บทที่ 26 ระฆังเตือนภัย
นับั้แ่เขามาที่ต้าคัง เป้าหมายของจินเฟิงคือการเป็คนร่ำรวยที่ไม่ต้องทำงาน เขาไม่เคยคิดที่จะฆ่าคนเลยแม้แต่น้อย
น่าเสียดายที่เขาอยากจะเป็ต้นไม้ที่นิ่งสงบ แต่ลมกลับพัดไม่หยุด ตอนนี้ชายหนุ่มไม่เพียงแต่ฆ่าคนเท่านั้น แต่ยังฆ่าโจรด้วย!
ไม่ว่าจะเป็เพราะเหตุผลใด แต่หากกลุ่มโจรรู้ว่าเขาได้ฆ่าคนของพวกมัน อีกฝ่ายย่อมไม่ยอมปล่อยเื่นี้ไปอย่างแน่นอน
ตอนนี้จินเฟิงอ่อนแอเกินไป และไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะต่อสู้กับพวกโจรได้เลย
“พี่เหลียง เราควรไปแจ้งเ้าหน้าที่ทางการหรือไม่?”
จินเฟิงเริ่มรู้สึกเป็กังวล
ชีวิตที่แล้วเขาเกิดภายใต้ธงแดง เป็ยุคที่สงบสุขเจริญรุ่งเรือง ไม่ต้องพูดถึงโจรูเา แม้แต่พวกเผด็จการหรืออันธพาลก็มีน้อยมาก ทุกสิ่งทุกอย่างมีแต่ความเป็ระเบียบเรียบร้อย นอกจากไปโรงเรียนแล้ว ชายหนุ่มกังวลแค่การทำงานพิเศษเพื่อหาเงินส่งเสียตัวเองเท่านั้น แน่นอนว่า เขาไม่มีประสบการณ์ในการรับมือกับเื่แบบนี้เลย
เมื่อเจอเื่แบบนี้ วิธีแก้ปัญหาแรกที่นึกถึงคือต้องรายงานเ้าหน้าที่
“มันไม่มีประโยชน์”
จางเหลียงส่ายศีรษะ “ที่ซ่อนของพวกโจร เป็สถานที่ที่ง่ายต่อการป้องกันและยากต่อการโจมตี นอกจากนี้ยังมีทางออกลับ หากไม่มีกองกำลังเพิ่มขึ้นเป็สิบเท่า ก็ยากที่จะทำลายพวกเขา อีกทั้งใน่ไม่กี่ปีที่ผ่านมา จำนวนกองกำลังที่พอจะรบได้มีน้อยยิ่ง แม้จะผนวกรวมคนจากศาลาว่าการเข้าไป ก็คงยังไม่สามารถปิดล้อมกลุ่มโจรจากเขาเมาเมาได้”
“เห้อ...”
จินเฟิงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
“แต่เ้าไม่ต้องกังวลไป ตามปกติพวกโจรจะไม่ค่อยไปที่เขาอื่นเพราะถือว่าเป็ข้อห้าม ซึ่งโจรจากเขาเมาเมาก็มักจะปฏิบัติการทางตอนเหนือ และไม่ค่อยมาในถิ่นที่เราอาศัย”
เมื่อครู่มีเพียงข้าที่สังเกตเห็น ยกเว้นข้าก็ไม่น่าจะมีใครจำได้ว่าเขาเป็โจร ทุกคนต่างคิดว่าชายหัวโล้นผู้นั้นเป็คนอันธพาลที่ออกไปเที่ยวเตร่กับเซี่ยกวาง ตราบใดที่เราสองคนไม่บอกใคร โจรเขาเมาเมาก็ยากที่จะรู้เื่นี้”
จางเหลียงกล่าวต่อ “ข้ามาที่นี่เพื่อบอกเ้า เ้าจะได้รู้เอาไว้”
“ข้าขอบคุณพี่เหลียง”
จินเฟิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น
การคมนาคมในสมัยต้าคังยังไม่สะดวก ผู้คนจำนวนมากมักจะใช้ชีวิตอยู่แต่ในหมู่บ้าน ใช้เวลาหลายปีกว่าจะไปที่ศาลาว่าการสักครั้งหนึ่ง
อาณาเขตของโจรเขาเมาเมาไม่ได้อยู่ที่นี่ ดังนั้นความน่าจะเป็ที่จะพบพวกเขาจึงต่ำมาก
“เ้าบอกว่าเราต่างก็เป็ครอบครัวเดียวกัน ขอบคุณข้าทำไมกัน ทำเป็คนอื่นคนไกลไปได้”
จางเหลียงเอ่ย “ตอนที่ข้าเป็ทหาร ข้ารู้จักสหายคนหนึ่งเปิดโรงสุราใกล้กับเขาเมาเมา เขาเคยพบเจอกับโจรเขาเ่าั้ พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางไปที่นั่นและขอให้เขาช่วยสอดส่อง หากมีการเคลื่อนไหวผิดปกติใด ๆ จะให้เขาแจ้งข้าให้ทราบโดยเร็ว”
“คน ๆ นี้เชื่อถือได้หรือไม่?” จินเฟิงถาม
หากเป็คนที่ไม่น่าเชื่อถือ การทำเช่นนี้จะเพิ่มความเสี่ยงในการถูกจับได้
“เป็พี่น้องร่วมเป็ร่วมตาย”
จางเหลียงกล่าว “และเขาก็เกลียดพวกโจรเขาเมาเมายิ่ง เพราะไอ้พวกสารเลวเ่าั้มักจะมาหาเขาทุกเดือนเพื่อรีดไถ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มก็โล่งใจในที่สุด
เป็ครั้งแรกที่ความรู้สึกเป็กังวลและกลัวเกิดขึ้นในใจของเขา ชายหนุ่มเกลียดตัวเองที่ไม่เข้มแข็งพอ
แต่หากเขาเข้มแข็งมากพอ แล้วจะไม่กลัวโจรหรือ?
