ในวันที่ท้องฟ้ากว้างไร้เมฆสีขาว บรรยากาศอึมครึมคล้ายฝนจะตก แต่บางบริเวณกลับมีแสงแดดอ่อน ๆ พยายามสาดส่องลงมา ให้รู้ว่าเื้ัเื่ร้ายยังมีเื่ดีรออยู่
เหมือนกับใครบางคนในขณะนี้ที่กำลังเดินทางข้ามป่าข้ามเขามาพร้อมความหวังเพื่อที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่
ขบวนรถม้าสีดำขลิบทองเคลื่อนตัวมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของตระกูลเวลบริท ก่อนเบต้ารับใช้จะรีบมาเปิดประตูให้กับผู้ที่จะมาเป็เ้านายคนใหม่ของตน
ปรากฏร่างเล็กของชายหนุ่มในชุดเสื้อโค้ตสีฟ้าตัวยาว สวมทับเสื้อกั๊กสีครีมปักดิ้นทอง และเสื้อเชิ้ตลูกไม้สีขาวตามลำดับ สวมกางเกงสีครีม พร้อมด้วยรองเท้าบูตยาวถึงเข่า ก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างามสมกับเป็โอเมก้าชั้นสูง
"เชิญด้านในค่ะ ท่านดยุกรออยู่" สาวใช้ผายมืออย่างเชื้อเชิญ
"ขอบใจนะ" เด็กหนุ่มยิ้มตอบ
ขณะที่ก้าวเข้าสู่ภายในบ้าน สถาปัตยกรรมอันแสนวิจิตรของโถงกลางบ้านที่สูงโออ่าดึงดูดดวงตาสีฟ้า จนอดตกตะลึงไม่ได้ ริมฝีปากอิ่มสีกลีบบัวเผลอยิ้มกว้างอย่างชอบใจ
โดยไม่ทันได้ระวัง…
"โอ๊ะ!" ชนเข้ากับหนุ่มน้อยสูงเพียงเอวของเขาอย่างจัง
"ขออภัยครับ คุณชาย" ผู้อายุน้อยกว่ากล่าวเอ่ยก่อนอย่างสุภาพโดยไม่ต้องมีคนบอก ในมือนั้นถือตำราเล่มหนึ่งที่ดูจะยากเกินกว่าที่เด็กน้อยจะอ่านรู้เื่
"ผมต้องขออภัยด้วยเช่นกันครับ คุณชาย" ส่งยิ้มแก้เขินให้เล็กน้อย แต่เ้าของดวงตาสีน้ำตาลเข้มกลับจ้องมองอีกคนด้วยท่าทีเรียบเฉย ไร้ซึ่งความประหม่าเมื่อต้องสนทนากับผู้ใหญ่
ขณะที่ทั้งสองได้สบตากันนั้น ความรู้สึกสั่นสะท้านที่หลังคอก็ปรากฏ จนโอเมก้าหนุ่มต้องยกมือขึ้นปิดเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณ
และใช่ว่าจะรู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว เพราะคนที่ตัวเล็กกว่าก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมของคนตรงหน้าอย่างชัดเจน ในระดับที่ก้อนเนื้อในอกซ้ายรู้สึกวูบไหวแปลกๆ
"เจอกันแล้วหรือ" ความอึดอัดของทั้งสองถูกคลายลงด้วยเสียงทุ้มจากบุคคลที่สาม
"ที่รัก!" โอเมก้าหนุ่มแย้มยิ้มรับ
ชายร่างสูงวัยสามสิบ นามว่าอามันโด้ ดยุกลำดับที่ห้าของตระกูลเวลบริท ใบหน้าคมคาย สันกรามชัดเจน ทรงผมหยักศกสีน้ำเข้มเดียวกันกับสีของดวงตา สวมเสื้อกั๊กสีดำทับเชิ้ตลูกไม้สีขาว สวมกางเกงสีดำและบูทยาวถึงเข่า เดินลงบันไดมาด้วยท่าทีสุขุม สะกดสายตาของทั้งสองอย่างพร้อมเพรียง
"บ้านเวลบริทยินดีต้อนรับ เดินทางมาเหนื่อยหรือไม่ที่รัก?"
