Fall in love : 04
ซื้อของ
"คนที่นายคุยอยู่เขาเป็คนยังไงหรอ?"ญารินเอ่ยถามโดยที่ยังหันมองออกทางนอกกระจกรถอยู่ พอดีกับที่อะตอมชะลอรถหยุดไฟแดง ก่อนที่เขาจะหันมองเธอเล็กน้อยแล้วหันกลับ
"ก็...น่ารักดี เธอเป็คนที่ค่อนข้างจะ...ร่าเริง ดูสดใสใจดี"อะตอมตอบพร้อมกับยิ้มออกมา หญิงสาวจึงหันมองเล็กน้อย
"แล้ว...นายไปเจอกับเธอได้ยังไง?"เธอถามออกมาอีก
"เจอกันตอนไปเรียนพิเศษน่ะ"เขาตอบ หญิงสาวจึงพยักหน้ารับแล้วหันกลับมองออกนอกทางกระจกรถอีกครั้ง
"เธออยากลองคุยกับใครสักคนดูไหมล่ะ? ฉันช่วยเธอได้นะ"เขาพูดเสนอออกมาแล้วเริ่มเหยียบคันเร่งออกรถ
"ไม่ดีกว่า"เธอตอบ สักพักหนึ่งก็มาถึงที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ อะตอมขับรถเข้าไปจอดที่ลานจอดรถ จากนั้นทั้งสองคนเดินเข้าไปข้างในห้างพร้อมกัน
"จะซื้ออะไรล่ะ?"อะตอมเอ่ยถาม
"ไม่รู้สิ...ที่ห้องมีอะไรบ้างอ่ะ?"เธอถามกลับ
"เอ่อ...มีไข่...สองฟอง"เขาตอบ
"งั้นก็ไปซื้อหมูซื้อผัก"ญารินพูดแล้วเดินนำไป
"เดี๋ยว"ชายหนุ่มพูดขัดไว้ก่อน ญารินจึงหยุดแล้วหันมองด้วยสีหน้างุนงง "รู้หรอว่าอยู่โซนไหน?"
"เอ่อ...ไม่อ่ะ"หญิงสาวตอบพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเบาๆ
"แต่ก็เดินด่องๆนำไปเนาะ"เขาพูดพร้อมกับทำท่าเหมือนจะแตะตัวญาริน แต่เธอกลับเบี่ยงตัวหนีไปก่อนโดยที่ไม่สบตาชายหนุ่มตรงหน้าตนเอง "เอ่อ...โทษทีฉันลืม งั้น...ไปกันเถอะ"
เขาพูดแล้วเดินนำไป ญารินจึงเดินตามไป จากนั้นทั้งสองคนเดินมาจนถึงโซนขายของจำพวกของสดและวัตถุดิบอุปกรณ์ทั่วไป
"มาม่าอยู่ไหนอ่ะ?"หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมกับเดินหาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปด้วย
"มาม่าเนี่ยนะ?"อะตอมเอ่ยถามกลับ หญิงสาวจึงหยักหน้ารับหงึกๆ "มานี่ ไปซื้อผักซื้อหมูก่อน"เขาพูดแล้วเดินไปทางโซนผักและเนื้อทันที
"นายจะซื้อผักอะไรอ่ะ?"ญารินเดินมาหยุดยืนข้างๆแล้วถามอีกครั้ง
"ไม่รู้เหมือนกัน เลือกๆดูก่อนเดี๋ยวก็รู้เอง"เขาตอบ
"อ้าว! ไงอะตอม มาซื้ออะไรอ่ะ?"ทั้งสองหันขวับมองต้นเสียงพร้อมกันทันที เมื่อกำลังช่วยกันเลือกดูผักอยู่จู่ๆมีหญิงสาวร่างสูงไร่เรี่ยกับอะตอมเดินมาแล้วเอ่ยถาม
"ไงเดซี่ นี่มาซื้ออาหารไปตุนไว้ที่บ้านน่ะ แล้วเธอมาทำอะไรหรอ?"อะตอมตอบแล้วถามกลับ ใบหน้าคมคายแอบขึ้นสีชมพูระเรื่ออ่อนๆด้วยความรู้สึกเคอะเขิน
"ใครอ่ะ?"ญารินแอบกระซิบถาม
"คนคุยฉัน"อะตอมกระซิบตอบ
"มาเที่ยวกับเพื่อนน่ะ แล้วเห็นนายยืนอยู่พอดีเลยเดินหนีมาทัก"เธอตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า ก่อนจะเหลือบไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆเขา "ว่าแต่...ผู้หญิงคนนั้นใครอ่ะ?"