ข้าจำเป็ต้องพัฒนาไปข้างหน้าให้เร็วที่สุด จะได้ปกป้องตัวเองได้!
จินเฟิงตัดสินใจอย่างเงียบ ๆ
เอ้กอีเอ้กเอ้ก!
ขณะเดียวกันไก่บ้านซานเสิ่นจือก็ขันขึ้นเสียงดัง
“ว่าแต่ เมื่อครู่เ้าว่าจะให้ช่างไม้ทำสิ่งใดหรือ?”
จางเหลียงถาม “เอามาให้ข้าเถิด สั่งงานได้เลย ข้าจะได้ออกเดินทางทันที”
“พี่เหลียง ฟ้ายังไม่สว่าง ไม่เร็วไปหรือ?”
“เขาเมาเมาอยู่ทางเหนือของศาลาว่าการ หากข้ารีบไปจะได้รีบกลับ”
“เข่นนั้นก็ได้ เดินทางปลอดภัย”
จินเฟิงเดินกลับเข้าไปที่โรงตีเหล็กเพื่อห่อชิ้นส่วนที่เสร็จแล้วของไนปั่นด้าย จากนั้นก็หยิบเศษเงินที่หักออกมาส่งให้กับจางเหลียง “แค่ขอให้ช่างไม้ทำตามรูปแบบนี้ ทำมาอย่างละหนึ่งชิ้นก่อน หากทำได้ดีข้าจะสั่งทำเพิ่ม”
“ได้”
จางเหลียงรับของเอาไว้พร้อมกับเงินที่จินเฟิงมอบให้ จากนั้นก็ออกเดินทางทันที
ที่ลานบ้านบัณฑิตหนุ่มได้รับการเก็บกวาดจนเรียบร้อย
เสี่ยวเอ๋อยังเด็ก นางหลับไปอีกครั้งหลังผ่านการร้องไห้ไปอย่างหนัก
กวานเสี่ยวโหรว ถังตงตง และรุ่นเหนียง นั่งรอบโต๊ะเล็ก ๆ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
เมื่อเห็นจินเฟิงกลับมา พวกนางก็รีบลุกขึ้นยืนทันที
พวกนางทั้งหมดพึ่งเผชิญกับความหวาดกลัวมาหมาด ๆ จึง้าที่จะอยู่ใกล้ชิดกับบุรุษคนเดียวในครอบครัว
“เอ่อ สามี มือของเ้าเืออกอีกแล้ว”
เมื่อเห็นว่ามือซ้ายของจินเฟิงมีเืออกอีกครั้ง กวานเสี่ยวโหรวก็รีบไปหาสมุนไพรที่เหล่าถานทิ้งไว้ให้
“เ้าอย่าเพิ่งมองหาสมุนไพรเลย ตงตงนำเข็มและด้ายมาให้ข้าที”
จินเฟิงเอ่ย “เสี่ยวโหรว ช่วยข้าแกะผ้าพันแผลหน่อย ส่วนรุ่นเหนียงไปต้มน้ำให้ข้าที”
สตรีทั้งสามเผชิญเื่ที่น่าะเืใจมา จึงเป็การดีที่จะหาอะไรให้พวกนางทำเพื่อหันเหความสนใจ
“ได้สิ”
รุ่นเหนียงไม่รู้ว่าเหตุใดชายหนุ่มถึงสั่งให้ทำสิ่งเหล่านี้ แต่นางก็รีบวิ่งไปที่ห้องครัวทันทีที่ได้รับคำสั่ง
ถังตงตงเองก็รีบไปหาเข็มกับด้าย
“สามี เ้า้าเย็บสิ่งใดหรือ”
กวานเสี่ยวโหรวเอ่ยถามขณะแกะผ้าพันแผลให้เขา
“เย็บแผล”
จินเฟิงกล่าว
เขาถูกคมขวานบาดเข้าที่มือซ้าย าแั้แ่ง่ามนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ยาวไปจนถึงนิ้วก้อย ิัตอนนี้เหวอะหวะ ยากจะหายหากไม่ทำการเย็บปิดปากแผล
เมื่อครู่อยู่ใน่รีบร้อน จึงขอให้เหล่าถานนำสมุนไพรมาห้ามเืแล้วพันด้วยผ้าพันแผลแบบลวก ๆ ไปก่อน
ไม่น่าแปลกใจที่ก่อนหน้านี้จะไม่มีเืออก
“แผลนะไม่ใช่เสื้อผ้า จะเย็บได้อย่างไร?”
