รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๓๒

        ‘อุรวี’ อีกหนึ่งฟันเฟืองของบริษัทใหม่ที่ฝุ่นดินชวนมาทำงานด้วยเธอแจ้งเข้ามาในไลน์กลุ่มใหญ่ว่า   ..“คืนนี้มีงานขอบคุณสื่อมวลชนและลูกค้า ของค่ายหนังที่เป็นมิตรกับพวกเรา พวกเค้าเชิญเราทั้งบริษัทเราควรไปเปิดตัวย่อมๆ ในงานนี้” ..

        ไม่นานก็เริ่มมีสัญญาณบอกจำนวนผู้อ่านเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ 

        ฝุ่นดินไลน์ตอบทันที   .. “ฝุ่นจะไปงานนี้ ใครว่าง ก็ควรไปนะ”..  

        ..“ลี ตามนักแสดงในสังกัดด้วย” .. 

        .. “และ..หาช่างหน้า ช่างผม และร้านเสื้อที่จัดชุดเป็นธีมสีแดงกับดำด้วยนะลี” ..    ฝุ่นดินสั่งการทางไลน์อย่างคล่องแคล่ว  

        ..“ฉันออกงานด้วย” ..   ต้นน้ำตอบเป็นคนแรก ตามด้วยข้อความไลน์ต่อมาที่บอกสัดส่วนร่างกายเพื่อให้ปณาลีหาชุดที่เข้าธีมให้ด้วย  

        สร้างความแปลกใจให้ทุกคนเพราะปกติต้นน้ำเป็นคนชอบเก็บตัว ไม่ชอบออกงานแบบนี้เลย  แล้วเมื่อถูกบังคับให้ออกงานก็มักจะแต่งตัวตามสไตล์ตนเอง

        ซึ่ง..ไม่ใช่อย่างนี้!!  

        ..“ผมไปด้วย แต่ผมขออยู่ในสูทดำของผมนะ” ..  ณัฐกนกตอบมาเป็คนที่สอง  

        ..“เจ้าของ ผู้บริหาร และที่ปรึกษาไปหมด ทีมงานก็ควรไปหมดนะจ๊ะ” ..    ฝุ่นดินช่วยสรุป  

        หลังจากนั้นฝ่ายต่างๆก็แจ้งว่า .. รับทราบ .. ยินดีไปด้วย  แทบทุกฝ่าย  

        ปณาลีนัดให้นักแสดงและทีมงานทุกคนที่ต้องแต่งหน้าทำผมมาพบกันที่หมู่ตึกเก่า หรือที่ทำการบริษัท.. ‘ไฟรุ่งโรจน์’ .. ตั้งแต่บ่ายสอง เพื่อทะยอยแต่งหน้าแต่งตัว   

        เมื่อรับทราบข้อมูลต่างๆทั้งจากไลน์กลุ่มทีมบริหารบริษัท และกลุ่มไลน์นักแสดง ที่ปณาลีตั้งขึ้น   นพนิตจึงไลน์บอกให้ทบทูนั่งแท็กซี่กลับบ้านเองเพราะเข้าต้องไปเตรียมตัวตั้งแต่บ่ายสอง  

        ทบทูส่งกลับมาเพียงสติ๊กเกอร์โอเค   แล้วก็ไม่มีข้อความใดมาอีก 

        นั่น..ทำให้ในใจนพนิตสั่นไหวไม่น้อย .. เขาก็ได้อ่านข้อความที่เขนส่งถึงลูกชายนี่ .. นี่..ทบทูคงพยายามทำตามที่พ่อบอก .. แต่ .. แต่มันก็ทำให้ใจเขาปวดแปลบไม่น้อย ...

        นี่เรารักทูขนาดนี้เลยเหรอ?

        คำถามนี้ผุดขึ้นในใจ.. แต่ก็ไร้คำตอบ ..

        และเมื่อมีเวลาคิดนพนิตก็ยิ่งสับสนกว่าเดิม .. ก็ทุกครั้ง .. เวลาที่เขารักใคร .. พึงพอใจใคร ..มันก็มักจะคิดฟุ้งไปจนถึงเรื่องบนเตียง

        แต่กะทบทูกลับไม่มีเลย!!

        ทั้งที่ทบทูก็น่ารัก.. และน่ากินไม่น้อย .. 