"เอ่อ..."
"สวัสดีค่ะ ชื่อญารินนะคะ หรือเรียกว่ารินเฉยๆก็ได้"หญิงสาวพูดแนะนำตนเองเสียงใสและยิ้มแย้ม ทำเอาอะตอมขมวดคิ้วเป็ปมทันที "เป็รูมเมทของเขาค่ะ"
"..."เดซี่ชะงักนิ่งไปทันทีเมื่อหญิงสาวพูดบอกแบบนั้น อะตอมถึงกับหันขวับมองทันทีด้วยความใ
"ทำไมเธอพูดแบบนั้น!?"ชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยความใ
"บอกไปตรงๆจะไม่ดีกว่าหรอ? ดีกว่าปล่อยให้เธอมารู้ทีหลังไหมล่ะ!? เกิดเข้าใจนายผิดขึ้นมาทำยังไงฮะ!?"ญารินเอ่ยถามออกมา อะตอมถึงกับมีสีหน้าเลิ่กลั่กลังเลเล็กน้อย
"ก็ถูกของเธอนะ นายไม่คิดจะบอกฉันเลยรึไง?"เดซี่พูดเสริมก่อนจะแกล้งทำหน้ามุ่ยใส่
"ฉัน...ฉันขอโทษ"เขาพูดออกมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด "รู้จักกันมาก่อนรึเปล่าเนี่ย!? เข้ากันดีจริง"อะตอมพูดบ่นออกมาเบาๆ
"ฮ่าๆๆ ล้อเล่นน่าา"เดซี่หัวเราะออกมาเบาๆแล้วพูด "แสดงว่าไว้ใจเธอได้สินะ..."
"อยู่นี่เอง ยัยนี่! พวกเราก็มองหาตั้งนาน"ทั้งสามคนหันมองต้นเสียงพร้อมกันทันที พบว่าเป็เพื่อนของเดซี่ที่กำลังเดินมาด้วยสีหน้าดุร้าย
"โทษที ฉันแค่กะจะแวะมาทักทายอะตอมแป๊บนึงน่ะ"เดซี่บอกกับเพื่อนของตนเอง "งั้นไปก่อนนะ บาย"
"อื้ม บาย"อะตอมเอ่ยลาก่อนที่เดซี่และเพื่อนๆของเธอจะเดินไป "คนเราจำเป็ต้องน่ารักขนาดนี้ไหมนะ..."เขาพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของตนเอง
"เลิกคลั่งรักแล้วมาเลือกผักเถอะ"ญารินเอ่ยขัดคออะตอมแล้วหันไปเลือกผักด้วยท่าทางเงอะงะเล็กน้อย
"นิดๆหน่อยๆก็ไม่ได้"อะตอมพูดบ่นออกมา "ชีวิตเธอนี่เคยซื้อของบ้างไหมเนี่ย!? ขนาดเลือกผักยังเลือกไม่ถูก"
"วันนี้เป็วันแรกหนิที่ฉันได้ออกมาอยู่คนเดียว ไม่ได้มีดีเหมือนนายสักหน่อย"เธอตอบกลับ จากนั้นทั้งสองคนช่วยกันเลือกซื้อของต่อจนเกือบสองชั่วโมง
"ไม่คิดว่าจะซื้อขนาดนี้เลยนะเนี่ย"อะตอมพูดออกมาในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังช่วยกันนำของที่ซื้อมาใส่ไว้ที่ด้านหลังรถ
"อ่ะ ค่าของครึ่งนึง"หญิงสาวพูดพร้อมกับยื่นเงินให้อะตอม หลังจากที่เก็บของกันเรียบร้อยแล้วและปิดท้ายรถเรียบร้อยแล้ว
"ขอบใจ"เขาพูดแล้วรับเงินจากเธอ
"อ้าว...ไม่เอารถเข็นไปคืนในห้างหรอ!?"หญิงสาวถามออกมาด้วยความรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย หลังจากที่เห็นอะตอมเข็นรถเข็นไปไว้ตรงเสาแล้วกำลังจะเดินขึ้นรถ