"ไม่เลยครับ"
"งั้นไปนั่งพักแล้วดื่มชากันก่อน ลูกด้วยนะลูเซียส" ก่อนจะเข้าประคองโอเมก้าหนุ่มไปยังห้องรับแขก
ชุดน้ำชาและขนมหวานถูกเสิร์ฟในทันทีราวกับเตรียมไว้รออยู่แล้ว อีกทั้งยังเป็การปัดฝุ่นเตาอบที่ร้างจากเมนูขนมหวานมานาน ทั้งที่บ้านนี้มีเด็กน้อยอาศัยอยู่ด้วย
"ชาหอมมากเลยครับ รสชาติก็แปลกใหม่ดีด้วย"
"ดีใจที่เธอชอบ"
"..."
"ว่าแต่เมื่อครู่มีเื่อะไรกันหรือเปล่า?"
"อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ เป็ผมเองที่ไม่ทันระวัง" คราวนี้คู่กรณีที่อายุมากกว่าเอ่ยขึ้นก่อน พร้อมหันไปยิ้มให้เด็กน้อยที่นั่งจิบชาด้วยท่าทีสง่างาม จนอดแปลกใจไม่ได้เมื่อเทียบกับ่วัยนี้ของตน
"เอาเป็ว่า ไม่มีใครเป็อะไรก็ดีแล้ว"
"..."
"ลูเซียส พ่อขอแนะนำให้รู้จัก...นี่คือมิสเตอร์อลาโน่ เออร์เกรย์"
"จะมาเป็แม่เลี้ยงคนใหม่หรือครับ?" ถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนคนที่ถูกพูดถึงแทบจะสำลักน้ำชา
เพราะข่าวลือหนาหูจากเหล่าแม่บ้านและสาวใช้ ทำให้เขารู้สึกรำคาญใจในเื่นี้อยู่เป็สัปดาห์ และแล้ววันนี้ก็มาถึง
โอเมก้าชั้นสูง จากตระกูลในชนบทงั้นหรือ?
"ผมไม่อาจเข้ามาแทนที่มารดาของคุณชายได้หรอกครับ แต่ผมจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดครับ"
"พ่ออยากให้ลูกรู้เอาไว้ว่าแม่ของลูกยังอยู่ในใจพ่อเสมอ แต่อลันก็สำคัญกับพ่อมากเช่นกัน"
"อย่างนั้นผมต้องเรียกคุณชายว่าอะไรหรือครับ?" ลูเซียสถามต่อ
“อืม?” อามันโด้ทำท่าคิด
“เรียกอลันก็พอครับ” อลาโน่ตอบแทน
“ครับหากไม่มีอะไรแล้ว-” เตรียมที่จะลุกออกไป
"เอ่อ หากคุณชายไม่ว่าอะไร..." ท่าทีขัดเขินราวกับเด็กน้อย ทำให้ลูเซียสหยุดมองเพื่อฟังต่อ
"?"
"ผมอยากจะขอเป็เสมือนเพื่อน ที่จะรักและหวังดีต่อคุณชาย เหมือนกับที่ผมมีให้แก่ท่านดยุกได้ไหมครับ?" ดวงตาสีฟ้าจดจ้องเด็กน้อยตรงหน้าอย่างเฝ้ารอคำตอบ
ถ้าจะให้ทำหน้าที่แม่เลี้ยง คงยากเกินไปสำหรับตัวเขาในตอนนี้
แต่อย่างไร...เขาก็ไม่อยากพลาดโอกาสในการสร้างความสัมพันธ์ที่ดี กับคนสำคัญของสามีด้วยเช่นกัน
"จะรักผมหรือครับ?" ลูเซียสมีสีหน้าอึ้งอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะกลับเป็เรียบนิ่งดังเดิม
"ครับ"
"หากคุณชายหวังไว้เช่นนั้น ผมคงไม่อาจปฏิเสธความตั้งใจ" ั์ตา,นัยนาสีน้ำตาลเข้มคู่เล็กจดจ้องแม่เลี้ยงคนใหม่ไม่วางตา ก้อนเนื้อที่อกซ้ายเต้นไม่เป็จังหวะอีกครั้ง และยังได้กลิ่นหอมที่โชยมา
แค่ลมปากใคร ๆ ก็พ่นมันออกมาได้...
