ตอนที่ 2 ตระกูลจิ๋น
ตาย!!!
คมกระบี่ของชายชุดขาวห่างจากตัวของจิ๋นหยางไม่ถึง 20 ผิง(1ผิง=3เมตร) แต่ทันใดนั้นก็เกิดลำแสงจากไข่มุกอีกครั้งและทำให้ชายชุดขาวถึงกับหน้าถอดสีพยายามที่จะหลบและถอยหนีออกมาแต่มันก็ไม่ทันแล้ว......
เขาถูกดูดเข้าไปในไข่มุกของจิ๋นหยางเรียบร้อยซึ่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ทำให้คนที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับตลึงมันงงกันเป็แถบๆว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมจู่ๆผู้ฝึกตนถึงหายไปหลังจากที่วิ่งไปที่จิ๋นหยาง......
แต่ไม่มีใครเห็นแสงที่ส่องสว่างออกมาจากไข่มุกมีเพียงจิ๋นหยางและสองผู้ฝึกตนเท่านั้นที่เห็น คนอื่นๆเห็นแค่ว่าผู้ฝึกตนคนแรกวิ่งไปทางเขาแล้วหายไปจากนั้นก็อีกคนที่กำลังจะเข้าไปฆ่าเขาอยู่ๆก็หายไปเช่นกัน......
"นี้มันเกิดอะไรขั้นทำไมคนทั้งสองถึงได้หายตัวไป?เด็กคนนั้นทำอะไร? เ้าเห็นไหมว่าเด็กคนนั้นทำอะไร?"
"ข้าเองก็ไม่เห็น ข้าเห็นแต่มันนั่งหลับตาเหมือนคนที่กำลังจะตายแต่จู่ๆชายคนนั้นมันก็หายไป.....หรือว่า......"
จิ๋นหยางอยู่ในอาการใและหวาดกลัวเมื่อเขาได้สติเขาก็รีบลุกขึ้นและก็รีบวิ่งจากไปทันทีขณะที่เขากำลังวิ่งนั้นเขาก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ‘นี้มันอะไรกันแสงเมื่อกี่มันอะไรกัน มันดูดผู้ฝึกตนทั้ง2คนนั้นเข้าไปได้ยังไงหรือว่ามันจะเป็ของวิเศษจริงๆแล้วทำไมตลอดเวลาที่ผ่านมาข้าถึงไม่เห็นจะรู้เื่นี้เลย’ จากนั้นเขาก็คิดอะไรสักอย่างขึ้นได้เขารีบกลับไปที่บ้านทันที......
ท่านป้า!!
ท่านป้า!!
เสียงของจิ๋นหยางดังไปทั่วบ้านในขณะที่เขาะโเรียกป้าหยู่ ก่อนที่นางจะเดินออกมาจากห้องพร้อมทั้งทำหน้างงสงสัยก่อนจะก็เอ่ยตอบจิ๋นหยางกลับไป.....
"ข้าอยู่นี้ เอ้า! วันนี้ทำไมกลับมาเร็วนักละหรือว่าเ้าโดนงานกัน?"
ขณะที่นางกำลังพูดนั้นนางสังเกตเห็นแววตาของจิ๋นหยางที่เต็มไปตัวความหวาดกลัวและตัวเขาก็สั่นมากเมื่อมองไปที่ชุดของเขานางก็เห็นว่าชุดของจิ๋นหยางนั้นดูเปรอะเปื้อนไปหมดนางจึงได้ถามขึ้นอีกว่า......
"เกิดอะไรขึ้นทำไมเสื้อผ้าของเ้าถึงได้เลอะเถอะอย่างนี้เ้าไปทำอะไรมา?" ป้าหยู่ถามพร้อมกับทำหน้าจริงจังมองไปที่จิ๋นหยาง......
“คะ.....คะ.....คือ......คือว่า......” จิ๋นหยางลังเลอยู่สักพักจากนั้นเขาก็เริ่มพูดและเล่าเหตุการณ์ให้กับป้าหยู่ฟังทั้งหมดถึงเื่ที่เกิดขึ้น.......
หลังจากเขาเล่ามาสักพัก เมื่อจิ๋นหยางพูดถึงไข่มุกสีหน้านางเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงใบหน้าแสดงออกดูเศร้าหมองลงทันใดนั้นจิ๋นหยางก็ได้สังเกตเห็นท่าทีของป้าหยู่ที่เกิดขึ้นเขาจึงหยุดพูดแล้วจ้องมองไปที่ป้าหนู่อย่างจริงจรัง......