มือของกวนเสี่ยวโหรวสั่นเพราะหวาดกลัวกับคำพูดของสามี
“เ้าพูดถูก ก็แค่เย็บเหมือนที่เ้าเย็บเสื้อผ้า”
“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร?”
“ข้าบอกว่าได้ก็แปลว่าได้”
จินเฟิงไม่มีทางอธิบายการแพทย์สมัยใหม่ให้กวานเสี่ยวโหรวฟังเข้าใจ บัณฑิตหนุ่มจึงได้แต่พูดเสียงแข็ง “เื่นี้ข้าเป็ผู้ตัดสินใจเอง”
วิธีนี้ใช้กับกวานเสี่ยวโหรวได้ผล
ตราบใดที่จินเฟิงแกล้งทำเป็อารมณ์เสีย นางจะตื่นตัวทันที
ทุกคนทำตามคำขอของบุรุษคนเดียวในบ้าน ขั้นแรกคือเอาเข็มและด้ายต้มในน้ำเดือด จากนั้นก็งอเข็ม และเริ่มเย็บแผลแบบเดียวกับที่เย็มผ้า
จินเฟิงเหงื่อออกเป็จำนวนมาก เพราะยุคสมัยนี้ไม่มียาชา เขาจึงต้องอดทนกับความเ็ปด้วยตัวเอง
และเพราะคนเย็บเป็มือใหม่ กว่ากวานเสี่ยวโหรวจะเย็บแผลเสร็จฟ้าจึงสว่างพอดี
วันนี้มีหลายสิ่งที่ต้องทำ จินเฟิงได้พักผ่อนเพียง่สั้น ๆ เท่านั้น เขาขอให้กวานเสี่ยวโหรวไปเรียกจางหม่านชางมาหา
ชายหนุ่มวางแผนที่จะสร้างกระท่อมอีกสองสามหลังในลานบ้านซึ่งต้องใช้ไม้จำนวนมาก
มีท่อนซุงมากมายทีู่เาด้านหลัง แต่มือของเขาาเ็ จึงทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากจางหม่านชางเท่านั้น
นอกเหนือจากการตัดต้นไม้เพื่อสร้างกระท่อม จินเฟิงยังอยากจะไปทีู่เาด้านหลังเพื่อหาต้นไม้ที่มีคุณสมบัติเหนียวและหนา มาทำคันธนูกับหน้าไม้ไว้สำหรับกรณีฉุกเฉินด้วย
เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็ดั่งสัญญาณเตือนภัยให้ชายหนุ่ม
และปกติแล้วจินเฟิงก็ไม่ใช่คนที่จะนั่งอยู่เฉย ๆ
แม้จางเหลียงจะบอกว่าความเป็ไปได้ที่โจรเขาเมาเมาจะมาพบเขานั้นมีน้อยมาก แต่จินเฟิงก็ไม่กล้าเสี่ยง
เพราะราคาที่ต้องจ่ายมันสูงเกินไป!
ดังนั้น หากหลีกเลี่ยงเื่นี้ไม่ได้จริง ๆ เขาก็ไม่้าที่จะสู้อย่างไร้หนทาง
จางหม่านชางตัดฟืนมาหลายปีแล้ว เขารู้จักต้นไม้ในูเาด้านหลังเกือบทั้งผืนป่า จึงเหมาะสมที่สุดที่จะขอความช่วยเหลือจากคนคนนี้
แต่ทั้งสองยังไม่ทันจะได้ออกเดินทาง ซานเสิ่นจือก็เดินมาพร้อมกับสามีของนางเสียก่อน
“จินเฟิง เห็นเ้าบอกว่าวันนี้จะสร้างกระท่อมที่ลานบ้านมิใช่หรือ? ข้าก็เลยเรียกซานซูมาช่วยเ้าอีกแรง”
ซานเสิ่นจือพูดด้วยรอยยิ้ม
“พอดีเลย ข้าก็ยังเป็กังวลอยู่ว่าหม่านชางและข้าจะยกต้นไม้ไม่ไหว คงจะดีหากได้รับความช่วยเหลือจากท่านอาหญิงอีกคน”
จินเฟิงยิ้มเห็นด้วย “ท่านอา ข้าคงต้องรบกวนท่านด้วย”
แม้ว่าซานเสิ่นจือจะทะเลาะกับเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่ตอนนี้พวกเขาปรับความเข้าใจกันได้แล้ว ในเมื่อนางมีใจอยากจะมาช่วย สามีก็ไม่อยากจะขัดใจให้เสียเวลา
“มันเป็เื่ที่สมควรอยู่แล้ว”
ซานซูยิ้มแล้วเอ่ย “เมื่อไนปั่นด้ายของเ้าเสร็จสมบูรณ์ เ้าอย่าลืมหาของอร่อย ๆ ให้ซานเสิ่นจือกินด้วยล่ะ”
3K
