ความรัก... มันเกิดขึ้นได้ไม่เลือกเวลา สถานะ หรือว่าชนชั้น
เื่เสียวเองก็เช่นกัน… ดังที่เกิดขึ้นกับฉัน ‘ไอวี่’ ลูกสาวเพียงคนเดียวของท่านเ้าสัวเ้าของธุรกิจพันล้าน กับ ‘เมษา’ แม่บ้านคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้เพียงไม่นาน
เมษาเป็ผู้หญิงที่แปลก… เธอมี ‘มาดผู้ชาย’ ที่สุขุมและเยือกเย็น พูดน้อย แต่ทำงานเก่งทุกอย่าง ั้แ่ทำสวน ทำอาหาร ซ่อมแซมเครื่องใช้ไฟฟ้า ไปจนถึงการดูแลความปลอดภัยของคฤหาสน์หลังนี้ เธอทำได้ทุกอย่างจริงๆ
และฉัน… ก็ตกหลุมรักเธอเข้าอย่างจัง
เราสองคนเหมือนถูกดึงดูดเข้าหากันราวกับพรหมลิขิต การพูดคุยผ่านสายตา การแอบััมือกันในจังหวะที่ไม่มีใครเห็น หรือแม้แต่โน้ตเล็กๆ ที่ซ่อนไว้ใต้จานอาหารเช้า… ทุกอย่างมันทำให้ความสัมพันธ์ของเราลึกซึ้งขึ้นทุกวัน
แต่ความรักของเราก็เหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานอยู่ในกรงทอง…
“ไอวี่” เสียงทุ้มทรงอำนาจของคุณพ่อดังขึ้นทำลายความเงียบระหว่างมื้อค่ำ “สุดสัปดาห์นี้เตรียมตัวให้พร้อมนะ ลูกชายท่านประธานธนาคารจะแวะมาทานข้าวที่บ้านเรา”
ฉันวางช้อนลงช้าๆ “ทำไมต้องเตรียมตัวด้วยล่ะคะคุณพ่อ ก็แค่ทานข้าวไม่ใช่เหรอคะ?”
“ไม่ใช่แค่ทานข้าว!” ท่านตวาดเสียงดังจนฉันสะดุ้ง “นี่คือการดูตัว! พ่อบอกลูกแล้วใช่ไหมว่าลูกต้องแต่งงานกับคนที่เหมาะสม มีฐานะทัดเทียมกันเท่านั้น!”
“แต่ไอวี่ไม่ได้รักเขานี่คะ!”
“ความรักมันกินไม่ได้! พ่อเลี้ยงแกมาจนโต ไม่ใช่เพื่อให้แกไปคว้าคนชั้นต่ำที่ไหนมาเป็คู่ชีวิต!”
ทุกคำพูดของท่านเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของฉัน ฉันเหลือบไปมองเมษาที่ยืนสงบนิ่งอยู่มุมห้อง สายตาของเราประสานกันเพียงชั่วครู่ แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ฉันรู้สึกเ็ป
แต่แล้ว… เหมือน์จะเห็นใจ
เช้าวันต่อมา คุณพ่อก็เรียกฉันเข้าไปพบในห้องทำงาน
“ไอวี่ พ่อต้องไปดูงานด่วนที่สิงคโปร์ 3-4 วันนะลูก” ท่านพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเมื่อคืน “อยู่บ้านก็ดูแลตัวเองดีๆ อย่าออกไปเที่ยวเตร่ที่ไหนล่ะ”
“ค่ะคุณพ่อ… เดินทางปลอดภัยนะคะ” ฉันแกล้งทำเสียงอ่อยๆ แต่ในใจกลับเต้นระรัวด้วยความดีใจ (｡˃ ᵕ ˂ )♡
ฉันยืนส่งคุณพ่อจนรถของท่านแล่นออกจากรั้วคฤหาสน์ไป
ทันทีที่รถของคุณพ่อแล่นลับสายตาไป… หัวใจของฉันก็เต้นระรัว…
โลกทั้งใบของฉันในตอนนี้มีเพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้น…
เมษา…
ฉันรีบวิ่งตรงไปยังเรือนพักคนใช้ที่อยู่ด้านหลังคฤหาสน์ทันที หัวใจของฉันเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก… ในที่สุด… ในที่สุดเราก็จะได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเสียที
ฉันมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องพักเล็กๆ ของเมษา ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเคาะประตูเบาๆ เป็จังหวะที่เรารู้กันเพียงสองคน
…ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก-ก๊อก…
รอไม่นานนัก บานประตูก็เปิดออก…
ภาพที่เห็นทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ…
เมษา… เธอยืนอยู่ตรงนั้นในสภาพที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ ผมสั้นสีดำขลับของเธอยังเปียกชื้นเล็กน้อย หยดน้ำเกาะพราวอยู่ตามแผงอกและกล้ามท้องที่ได้รูปสวยงามของเธอ ผ้าขนหนูผืนน้อยถูกพันไว้รอบเอวอย่างิ่เหม่ เผยให้เห็น V-line ที่เด่นชัด…
“คุณหนู…”
เธอเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามปกติ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยค ฉันก็ไม่รอช้าอีกต่อไป!