จะคอยดู อย่างไม่คาดหวังแล้วกัน...
"ขอบคุณนะครับ" อลาโน่ระบายยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
"ฝากลูเซียสด้วยนะ ดัชเชสของฉัน" พูดพร้อมกับจุมพิตที่หลังมือบาง ก่อนจะหันไปคุยเื่สำคัญกับลูกชาย
"ส่วนลูก ต่อไปควรระมัดระวังให้มาก ลูกคงไม่อยากทำร้ายน้องที่อยู่ในท้องของอลันใช่ไหม?"
"!? ครับคุณพ่อ" ลูเซียสตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเคย แม้จะใแต่ก็เก็บอาการได้ดี
ยอมตั้งครรภ์ก่อนเข้าพิธีแต่งงาน ข่าวฉาวเช่นนี้...หากหลุดไปคงถูกนินทาไปทั่วราชอาณาจักร
คนผู้นี้มีอะไรดี? หรือมีเพียงกลิ่นโอเมก้าที่ชอบปล่อยออกมาเย้ายวน และหลอกล่อให้ติดกับ
"หากไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปเรียนก่อน ชักช้ากว่านี้ต้องโดนศาสตราจารย์บ่นเป็แน่
"ตั้งใจเข้าล่ะ" สิ้นเสียงอนุญาตของผู้เป็พ่อ ลูเซียสจึงแยกตัวออกมาทันที
หลังจากนั้นท่านดยุกก็พาดัชเชสคนใหม่เดินชมทุกส่วนของบ้าน จนมาจบท้ายด้วยห้องนอนใหญ่ที่ถูกตกแต่งใหม่ทั้งหมด ไม่ให้หลงเหลือความทรงจำเก่า ๆ เพื่อเป็การให้เกียรติคนปัจจุบัน
"เธอชอบที่นี่ไหม?" อามันโด้เข้าสวมกอดร่างบางจากทางด้านหลัง จมูกโด่งคลอเคลียสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ อยู่แถวต้นคอขาวที่ยังคงสวมสิ่งป้องกันไว้ เนื่องจากพื้นที่นั้นยังบริสุทธิ์ไร้ซึ่งการทำพันธะ
แม้ทั้งคู่กำลังจะมีลูกน้อยด้วยกัน แต่คำขอเดียวที่อลาโน่เคยขอไว้ คือการที่ให้ตัวเขายังคงได้รู้สึกว่าชีวิตยังเป็ของเขา โดยไม่ต้องผูกมัดจากสิ่งใด
"ผมชอบทุกที่ที่ได้อยู่กับคุณครับที่รัก" มือบางััใบหน้าของคนด้านหลัง จมูกโด่งคลอเคลียหากันอย่างมีความสุข พลางนึกถึง่เวลาก่อนหน้าที่ผ่านด้วยกันมา
...