        เมื่อมีเวลาว่าง   นพนิตจึงขับรถมาถึงที่บริษัทก่อนเวลาที่นัดหมาย  เขาจึงนั่งเล่นที่ม้านั่งที่เขานั่งคุยกับทบทูเมื่อไม่กี่วันมานี่   แต่คราวนี้ นพนิตขับรถของตนมาจอดอยู่ใกล้ๆม้านั่งด้วย  

        ไม่ช้าไม่นาน  ผู้คนต่างๆ ก็ทะยอยมา และมาจอดรถเรียงคันต่อจากรถของนพนิตบางคนก็ทักทายนพนิต บางคนก็เดินเข้าตัวอาคารไปโดยไม่เห็นนพนิต  

        แล้วรถของยูก็เลี้ยวเข้ามาจอดด้วยลีลาการขับรถของยู   เคนกับชีทมากับยูด้วย  

        พอลงจากรถเท่านั้น..   “นพ”  เคนตะโกนเรียกเพื่อน   

        นพนิตยืนยิ้มรอเพื่อนๆเดินเข้ามาหา ทั้งยู ชีท เคนและนพต่างก็ไต่ถามสารทุกข์สุขดิบกันพอสมควร   แล้วสองสาวก็แยกตัวไปแต่งหน้าทำผมก่อนปล่อยให้สองหนุ่มนั่งเม้ากันต่อ  

        “ขอบใจมากนะเคน” 

        “เรื่องอะไรวะ”   เคนถาม

        “ก็เรื่องที่นายบอกเราว่าพี่ต้นน้ำเป็นเพื่อนกะพี่นัทน่ะสิ  นพเพิ่งรู้ว่า..เค้าสองคนสนิทกันมากกกกกกกก”  

        เคนยิ้มรับ 

        “ว่าแต่..นายรู้ได้ไง”  

        “ก็..เราเห็นเค้าคุยกัน กอดกัน ตอนวันเปิดกล้องน่ะ ดูท่าทาง คงสนิทกันมากเลยต้องเตือนนายไว้”  

        นพนิตยิ้มขอบใจเพื่อน   “เออ.. แล้วทำไมซีไม่มากะชีทล่ะนายเคยบอกเราว่า เค้าอยู่คอนโดเดียวกัน แต่คนละห้อง ไม่ใช่เหรอ?”

        “ซีเค้ามากับแฟนเค้าน่ะสิ”    

        พอได้ยินว่าซีมากับแฟน.. ใบหน้านพนิตเศร้าลงเล็กน้อย  

        เคนเข้าใจเพื่อนเลยเตือนสติเพื่อน   “พี่นัทของนายน่ะดีที่สุดแล้วนะนพ”    

        นพนิตพยักหน้าจำยอม.. ก็ในใจเขาไม่ได้เชื่อสิ่งที่เคนพูดนี่นา  

        รถอีกคันเข้ามาจอด   แล้วผู้คนในรถก็เริ่มลงจากรถ 

        “ครูโช”   เคนพูดด้วยความดีใจและตกใจ   แล้วเขาก็รีบวิ่งไปหา ไปสวัสดีและทักทายครูโช 

        นพนิตมองตามเคนที่วิ่งไป   เขาเห็นซีออกมาจากรถคันเดียวกับที่ครูโชนั่งมา   นพพยายามตั้งสติพยายามจะยิ้มให้ซีอย่างเป็นมิตรที่สุด 

        แต่แล้ว...

        สายตานพนิตก็แลเลยไปเห็นคนขับรถคันนั้นเขาลงจากรถมาเป็นคนสุดท้าย ...

        แค่ท่วงท่าแค่กิริยาอาการขยับร่างกาย นพนิตก็จำได้แม่นยำ!!

        ‘พี่มายด์’ 

        พี่มายด์..รักแรกที่ฝังอยู่กลางใจของนพนิต ..

        พี่มายด์..ชายคนที่ทำให้นพนิตกลายเป็นคนชมชอบในเพศรส ..

        และก็พี่มายด์คนนี้เอง.. นพนิตจึงอ้อนวอนขอพ่อกลับมาเมืองไทย .. เพียงแค่รู้ข่าวว่า..พี่มายด์บินกลับไทย ..

        เท่านั้นเอง!!  

        แล้ว..เมื่อคนขับรถขยับตัวมาเดินข้างคนที่เคนเรียกว่า ‘ครูโช’   นพนิตก็เห็นใบหน้าเขาชัดเจน  ..

        ‘พี่มายด์’ จริงๆ ด้วย!!   

        นพนิตถึงกับเขาอ่อนทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้นั่นอีกครั้ง !!..

        ทั้งตกใจที่พบหน้า..

        ทั้งดีใจที่ได้เจอ..

        ทั้งประหลาดใจที่ได้เห็นหน้าที่นี่..

