“อายุตั้งเท่าไหร่แล้วมาขี้แยแบบนี้ได้ไง? เดี๋ยวก็โดนล้อหรอก”
พ่อดึงหน้าฉันมาดูพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน
“เ้าพวกนั้นใกล้จะมาแล้วนะจะไปเที่ยวกันไม่ใช่เหรอ?”
พ่อพูดเตือนสติ
เ้าพวกนั้น..... เที่ยว?
จำไม่ค่อยได้เลยแหะ
อ๋อ!! วันนี้คือวันนั้นสินะ วันหยุดที่นาน ๆ ทีจะมีสักครั้ง เพราะต้องนัดกันในพวกเพื่อนๆ ที่จะให้มีวันหยุดตรงกันแล้วไปเที่ยวพักผ่อน เพื่อเป็การผ่อนคลายความเหนื่อยล้า
ถึงแม้ว่ากิจกรรมนี้จะเริ่มนัดกันยากขึ้นเพราะแต่ละคนก็เริ่มมีครอบครัวเป็ของตัวเอง และกิจกรรมนี้ก็หายไปตอนที่ฉันตัดสินใจจะแต่งงาน
“พ่อครับสวัสดีครับ”
เสียงของกลุ่มชายหนุ่มทักทายอย่างสดใส
“ไงสบายดีกันนะ?”
พ่อหันไปทักทายตอบ
“ครับสบายดีครับ”
ทั้งหมดตอบอย่างพร้อมเพรียงเหมือนฝึกกันมา
“จูเลียพร้อมรึยัง?”
โรแกน ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งเหมือนนายแบบและมีใบหน้าที่เหมือนดาราผมสีดำสนิทแต่กลับมีั์ตาสีฟ้าน้ำทะเลที่คล้ายกับฉัน ชะโงกหน้ามาถาม
“อือแปปนึง”
ฉันพยายามเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาและทำตัวให้ปกติที่สุด
“นี่!!เป็อะไร? เกิดอะไรขึ้น?”
เขาทำสีหน้าใที่เห็นหญิงสาวตรงหน้าตาแดงก่ำ
“ห๊ะ!!อะไร? ทำไมเสียงดังงั้นล่ะ”
เลนนี่ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผมสีน้ำตาลเข้มและมีั์ตาสีดำถาม
“ใช่!! เกรงใจพ่อหน่อย”
โคลด์ชายหนุมรูปร่างสูงโปร่งหุ่นนายแบบ ผมเป็สีทองเหมือนกับฉันแต่มีั์ตาเป็สีเขียวมรกตพูดสมทบ
“นั่นสิ!!สะกดเป็ไหมค่ำว่า เ ก ร ง.......ใ จ”
เอ็ดเวิร์ดชายหนุมรูปร่างสูง หุ่นล่ำ ผมเป็สีทองซีด แต่มีั์ตาเป็สีเขียวอมฟ้าพูดย้ำ
ยังไม่ทันสิ้นเสียงของเอ็ดเวิร์ดพวกเขาทั้งหมดที่หันหน้ามาดูก็วิ่งกรูกันเข้าไปหาหญิงสาวทันที
“อะไร?ฉัน...ไม่ได้เป็....อะไร สักหน่อย”
ฉันพยายามหยุดเสียงที่สะอึกสะอื้นแต่มันก็ลำบากมากแล้วยิ่งเห็นพวกเขาเป็ห่วงกันแบบนี้ มันก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกผิดและยิ่งอยากจะร้องไห้ออกมาอีกครั้งน่ะสิ
“เ้าพวกบ้า!! ทำไม......น้ำตามัน......ไม่ยอม......หยุด......”
ฉันงึมงำพลางสะอึกสะอื้นในคอน้ำตาก็เอ่อล้ออกมาเรื่อย ๆ ไม่ยอมหยุดสักที
“............!!............”