ย้อนกลับไป 4 เดือนก่อน ที่ฝั่งเหนือของประเทศ ในงานเลี้ยงต้อนรับคณะสำรวจที่มาเยือน เพื่อศึกษาเส้นทางรถม้าและสร้างแผนที่ใหม่
ภาพรวมของงานเลี้ยงดำเนินไปอย่างราบรื่นจนจบ ทุกคนแยกย้ายกันเดินทางกลับ ดยุกและดัชเชสตระกูลเออร์เกรย์ก็เช่นกัน เพียงแต่ครั้งนี้พวกเขามีแขกจากต่างเมืองจะมาขออาศัยอยู่ด้วยสักระยะ
เนื่องจากเส้นทางเดินที่ต้องได้รับการปรับปรุงใหม่นั้นอยู่ในบริเวณใกล้เคียงพื้นที่ส่วนตัวของตระกูลเออร์เกรย์ จึงได้ขอความอนุเคราะห์ไป และท่านดยุกก็พร้อมจะให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ หากมีความเป็อยู่ของประชาชนเป็ที่ตั้ง
เส้นทางที่ค่อนข้างไกลและมืดเปลี่ยว มีเพียงรถม้าหนึ่งคันและคณะสำรวจที่ควบม้าตามมาอีกสองนาย หนึ่งในนั้นก็คืออามันโด้และสหาย ถึงกระนั้นก็ไม่อาจหยุดยั้งการกระทำที่อุกอาจของพวกโจรชั่วที่ดักรอ
ปึก ปึก ฮี้ๆๆ โครม! เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วมาก อาชาลากรถสองตัวเกิดอาการตื่นตระหนกกับบางอย่างที่ทิ่มแทงิัของมัน ก่อนจะพยศจนวิ่งลนลานพาลให้ตัวรถถูกเหวี่ยงไปชนกับต้นไม้
พรึ่บ! ฉึบ ฉึบ ไม่มีแม้เสียงกรีดร้องด้วยความใ ด้วยความเร็วดาบที่ตวัดปลิดชีพดยุกและดัชเชสทันที ต่อหน้าเด็กหนุ่มที่กำลังถูกจับมัด
ขณะนั้นร่างบางช็อกค้างแม้แต่ร่างก็ไม่ขยับ ทรุดตัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนน้ำตาจะไหลพราก
"ม๊ายยยยยยยยย" เสียงร้องของความสิ้นหวังดังขึ้น อลาโน่ดิ้นจนสุดแรง ล้มลุกคลุกคลานเสื้อผ้าเปื้อนไปกับดิน แต่ก็ไม่อาจเอาชนะเรี่ยวแรงของโจรชั่ว มันอุ้มเด็กหนุ่มขึ้นพาดบ่าก่อนพยายามจะหนี
โชคช่วย! ที่อามันโด้และสหายไล่ตามขัดขวางได้เสียก่อน พร้อมกับคว้ากระบอกปืนลูกซองเงยขึ้นฟ้า
ปั้ง! เหล่าสรรพสัตว์ในป่าแตกตื่นกันยกใหญ่ รวมถึงพวกโจรที่ต้องหยุดชะงัก ด้วยรู้ตัวว่าพวกมันมีแค่ดาบไม่สามารถสู้ลูกตะกั่วได้อย่างแน่นอน
"ปล่อยเขา" สิ้นคำพวกมันก็ยอมทิ้งร่างบางเอาไว้และถอนกำลังโดยพลัน อีกทั้งยังไม่นำของมีค่าไปสักอย่างเดียว
อามันโด้รีบลงไปหาร่างบางที่นอนหอบหายใจคล้ายกำลังขาดอากาศ ปากอ้าพะงาบๆ เนื้อตัวสั่นเทา ใบหน้าเปื้อนน้ำตาไม่ขาดสาย