"ป้าหยู่ได้โปรดเถอะ ได้โปรดบอกข้าที่พ่อแม่ข้าเป็ใครกันแน่ได้โปรดเล่าความจริงทั้งหมดอย่าปิดบังข้าอีกเลยข้าโตพอที่จะรับรู้เื่ราวทั้งหมดแล้ว" จิ๋นหยางก้มหัวลงโขกศีรษะของเขาพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลออกมานางเห็นจิ๋นอย่างทำอย่างนั้นนางก็หลุดปากพูดออกมาอย่างไม่ตั้งใจว่า.....
"นายน้อย"
เมื่อนางกล่าวออกมาน้ำตานางก็ไหลออกมาด้วย พร้อมกับเข้าไปพยุงตัวจิ๋นหยางให้ยืนขึ้นทั้งสองมองหน้ากันหลังจากนั้นนางก็ปาดน้ำตาออกและหายใจออกเบาๆก่อนที่จะเอ่ยขึ้นว่า......
"เฮ่อ....คงถึงเวลาแล้วซินะที่ข้าจะต้องบอกความจริงแก่ท่านสิบสี่ปีที่ผ่านมานี้ช่างรวดเร็วยิ่งนัก ตอนนี้คงจะถึงเวลที่ท่านจะได้รู้ความจริงแล้วท่านคงรู้ว่าแซ่ท่านคือแช่จิ๋นตระกูลจิ๋นเป็ตระกูลผู้ฝึกตนที่มีชื่อเสียงในระดับหนึ่งเมื่อหลายสิบปี”
“แล้วในวันหนึ่งคนของตระกูลจิ๋นได้ขุดซากโบราณและค้นพบกับไข่มุกที่ท่านห้อยอยู่ที่คอซึ่งเป็ต้นเหตุให้ตระจิ๋นเกิดการนองเืขึ้นและเพราะของสิ่งนี้ในคืนนั้นคืนที่ท่านเกิดมาไข่มุกนี้ก็เลืองแสงส่องขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างน่าเหลือเชื่อ”
“ซึ่งมันได้ทำให้ข่าวลือที่กำลังหนาหูต่างๆนาๆเกิดเป็ความจริงขึ้นมาทำให้พรรคและตระกูลใหญ่ต่างๆส่งคนมาเพื่อแย่งชิงมันจากตระกูลจิ๋น ท่านหญิงให้ข้านำท่านหลบหนีออกมาจากทางลับของตระกูล”
“พร้อมทั้งให้ไข่มุกและหนังสืออีกหนึ่งเล่มซึ่งข้าได้มอบให้ท่านแค่ไข่มุกไปและบอกว่ามันเป็เครื่องประดับของที่ละลึกจากแม่ของท่านเท่านั้นส่วนหนังสือนั้นข้าเก็บเอาไว้และมันก็ถึงเวลาที่ข้าจะต้องคืนให้กับท่าน ส่วนตัวข้านั้นเป็เพียงคนรับใช้ส่วนตัวของท่านหญิงหรือก็คือมารดาของท่าน"
เมื่อป้าหยู่พูดจบนางก็เดินเข้าไปในห้องของนางครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับส่งหนังสือให้กับจิ๋นหยางบนหน้าหนังสือเล่มนั้นมีตัวอักษรเขียนว่า.....
[คัมภีร์หมัดหมื่นแปลง]
หมับ!!
จิ๋นหยางรับเอาไว้และเปิดออกดูในทันที เมื่อเขาเปิดอ่านดูก็พบตัวอักษรมากมายข้างในนั้นแต่เขาก็ไม่สามารถที่จะเข้าใจได้ว่ามันเขียนว่าอะไร เพราะตัวเขาเองไม่มีพื้นฐานในการฝึกยุทธใดเลยที่เขาทำทุกวันก็แค่ฝึกฝนร่างกายเท่านั้น.....
จากนั้นหญิงชราก็กล่าวต่อว่า "พวกที่ฆ่าล้างตระกูลจิ๋นนั้นไม่ได้มีแค่พรรคเล็กใหญ่ธรรมดาเท่านั้นแต่พวกพรรคใหญ่ทั้ง4ก็เข้าร่วมด้วยพวกมันเป็ผู้สังหารปู่และพ่อของท่านรวมถึงคนในตระกูล่านด้วยไม่มีผู้เหลือรอดอยู่เลยท่านเป็ลูกหลานคนสุดท้ายของตระกูลจิ๋น" นางกล่าวพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลออกมาท่วมเต็มสองแก้มของนาง....