กลุ่มชายหนุ่มที่เห็นภาพตรงหน้าก็ใช็อคจนทำอะไรกันไม่ถูกพวกเขามองหน้ากันและกัน ก่อนที่จะหันไปขอความช่วยเหลือเดียวที่มีในตอนนี้
“พ่อครับ”
เอซชายหนุ่มสูงโปร่งหุ่นบาง ผิวสะอาดสะอ้าน มีสีผมและสีตาเป็สีดำกระซิบเบา ๆเพื่อขอความช่วยเหลือจากความหวังเดียวนั้น
“....................”
พ่อยืนมองภาพตรงหน้าที่พวกเขาทำตัวไม่ถูกกันนั้นช่างเหมือนเขาเมื่อกี้นี้ไม่มีผิด พร้อมกับยิ้มออกมาอย่างวางใจ
ไม่เสียแรงที่ทุ่มเทเลี้ยงดูมา
เขาคิด
“เอ่อ......ไม่เป็ไรถ้าอยากร้อง ก็ร้องออกมาให้พอเถอะ”
โรแกนพูดปลอบหญิงสาว
“ไม่ดิโรแกน ถ้าพูดแบบนั้น!! จูเลียก็ยิ่งร้องไห้มากกว่าเดิมสิ”
เอ็ดเวิร์ดแย้ง
“หุบปากไปเถอะน่าอยู่เงียบ ๆ ไม่เป็รึไง”
โนอาร์ชายหนุ่มหน้าหวาน หุ่นบาง ผิวขาว ผมและตาเป็สีน้ำตาลคาราเมลที่สวยกว่ายิ่งกว่าผู้หญิงหันไปดุชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“เป็อะไรไหมบอกมาซิ หือ?”
โคลด์จับใบหน้าของหญิงสาวขึ้นมาปาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน
“ใครมันทำอะไรบอกมาเดี๋ยวฉันจะไปจัดการให้”
เซนรูปร่างสูงใหญ่เหมือนนักรบที่ถูกฝึกมาอย่างดีผิวสีแทนเข้ม มีสีผมและสีตาที่ดำสนิทเสนอ
“อืออ....พวกนายทำอะไรไม่ได้หรอก”
ฉันพึมพำเพราะในชีวิตที่แล้ว พวกนายก็.........
(พวกนายปกป้องฉันจนทำให้ตัวเองต้องพังพินาศไปเหมือนกัน)
“ไม่เป็ไรนะถ้ายังไม่อยากพูดก็ไม่เป็ไร แต่พวกเราอยู่ตรงนี้ อยู่ข้าง ๆ เสมอไม่ว่าจะเมื่อไหร่”
เอซบอกพลางลูบหลังหญิงสาวอย่างใจเย็นเนื่องจากเขาเป็แพทย์จึงสามารถปรับอารมณ์ได้ค่อยข้างเร็วกว่าคนอื่น ๆ
“อือใช่ ๆ พวกเราอยู่ข้าง ๆ เสมอ”
พวกเขาพยักหน้าเห็นด้วย
เ้าพวกบ้านี่!!ทำไมถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้กัน ถ้าฉันทำนิสัยไม่ดีใส่ ก็ควรที่จะเลิกคบไปสิ!!
โรแกนเซน และโคลด์ เป็เพื่อนฉันมาั้แ่ประถม
ส่วนเลนนี่และเอซเป็เพื่อนั้แ่สมัยมัธยม
แล้วก็มีเอ็ดเวิร์ดและโนอาร์อีก 2 คน ซึ่งเป็เพื่อนสมัยเรียนมหาลัย
รวมเป็7 คนที่มักจะไปไหมมาไหนด้วยกันกับฉันตลอด
“อือรู้แล้ว!!ฉันไปเก็บของแปปนึง”
ฉันเช็ดน้ำตาพร้อมกับเดินฝ่าพวกเขาขึ้นบันไดและเข้าห้องของตัวเองเพื่อมาสงบสติอารมณ์
195
![[มี E-book] สวย เริ่ด อย่างฉัน ขอบายสามีเฮงซวย ยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743483623_10319527.webp)