"คุณชายหายใจเข้าลึกๆ และหายใจออกช้าๆ นะครับ" อามันโด้พูดพร้อมกับปล่อยฟีโรโมนกดความตื่นกลัวของอีกคนเอาไว้
พอได้เข้ามาดูใกล้ ๆ ถึงได้รู้ว่าของมีค่าที่สุดในรถม้าเห็นจะเป็คุณชายท่านนี้ โอเมก้าเพศชายชนชั้นสูง ผิวพรรณ หน้าตา ต้องดีกว่าสามัญชนเป็ไหนๆ หากถูกจับขายออกนอกประเทศคงได้ราคางามทีเดียว
แต่ใครกันที่โง่เง่าพอจะกล้ายุ่มย่ามกับผู้มียศศักดิ์ นอกจากมีเื้ัที่น่าสงสัย
อึก! ความเจ็บร้าวแล่นผ่านร่างกายอย่างฉับพลัน ก่อนจะสังเกตเห็นลูกดอกอาบยาพิษที่ต้นแขน แม้เป็ชายร่างใหญ่อย่างอามันโด้ก็สามารถล้มตึงได้ในทันที
จากนั้นอามันโด้ก็ถูกหามไปพักที่บ้านตระกูลเออร์เกรย์ อาการของเขาสาหัสมากจนต้องพักฟื้นอยู่หลายสัปดาห์
หลังจากเสร็จสิ้นงานศพดยุกและดัชเชส อลาโน่ก็คอยมาเฝ้าดูแลผู้มีพระคุณของตนอยู่ตลอด แทบจะเรียกว่านั่งเฝ้าทั้งวันทั้งคืนไม่ห่าง แม้ว่าจะมี คุณหมอคอยดูแลให้อย่างดีอยู่แล้ว แต่สำหรับอลาโน่เขายังไม่อยากยอมรับว่าตนมีชีวิตเหลืออยู่เพียงคนเดียว การได้ดูแลอามันโด้จึงเป็่เวลาที่ทำให้ลืมความโศกเศร้าได้ชั่วขณะ
จนอามันโด้ก็มีอาการดีขึ้นเรื่อย ๆ สามารถช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมไปไหน คงเพราะเขาเป็คนเดียวที่ให้หัวใจของอลาโน่ได้พักพิง
ความใกล้ชิดเริ่มก่อกำเนิดผ่านการพูดคุยและพบเจอหน้ากันทุกวัน ทำให้ทั้งคู่มีความรู้สึกบางอย่างต่อกัน เด็กหนุ่มโอเมก้าวัยเพียง 20 ปี ที่เพิ่งสูญเสียคนในครอบครัวไปจนหมดกับพ่อม่าย,พ่อหม้ายลูกติด ความเศร้าโศกถูกทดแทนด้วยความอบอุ่นที่อามันโด้มีให้
หลังจากนั้นไม่นานอลาโน่ก็ตั้งท้อง อามันโด้ถูกกดดันจากญาติผู้ใหญ่ของตระกูลเออร์เกรย์ให้รับผิดชอบ ก่อนที่อามันโด้จะรีบกลับมาเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อย เพื่อรอรับภรรยาและลูกน้อยในครรภ์
"ตอนนี้เธอเป็ดัชเชสของที่นี่แล้ว ทุกอย่างในบ้านฉันจะให้เธอเป็คนจัดการ"
"ผมจะทำให้สุดความสามารถครับ ทั้งในฐานะภรรยาและดัชเชสของเวลบริท" อลาโน่ยิ้มรับจูบจากสามีด้วยความสุขล้น และไม่รู้เลยว่าการกระทำของทั้งคู่ถูกจับจ้องด้วยสายตาเล็ก ๆ คู่หนึ่ง
...
