยหน้ามาตอบอีกฝ่าย "ชอบอ่านตอนว่างๆ น่ะ"
"โอ๊ะ!! หนังสือเล่มนี้ผมเคยเห็นในพอดแคส"วินพูด พร้อมกับชี้นี้วไปที่หนังสือเล่มที่พอลกำลังถืออยู่
"ฟังพอดแคสแนวนี้เหมือนกันเหรอ"พอลรู้สึกใเล็กน้อย
"ใช่ครับ ผมชอบฟังมากกว่าอ่าน แค่เอกสารกฎหมายของ จป. ก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว เลยฟังเพื่อผ่อนคลายนะครับ"วินสาธยาย
พอลเผลออมยิ้มออกมา
เมื่อวินรู้ตัวว่าพอลกำลังยิ้มให้ เขาก็เงียบลง แล้วเริ่มทำตัวไม่ถูก
"..."
ต่างฝ่ายต่างสบตากัน
"..."
มันเหมือนมีมวลบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคน
วินค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปหาพอลอย่างช้าๆ
ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ จนกระทั่งริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกัน
"..." พอลอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาพริ้มแล้วจูบตอบ
138