ฉันะโเข้าสวมกอดเธออย่างแรง!
“เมษา!”
ฉันเรียกชื่อเธอเสียงดัง ก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่มราวกับคนอดน้ำมานานนับปี
เธอใเล็กน้อยในตอนแรก แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น ก่อนที่แขนแข็งแรงของเธอจะโอบรัดร่างของฉันไว้แน่น แล้วจูบตอบกลับมาอย่างร้อนแรงไม่แพ้กัน!
ลิ้นของเราพัวพันกันอย่างไม่ยอมแพ้ ต่างฝ่ายต่าง่ชิงลมหายใจของกันและกันอย่างหิวกระหาย
เธอใช้เท้าข้างหนึ่งเตะปิดประตู ‘ปัง!’ ก่อนจะอุ้มฉันเข้าไปในห้องโดยที่ริมฝีปากของเรายังไม่ผละออกจากกัน
เธอค่อยๆ วางฉันลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กในห้อง ก่อนจะถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง
“คุณหนู… ใจเย็นๆ ก่อนสิคะ…” เธอพูดเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองฉันอย่างลึกซึ้ง
“ไอวี่คิดถึง… คิดถึงเมษาจะแย่แล้ว” ฉันตอบกลับไปพลางหอบหายใจ
เธอยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะค่อยๆ ยืนขึ้นเต็มความสูงตรงหน้าฉัน
มือแกร่งของเธอค่อยๆ คลายปมผ้าขนหนูที่พันเอวไว้ออกอย่างช้าๆ…
ผ้าขนหนูร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น…
เผยให้เห็น… ท่อนกล้วยหอมขนาดใหญ่ที่ยังคงหลับใหล… แต่ฉันรู้ดีว่ามันพร้อมที่จะตื่นขึ้นมาทุกเมื่อ
ร่างกายของเธอที่เกร็งด้วยความ้า ทำให้ท่อนกล้วยหอมนั้นกระดกขึ้นลงเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนที่หยาดน้ำใสๆ จะเริ่มซึมออกมาที่ส่วนปลาย
ฉันมองภาพนั้นตาไม่กะพริบ… ( ˘ ³˘)♡
“คุณหนูอยากจะ…” เสียงทุ้มต่ำของเธอดังขึ้นอีกครั้ง “… ‘ปลุก’ มันให้ตื่นเต็มที่ไหมคะ?”
ฉันไม่ตอบอะไร… แต่ใช้การกระทำแทนคำพูด
ฉันค่อยๆ เลื่อนตัวลงจากเก้าอี้ ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าเธออย่างช้าๆ
เมษาหายใจสะดุดเล็กน้อยเมื่อเห็นการกระทำของฉัน แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเธอก่อนจะยิ้มออกมาอย่างยั่วเย้า แล้วค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ‘ท่อนกล้วยหอม’ ที่ตอนนี้ตื่นตัวเต็มที่และผงกหัวทักทายฉันอยู่ตรงหน้า
ฉันแลบลิ้นออกไปแตะที่ส่วนปลายของมันเบาๆ เป็การชิมลาง… รสชาติเค็มปะแล่มๆ ของหยาดน้ำรักที่ซึมออกมาทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นจนตัวสั่น
“คุณหนู…” เสียงของเมษาแหบพร่า “...อ๊า…”
ฉันไม่รอช้าอีกต่อไป อ้าปากท่อนกล้วยหอมอวบใหญ่ของเธอเข้าไปจนสุดโคน!