"ตอนนี้ท่านคงอยู่ที่นี้ไม่ได้แล้วมีคนเห็นเหตุการณ์นี้แล้วพวกมันคงจะมาแถวนี้แน่...."
ยังไม่ทันขาดคำทันใดนั้นก็มีเสียงดังโวยวายอยู่ข้างนอกบ้าน ซึ่งตอนนี้เป็เวลากลางคืนแล้วและเสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆซึ่งข้างนอกมีกลุ่มคนชายร่างผอมแห้งพร้อมกับกลุ่มคนหน้าตาดุร้ายอีกสิบกว่าคนชายยืนอยู่และชายผอมได้พูดว่า.......
"นายท่านข้าเห็นมันกับตาตัวเองเลยว่ามีผู้ฝึกตนกำลังจะฆ่าเ้าเด็กนั้นแต่อยู่ๆก็หายตัวไป และข้าก็สังเกตุเห็นไข่มุกที่คอมันข้าว่ามันต้องเป็ของวิเศษแน่นอนไม่งั้นมันคงตายไปแล้วในตอนนั้น” ชายผอมกล่าวพร้อมกับยิ้มไปด้วยถูมือไปด้วย.....
ดี ดี ดี!!
หัวหน้ากลุ่มคนดุร้ายกล่าวพร้อมทั้งยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความละโมบและชั่วร้ายไม่ช้าพวกมันก็มาถึงหน้าบ้านของจิ๋นหยางและป้าหยู่มันมาถึงหน้าบ้านและสั่งให้ลูกน้องของมันล้อมบ้านเอาไว้เตรียมพร้อมที่จะเข้าไป.....
มันหยุดแล้วกล่าวขึ้นว่า “มีใครอยู่ไหม?” เมื่อไม่มีเสียงตอบมันก็กล่าวขึ้นอีกครั้งพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปดุร้ายขึ้นแต่มันก็เห็นว่าภายในบ้านยังมีแสงไฟอยู่ มันจึงพูดขึ้นอีกว่า “มีใครอยู่ไหม?” แต่ผลที่ยังคงเหมือนเดิมไม่มีเสียงใดตอบกลับมา.....
หัวหน้ากลุ่มคนดุร้ายเริ่มที่จะสงสัยถึงความผิดแปลกนี้มันจึงสั่งให้ลูกน้องของมันบุกเข้าไปภายในบ้านทันทีซึ่งชายร่างใหญ่ที่อยู่หน้าสุดได้ใช้ค้อมพังประตูแล้วพวกมันที่เหลือก็พาเข้าไปข้างในหลังจากที่ประตูพังแล้ว.....
แต่เมื่อเข้าไปพวกมันก็พบว่าภายในบ้านไม่มีใครอยู่เลยสีหน้าของหัวหน้ากลุ่มดูดุร้ายมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมมันส่งเสียงร้องออกมาดังสนั่นซึ่งด้วยระดับของมันเป็ถึงผู้ฝึกตนระดับผู้เริ่มต้นขั้นห้าพื้นดินรอบๆบ้านจึงสั่นะเืทันทีราวกับแผ่นดินไหวเล็กๆ......
อันที่จริงแล้วทั้งสองได้หนีออกมาจากบ้านก่อนหน้านี้แล้ว.....
"ไหนเ้าว่ามันอยู่ที่นี่ไง?" หัวหน้ากลุ่มกล่าวขึ้นพร้อมทำหน้าตาหน้าเกลียดน่ากลัวมองไปยังชายร่างผอม......
"นายท่านพวกมันอยู่ที่นี้จริงๆข้าสาบานได้ พวกมันสองคนอาศัยอยู่ที่นี้มานานแล้วใครๆก็รู้ข้ามิกล้าโกหกท่านแน่นอน"ชายร่างผอมพูดไปสั่นไป หน้าตาของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่กล้าเอ่ยคำใดนอกจากรีบกล่าวตอบเพื่อให้ชายหัวหน้าไม่ทำอะไรมันทันใดนั้นก็มีเสียงจากหนึ่งในกลุ่มคนหน้าตาดุร้ายดังขึ้นมา.....
"นั้นไงพวกมันอยู่ทางนั้นพวกมันกำลังเข้าไปในป่าแล้ว......!!!"