ห้องหนังสือของตระกูลเวลบริท
ลูเซียโน่ เวลบริท หรือลูเซียส ลูกชายเพียงคนเดียวของดยุกอามันโด้และภรรยาคนแรก ใบหน้าถอดแบบพิมพ์เดียวกันกับบิดา ด้วยวัยเพียง 12 ขวบ กับฐานะผู้สืบทอดตำแหน่งดยุกคนถัดไป
เขาจึงถูกสอนให้ปฏิบัติตนอย่างเข้มงวด ทั้งมารยาท การวางตัว การเข้าสังคม อีกทั้งยังต้องหมั่นเพียรเพิ่มความรู้และสติปัญญา เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับอนาคต
"นายมาช้านะ" เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นจากเพื่อนสนิท อย่างน้อยแกสตอน เฮนเบิร์กก็คิดเช่นนั้น หนุ่มน้อยผิวสีบุตรชายลำดับที่สามของตระกูล มีพี่ชายสองคนที่อายุห่างกันเป็สิบปี ตระกูลชั้นสูงหนึ่งเดียวที่เป็เบต้าโดยสายเืและเป็ผิวสี
“ขออภัยที่มาช้าครับ ศาสตราจารย์” ลูเซียสเมินแกสตอนและกล่าวขอโทษผู้ใหญ่ที่ปล่อยให้คอย
“ไม่เป็ไร เรามาเริ่มเรียนกันเถอะ” คนมาสายก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับมานั่งที่
“นายไปไหมมา?” แกสตอนไม่ยอมแพ้ยังแอบกระซิบถามเพื่อนอีกครั้ง
“ไปเจอแม่เลี้ยงมาน่ะ”
“หา!?” แกสตอนอุทานด้วยความใ
“อะแฮ่ม! คุณชายช่วยตั้งใจเรียนด้วย” ถูกดุจนต้องเก็บความสงสัยเอาไว้ก่อน
หลังจากเรียนเสร็จแกสตอนก็สอบสวนลูเซียสยกใหญ่ และเ้าตัวก็ยอมบอกแต่โดยดี ไม่เช่นนั้นเขาก็จะต้องรำคาญไปอีกหลายวันจนกว่าแกสตอนจะได้รู้ในสิ่งที่สงสัย
“นี่นายกำลังจะมีน้องอีกด้วยหรือเนี่ย?”
“อืม”
“ไม่ต้องเหงาแล้วสิ”
“ใครเหงากัน? ฉันไม่เคยเหงา”
“หรือ” ไม่เชื่อเ้าคนปากแข็ง
“แค่สงสารน่ะ”
“ทำไมล่ะ?”
“คนแบบนั้นจะรักใครเป็…” พึมพำคนเดียวเบา ๆ
"ว่าแต่เธองดงามไหม?"
"ผู้ชายจะงดงามได้อย่างไรกัน..." ว่าพลางนึกถึงใบหน้าขาวที่ไร้การตกแต่ง แต่ริมฝีปากก็ยังขึ้นสีชมพู
"โอเมก้าชายหรือ!?"
"อืม"
"น่าสนใจทีเดียว..." ชักอยากจะเห็นหน้าแล้วสิ
จากนั้นทั้งคู่ก็เดินมาตามโถงทางเดินเพื่อไปยังห้องอาหาร ในขณะเดียวกันก็พบเข้ากับบุคคลที่ถูกพูดถึงในบทสนทนา
“คุณชายเรียนเสร็จแล้วหรือครับ?” อลาโน่เดินมาพร้อมกับถาดขนมในมือ ข้างกันมีสาวใช้ที่ถือถาดน้ำชาตามมา
“ผมเอาขนมกับน้ำชามาให้ คุณชายอยากทานเลยไหมครับ?” พลางมองเด็กอีกคนที่อยู่ด้านข้าง ไม่ทันเอ่ยทักทายก่อน
“สวัสดีครับ กระผมแกสตอน เฮนเบิร์ก ยินดีที่ได้รู้จัก เอ่อ...”
“ผมอลาโน่ เออร์เกรย์ ยินดีที่ได้รู้จักคุณชายเช่นกันครับ” อลาโน่ยิ้มให้อย่างเอ็นดู เป็เด็กที่สดใสเสียจริง
“คุณชายเป็แม่เลี้ยงของลูเซียสหรือครับ?” คำพูดที่ตรงกับความคิดเกินไป ทำให้ลูเซียสถลึงตาใส่เพื่อน
“แกสตอน! ฉันบอกสิ่งที่นายควรรู้ไปหมดแล้วนี่!”