        และอีกหลายหลายความรู้สึกมันประดังประเดเข้ามา.. จนนพนิตไม่รู้ว่า จะยิ้ม จะหัวเราะ หรือจะร้องไห้ดี

        เคนเดินนำกลุ่มคนมาจนถึงจุดที่นพนั่งอยู่   นพนิตยืนขึ้นอย่างยากเย็นเพราะเขาแทบไม่มีเรี่ยวแรงเลย   เคนแนะนำให้นพนิตรู้จักครูโช   และพี่มายด์แฟนของซี   นพนิตไหว้และกล่าวคำสวัสดีทักทายด้วยความพยายามให้มันเป็นปกติที่สุด  

        แต่ความแปลกของนพ   ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาครูโชไปได้   “เคน เธอพาฉันไปห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆห้องแต่งตัวหน่อยสิ”  

        “ครับครูทางนี้ครับ”   เคนรับคำทันที  

        ครูโชหันมาสบตาและยิ้มให้มายด์.. ราวกับจะบอกว่า .. ถ้ามีเรื่องอะไรก็.. คุยซะ !! 

        “ซีอยู่เป็นเพื่อนพี่มายด์นะ”  ครูโชยังไม่วายบอกซีอีกคน 

        “ครับ”  

        ...

        พอเคนพาครูโชเดินพ้นไปจากตรงนั้น   ซีจึงถามพี่มายด์ของเขา   “ทำไมครูโชต้องบอกซีอย่างนั้นด้วยล่ะพี่มายด์”

        แต่พี่มายด์ของซี  ยังคงมองหน้านพนิตที่ยังมองเขา.. ด้วยสายตาที่ปรารถนาในความเสน่หาเหลือเกิน  แล้วพี่มายด์ก็หันหน้ามาบอกซี   “ที่พี่กลับมาเมืองไทย มาเจอซีเพราะพี่หนีคนคนนี้มา”   

        ซีหันกลับไปมองนพนิต..

        เขาแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง!!   

        แต่..นพยังคงมองใบหน้าของมายด์ ..

        ใบหน้าที่นพชื่นชมชื่นชอบ และตกหลุมรักมาตั้งแต่ครั้งแรกที่มอง เมื่อนานมาแล้ว .. จนถึงวันนี้..ใบหน้านี้ ก็ยังทำให้นพรู้สึกเหมือนเช่นที่ผ่านมา 

        “พี่มายด์”   แม้ในน้ำเสียงของนพ ก็ยังอบอวลด้วยความปรารถนาเหลือเกิน  

        มายด์มองหน้าซี  

        ซียิ้มให้กำลังใจชายคนรัก   “ชีจะอยู่ข้างๆ พี่มายด์นะครับ” 

        “เอ็นพี”   มายด์เรียพนพนิตด้วยชื่อที่เขาเคยเรียกในต่างประเทศ

        “พี่มายด์นพคิดถึงพี่”   นพนิตจะเข้าสวมกอดมายด์

        แต่มายด์ถอยตัวหนีและร้องห้าม   “เอ็นพี่ อย่า!!”  

        “พี่ขอบคุณนะที่เรารู้สึกดีกับพี่ และรักพี่”   มายด์มองนพนิตด้วยสายตาที่ว่างเปล่า  “แต่พี่ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับเราเลย” 

        “พี่..”   นพหมดแรง แต่ก็ยังพยายามที่จะถาม   “พี่พูดเล่นใช่ไหม?”  

        มายด์มองนพนิตที่กำลังรอคำตอบบางอย่างจากเขาอย่างใจจดใจจ่อ   “พี่พูดจริง!!”  

        หยาดน้ำตาเริ่มรินไหลจากดวงตาคู่งามของนพ   “ไม่จริงอะ พี่รักนพ พี่รักนพ”   พอเริ่มพูด.. นพนิตก็เริ่มฟูมฟาย

        จนจิตใจมายด์เริ่มสั่นไหว..

        เปล่า!! ..

        มายด์ไม่ได้สั่นไหวในเรื่องความรัก

        แต่สงสาร..มายด์สงสารผู้ชายที่กำลังร้องไห้อยู่ตรงหน้าเขา  

        ซีส่งมือเขาไปจับมือมายด์และบีบมือนั้นเพื่อให้กำลังใจชายคนรัก

        “เอ็นพี”   มายด์เรียกชื่อนพนิตอย่างอ่อนโยน   “ฟังพี่นะ .. ตอนนั้นน่ะ ..พี่เห็นเราเป็นน้องชายนะ .. พี่ถึงได้พูดคุยด้วย .. พี่ไม่ได้คิดอะไรมากเกินไปกว่านั้นเลย”  

        “ไม่คิดอะไรแล้วมาเอานพทำไม?”      

จบตอน ๓๒