ความร้อนและความคับแน่นที่เต็มโพรงปากทำให้ฉันแทบสำลัก แต่ฉันก็ยังคงตั้งใจปรนเปรอมันอย่างเต็มที่
ฉันเริ่มขยับศีรษะขึ้นลงอย่างช้าๆ ใช้ลิ้นและริมฝีปากรัดรึงท่อนเอ็นของเธออย่างไม่ลดละ
“อ๊า… คุณหนู… แบบนั้น… ดี… ดีมากเลยค่ะ… ซี้ดดด!”
เสียงครางของเมษาดังขึ้นเป็ระยะๆ มือแกร่งของเธอเลื่อนมาขยุ้มเส้นผมของฉันไว้หลวมๆ ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสวนกลับมาตามจังหวะของฉัน!
“ชอบไหมคะ?” ฉันเงยหน้าขึ้นถาม ขณะที่ปากยังไม่ยอมปล่อยเหยื่ออันโอชะ
“ชอบ… ชอบที่สุดเลยค่ะ…”
คำตอบของเธอทำให้ฉันยิ่งได้ใจ ฉันเร่งจังหวะการดูดดื่มให้เร็วและรุนแรงขึ้น! เสียงครางของเธอดังขึ้นเรื่อยๆ จนฉันรู้สึกได้ว่าร่างกายของเธอกำลังเกร็งกระตุก… เธอใกล้จะเสร็จแล้ว!
แต่ฉันยังไม่อยากให้มันจบลงแค่นี้…
ฉันตัดสินใจถอนริมฝีปากออกมาในจังหวะสุดท้าย ปล่อยให้เธอค้างเติ่งอยู่บนยอดของคลื่นสวาท
“อื้อ!… คุณหนู… ทำไม…” เธอถามเสียงสั่นพร่า ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉ่ำเยิ้มไปด้วยแรงปรารถนา
“พอแล้วค่ะ…” ฉันยิ้มอย่างผู้ชนะ “…เดี๋ยวเมษาจะทนไม่ไหวเอา”
ฉันลุกขึ้นยืน ก่อนจะพูดต่อ “ถึงตาเมษา… ดูแลไอวี่บ้างนะคะ”
เมษาที่ยังคงหอบหายใจอยู่ ค่อยๆ พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เธออุ้มร่างของฉันขึ้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะค่อยๆ วางฉันลงบนพรมกำมะหยี่นุ่มๆ กลางห้อง
“ถอดเสื้อผ้าออกสิคะ” เธอสั่งเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจ
ฉันค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองออกทีละชิ้นจนเรือนร่างเปลือยเปล่า ก่อนจะนอนลงบนพรมแล้วค่อยๆ แยกเรียวขาของตัวเองออกจากกันช้าๆ เป็การเชื้อเชิญ
เมษาคุกเข่าลงตรงหว่างขาของฉัน…
เธอก้มหน้าลงไปเลียร่องกุหลาบของฉันอย่างหิวกระหาย!
ลิ้นของเธอช่างร้อนแรงและช่ำชอง มันตวัดเลียไปทั่วทุกซอกทุกมุมราวกับผีเสื้อที่กำลังดอมดมเกสรดอกไม้!
“อ๊า!… ม…เมษา… อื้อ… เสียว… เสียวเหลือเกิน…”
ร่างกายของฉันเกร็งกระตุกไปหมด ความรู้สึกเสียวซ่านมันพุ่งขึ้นมาจนแทบจะะเิ… ฉันกำลังจะ… จะเสร็จอยู่แล้ว! (>﹏<)
แต่แล้ว… เธอก็หยุด…
เมษาเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ ริมฝีปากของเธอฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานของฉัน
“ม…เมษา… อย่าหยุดสิคะ… ได้โปรด…” ฉันอ้อนวอนเสียงกระเส่า
“แค่นี้ยังไม่พอหรอกค่ะคุณหนู…” เธอพูดเสียงพร่า พลางชี้ไปที่ท่อนกล้วยหอมของเธอที่ยังคงแข็งขึงชูชันอยู่…
“…ของจริง… มันต้องใช้เ้านี่ต่างหากค่ะ”
369