"เอ่อ อย่าทะเลาะเพราะผมเลยนะ อีกอย่างผมก็เป็เพื่อนของคุณชายลูเซียสเหมือนกัน ใช่ไหมครับ?" ส่งยิ้มไปทางลูเซียส
"ขะ ครับ" ตอบเสียงเรียบเมื่อนึกถึงคำขอของคนตรงหน้า
"แต่นายบอก-" แกสตอนที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์พยายามจะถามต่อ แต่ก็ถูกตัดบทเสียก่อน
"จริงสิ! คุณชายแกสตอนชอบขนมหวานไหมครับ?" อลาโน่รีบเปลี่ยนเื่เพื่อไม่ให้สถานการณ์อึดอัดไปมากกว่านี้
"ครับ?"
"ผมนำขนมจากบ้านเกิดมาให้ชิม อยากลองทานดูไหมครับ" พูดพร้อมยื่นถาดขนมสีสวยชวนให้ลิ้มลอง ซึ่งเด็กน้อยผิวสีตรงหน้าก็ไม่ปฏิเสธ หยิบเข้าปากทันที
"โอ้โห อร่อยมากเลยครับ" ความหอมหวานช่วยเบี่ยงเบนความสนใจได้เป็อย่างดี
"หากอร่อย งั้นไปนั่งทานตรงสวนหย่อมกันดีไหมครับ? เดี๋ยวผมจะนำชาที่ขึ้นชื่อจากทางเหนือไปให้ด้วย"
"ขอบคุณครับ คุณชายทั้งสง่างามและก็ใจดี กระผมรู้สึกเป็เกียรติมากครับที่ได้รับการต้อนรับอย่างดี" คำพูดที่เคลือบไปด้วยน้ำผึ้งเดือนห้า ทำเอาอลาโน่รู้สึกเอ็นดูไม่น้อย หากโตมาต้องมีหญิงสาวรุมล้อมเป็แน่
จากนั้นอลาโน่ก็ขอตัวออกมาเอาชาที่นำมาจากบ้านเกิด เพื่อให้สาวใช้นำไปต้ม โดยให้ทั้งคู่ไปรอที่สวนก่อนซึ่งแกสตอนก็ทำตามอย่างว่าง่าย
“จริง ๆ คุณชายไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ครับ ดูแลแค่คุณพ่ออย่างเดียวก็พอ…” ลูเซียสพูดบอกหลังจากเดินตามอลาโน่มา เพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้วั้แ่ต้น แต่อลาโน่กลับอมยิ้มออกมาก่อนจะย่อตัวลงให้เท่ากับสายตาของคู่สนทนา
“ก็ผมบอกไปแล้วนี่ครับ ว่าจะดูแลคุณชายน่ะ” ยิ้มกว้างกว่าเดิม ดวงตาสีฟ้าสดใสจ้องลึกแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจ จนอีกคนต้องหลุบตาลงด้วยความประหม่า ครานี้โอเมก้าหนุ่มไม่ได้มีความรู้สึกหวาดกลัวเหมือนตอนที่เจอกันครั้งแรก คงเป็การคิดไปเองมากกว่า
"ตะ ตามใจคุณชายเถอะครับ" คำพูดที่ตั้งใจจะพูดถูกกลืนหายไป แต่หัวใจกลับเต้นระรัว ด้วยระยะห่างที่ไม่ถึงศอก กลิ่นโอเมก้าจากอีกคนเด่นชัดจนลูเซียสสามารถมองเห็นออร่าบางๆ รอบตัวอลาโน่
"เอ๋ จู่ๆ ไม่สบายหรือครับ?" อลาโน่พยายามจะััใบหน้าที่จู่ๆ ก็ขึ้นสีแดงระเรื่อของหนุ่มน้อย
"ผะ ผมขอตัวก่อน" ลูเซียสหลีกเลี่ยงการถูกััก่อนจะเดินหนีออกมาทันที มือเล็กทุบที่อกซ้ายด้วยความรู้สึกประหลาดอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
5K
