### บทที่ 53: หนึ่งฝ่ามือสลายดาวและเงาที่หลบหนี
ในเสี้ยววินาทีที่กริชสีดำทมิฬกำลังจะสัมผัสกับลำคอของศิษย์น้องหลิน...
เวลาในลานเมฆาเร้นพลันเชื่องช้าลงราวกับตกอยู่ในบ่อโคลน!
มันไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงของกาลเวลาจริงๆ...แต่มันคือการแทรกแซงของยอดฝีมือระดับสูง!
เซี่ยหนิงฉางที่ยืนอยู่ห่างออกไปหลายจั้ง ไม่ได้ทะยานร่างเข้ามา...นางเพียงแค่ยกฝ่ามือที่ขาวราวหิมะของนางขึ้นมาอย่างช้าๆ แล้วกำเข้าหากันเบาๆ ในอากาศ!
"ขอบเขต...ดาราน้ำแข็ง!"
นางกระซิบเสียงเย็น! ทันใดนั้น! อากาศรอบตัวของนักฆ่าในเงาก็พลันหนืดและหนักอึ้งขึ้นมาในบัดดล! ไอความเย็นเยียบที่มองไม่เห็นได้เข้าเกาะกุมและพันธนาการทุกการเคลื่อนไหวของมัน!
ความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวของนักฆ่าที่ควรจะปลิดชีวิตเป้าหมายได้ในพริบตา...กลับเชื่องช้าลงไปหนึ่งส่วนในทันที!
สำหรับยอดฝีมือแล้ว...หนึ่งส่วนที่ช้าลงนั้น...ก็คือความแตกต่างระหว่างความเป็นและความตาย!
นักฆ่าผู้นั้นเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงภายใต้เงามืด! เขาสัมผัสได้ถึงพลังของขั้นก่อเกิดที่แท้จริง! ข้อมูลผิดพลาด! สตรีผู้นี้ไม่ใช่แค่ผู้ติดตามธรรมดา!
แต่ความตกตะลึงของเขายังไม่ทันจางหาย...หายนะที่แท้จริงก็ได้มาเยือน!
เพราะการแทรกแซงของเซี่ยหนิงฉางนั้น...ไม่ได้มีเป้าหมายที่จะสังหาร...แต่คือการ "สร้างโอกาส" ให้แก่คนอีกผู้หนึ่ง!
"เจ้า...กล้า!"
เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดของเย่เฟิงดังก้องขึ้น! ในวินาทีที่นักฆ่าชะงักไปนั้น ร่างของเย่เฟิงก็ได้หายไปจากจุดเดิมด้วย "ก้าวไร้เงา"!
เขาไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นเพื่อโจมตีนักฆ่า...แต่กลับปรากฏขึ้น "ระหว่าง" นักฆ่าและศิษย์น้องหลิน! เขาใช้ร่างกายของตนเองเข้าขวางกั้นคมกริชนั้นไว้!
เขาไม่ได้ใช้หมัด...ไม่ได้ใช้กระบี่...
เขาเพียงแค่ยกฝ่ามือขวาขึ้นมา...แล้วฟาดออกไปตรงๆ ปะทะกับกริชสีดำนั้น!
"ฝ่ามือทลายภูผา!"
พลังปราณของขั้นสร้างรากฐานระดับเจ็ด, พลังทำลายล้างของกายาวชิระขั้นสี่, และพลังอันสูงส่งของสายเลือดมังกรบรรพกาล...ทั้งหมดได้ถูกหลอมรวมอยู่ในฝ่ามือเดียว!
ตูมมมมมมม!
เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วทั้งลาน! คลื่นพลังที่มองไม่เห็นได้ระเบิดออกจากจุดปะทะ!
กริชสีดำทมิฬที่ทำจากเหล็กเย็นพันปี...แหลกสลายกลายเป็นเศษผงในทันทีที่สัมผัสกับฝ่ามือของเย่เฟิง!
พลังที่เหลืออยู่ยังคงทะลวงผ่านไป...ซัดเข้าที่กลางอกของนักฆ่าอย่างจัง!
"อ๊อก!"
ร่างในเงาของนักฆ่าผู้นั้นกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ร่างของมันถูกซัดกระเด็นไปข้างหลังราวกับว่าวสายป่านขาด กระแทกเข้ากับกำแพงของลานบ้านอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นรอยร้าวรูปใยแมงมุม!
มันยันกายลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล...ดวงตาที่ซ่อนอยู่ในเงามืดจ้องมองมายังเย่เฟิงและเซี่ยหนิงฉางด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!
ข้อมูลผิดพลาดอย่างมหันต์! เป้าหมายไม่ได้มีเพียงคนเดียว! แต่เป็นยอดฝีมือสองคน! หนึ่งคือสตรีลึกลับขั้นก่อเกิด...ส่วนอีกหนึ่งคือเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะอยู่แค่ขั้นสร้างรากฐาน...แต่กลับมีพลังต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวจนสามารถทำลายศาสตราวุธของเขาและทำให้เขาบาดเจ็บได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว!
ภารกิจ...ล้มเหลวแล้ว!
นักฆ่าจากหอสังหารเงาตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด! เมื่อล้มเหลว...ก็ต้องหนี!
เขาหัวเราะออกมาเสียงแห้ง "น่าสนใจ...ข้อมูลผิดพลาด...แล้วเราจะได้พบกันใหม่"
สิ้นเสียง! ร่างของเขาก็พลันสลายกลายเป็นควันสีดำสายหนึ่ง! แล้วพุ่งหนีขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความเร็วสูงสุด! มันคือวิชาตัวเบาลับเฉพาะของหอสังหารเงา!
"คิดจะหนีรึ!" เซี่ยหนิงฉางตวาดเสียงเย็น นางกำลังจะทะยานร่างไล่ตามไป...
"ไม่ต้อง!" เย่เฟิงห้ามไว้ "วิชาของมันประหลาดนัก ตามไปตอนนี้อาจจะติดกับได้!"
ควันสีดำนั้นได้หายลับไปในความมืดมิดของเมืองเมฆาอรุณ...ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความตึงเครียดที่กดดันอย่างยิ่ง
ในตอนนั้นเอง...องครักษ์เงาของหอหมื่นสมบัติและเม่ยเจินก็ได้ปรากฏตัวขึ้นในลานบ้านด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม
เม่ยเจินมองไปยังทิศทางที่นักฆ่าหายตัวไป...แล้วหันมามองกลุ่มของเย่เฟิงด้วยแววตาที่ซับซ้อน
นางเห็นสภาพของพวกเขา...เย่เฟิงที่ยืนปกป้องสหายทั้งสองอย่างมั่นคง...เซี่ยหนิงฉางที่แผ่กลิ่นอายของขั้นก่อเกิดออกมา...และศิษย์น้องหลินที่ยังคงตกใจไม่หาย...
นางยิ้มออกมา...แต่เป็นรอยยิ้มที่เย็นชา "นี่คือ 'วิชาหลบหนีเงาโลหิต' ของหอสังหารเงา...สามารถผ่านค่ายกลส่วนใหญ่ได้...ดูเหมือนว่า...คู่ค้าของข้าจะไปล่วงเกินตัวตนที่ไม่ธรรมดาเข้าเสียแล้ว"
นางหันมาสบตากับเย่เฟิงโดยตรง แววตาของนางจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ที่นี่...ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว"
(จบตอนที่ 53)
271K