"ตามมันไป!! จับตัวมันมาให้ได้มันหนีไปได้ไม่ไกลหรอกของวิเศษนั้นต้องเป็ของข้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!" หัวหน้ากลุ่มกล่าวพร้อมยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อมันคิดว่ามันกำลังจะได้ของวิเศษอย่างที่คนร่างผอมได้กล่าวไว้......
กลุ่มคนหน้าตาดุร้ายอยู่ห่างจาก จิ๋นหยางและป้าหยู่ประมาณ 800 เมตรเท่านั้น และก็ยังคงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เนื่องจากพวกมันเป็ผู้ฝึกตนที่อยู่จุดสูงสุดของขั้นฝึกหัดแล้วบางคนก็อยู่ในขั้นเริ่มต้นดังนั้นความเร็วของพวกมันจึงเร็วกว่าทั้งสองมาก.....
600...., 400....., 300......, 200,
เมื่อมาถึงระยะนี้ทั้งคู่รู้แล้วว่าไม่ทันแน่ทันใดนั้นป้าหยู่ก็พูดขึ้นว่า "นายน้อยท่านรีบไปเถอะข้าจะถ่วงเวลาพวกมันไว้ให้ท่านเอง" ป้าหยู่กล่าวพร้อมกับทำหน้าจริงจัง.....
"ไม่!! ท่านป้าข้าจะอยู่กับท่านข้าจะไม่ทิ้งท่านไปไหนไม่ว่ายังไงเราต้องไปด้วยกัน" จิ๋นหยางไม่คิดที่จะทอดทิ้งป้าหยู่ไปไหนแม้ว่าเขาจะต้องตายเขาก็ไม่คิดที่จะยอมจากไป.....
“ไม่!! นายน้อยท่านต้องรอดท่านเป็ความหวังของตระกูลจิ๋น ท่านต้องทำให้พวกที่ทำให้ตระกูลจิ๋นของเราได้รับรู้และชดใช้สิ่งที่มันได้ทำกับเราถึงข้าจะตายไปข้าก็ขอตายอย่างมีประโยชน์ ไป!! รีบไป!!”ป้าหยู่กล่าวพร้อมกับผลักร่างของจิ๋นหยางออกไปจากตัวของนาง.....
ท่านป้า!!
จิ๋นหยางน้ำตาไหลอาบหน้าของเขา ถึงแม้ว่าเขาอยากที่จะอยู่ต่อแต่ด้วยคำพูดของป้าหยู่เขาจึงเขาไม่อาจทำอะไรได้นอกจากอดกลั่นแล้วหันหน้าไปอย่างไม่เต็มใจ
"ป้าหยู่ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ตลอดเวลาที่ท่านเลี้ยงข้าอบรมสั่งสอนข้ามา บุญคุณนี้ข้าจะไม่มีวันลืมท่านเลย"
จิ๋นหยางรีบวิ่งต่อไปด้วยสีหน้าที่เศร้าหมองส่วนป้าหยู่นางมองจิ๋นหยางที่วิ่งต่อไปจนไกลแล้วหันกลับมา สีหน้านางเต็มไปด้วยความรักความเ็ป และก็ความดีใจ.....
“นายหญิงข้าจะได้ไปอยู่กับท่านแล้ว”
100...., 50....., 10...
เมื่อพวกมันมาถึงกับพบแต่หญิงชราคนเดียวพวกมันทำหน้าตาหน้ากลัวจ้องมองไปทางหญิงชราพร้อมกับกล่าวขึ้น "เ้าเด็กนั้นอยู่ไหน....บอกมาไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน ถ้าเ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ก็รีบบอกมา!!"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า พวกเ้าอย่าฝันว่าจะได้รู้เลยอย่างพวกเ้ามันก็แค่พวกเลวทรามต่ำช้า ยิ่งกว่าสัตว์เดรฉาน ข้าจิ๋นหยู่ผู้รับใช้ตระกูลจิ๋นจะไม่มีวันให้พวกเ้าได้สมหวังแน่...."
กลุ่มคนที่มา ถึงกับทำหน้าหน้าเกลียดน่ากลัวมากยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของจิ๋นหยู่เมื่อครู่นี้และทำให้พวกมันมีโทสะมากยิ่งขึ้น....
"ลนหาที่ตาย งั้นก็อย่าอยู่เลย ตาย!!"
ฉึบ!!
ตระกูลจิ๋นไม่มีวันพ่ายยยยยยยย!!!
5K