"เดี๋ยวจะมีคนมาเก็บทีหลัง เวลาเอารถเข็นออกมาถ้าเอาของของตัวเองไปเรียบร้อยแล้วก็วางให้ติดกับเสาไปเลย ไว้ทางประตูด้วยเดี๋ยวคนที่เขามาเก็บแล้วเขามองไม่เห็นไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน แล้วอย่าวางเกะกะขวางทาง อย่าลืมล็อคล้อรถเข็นด้วย เผื่อในกรณีที่มันไหลไป ถ้าล้อมันล็อคไม่ได้ก็หาอย่างอื่นมากั้นไว้กันไหล จำไว้ด้วย"
อะตอมพูดบอกเสร็จสรรพแล้วขึ้นรถทันที ญารินพยักหน้ารับด้วยท่าทางเงอะงะก่อนจะรีบขึ้นรถตาม
จากนั้นอะตอมจึงขับรถออกมาเพื่อที่จะกลับหอพักของตนเอง ใช้เวลาสักพักหนึ่งในการเดินทางมาจนถึงที่หอพัก ทั้งสองคนจึงช่วยกันนำของที่ซื้อมากลับขึ้นห้อง
"ฉันต้องสอนเธออีกไหมว่าอะไรต้องแช่ไว้ในส่วนไหน?"อะตอมเอ่ยถามเชิงเหน็บแนมเล็กน้อย เนื่องจากเวลาญารินจะทำอะไรเขาต้องคอยบอกคอยสอนเธอตลอด ถึงแม้นี่จะเป็แค่วันแรกที่ได้อยู่ด้วยกันก็ตาม
"เื่แค่นี้ฉันรู้น่า! ที่สถานเลี้ยงเด็กเขาให้พวกเราหัดจัดเก็บของเองั้แ่เด็ก สอนทำความสะอาดและวิธีทำอาหาร สอนพื้นฐานการใช้ชีวิตในสังคม"ญารินตอบกลับพร้อมกับนำของเข้าแช่ไว้ในตู้เย็น
อะตอมเดินมาหยิบแอปเปิ้ลในตู้เย็นออกมาล้างหนึ่งลูกแล้วทาน พร้อมกับเดินกลับไปที่โต๊ะแล้วนั่งลงบนเก้าอี้มองหญิงสาวตรงหน้า
"ทำอาหารให้ทานบ้างสิ"เขาพูดขึ้นมา หญิงสาวถึงกับชะงักกึกทันที ก่อนที่เธอจะค่อยๆหันมองชายหนุ่มที่นั่งเท้าโต๊ะทานแอปเปิ้ลแล้วมองเธออยู่
"นายอยากตายไวหรอ?"หญิงสาวเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง
"ฮึ? หมายความว่ายังไง? ไหนว่าเขาสอนทำอาหารด้วยอ่ะ?"ชายหนุ่มยกคิ้วข้างหนึ่งเชิงสงสัยแล้วถามกลับ
"ก็ฉันทำอาหารห่วยที่สุดเลยหนิ พอมีการสอบทำอาหารทีไรฉันก็ตกทุกที"เธอตอบด้วยสีหน้าที่ดูค่อนข้างจะผิดหวังในตนเองแล้วหันไปจัดของใส่ตู้เย็นต่อ
"ลำบากน่าดูเลยนะเธอเนี่ย กลัวผู้ชายเป็เลิศแล้วยังทำอาหารไม่เป็"อะตอมพูดออกมา
"ไม่ใช่ทำไม่เป็ ฉันทำเป็แต่แค่ไม่อร่อยเฉยๆ"หญิงสาวพูดค้านออกมา อะตอมจึงพยักหน้ารับ "มาม่าให้เก็บไว้ไหน?"
"้าในตู้อันกลาง"เขาตอบ "ไหนดูหน่อยซิ"ชายหนุ่มพูดแล้วลุกไปเปิดตู้เย็นดู
"ไม่ช่วยจัดของก็เก็บถุงด้วย"ญารินพูดสั่ง
"นี่เธอเ้าระเบียบขนาดนี้เลยหรอเนี่ย!?"ชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้าที่ดูใอีกเช่นเคย เมื่อเปิดตู้เย็นดูแล้วพบว่าของที่ญารินจัดเก็บเข้าตู้เย็นมันเป็ระเบียบอย่างมาก
แม้กระทั่งการหันฉลากหน้ากล่องนมและขวดนมให้เป็ทางเดียวกัน และผักที่จัดเรียงอย่างสวยงาม แยกตามสีและแนวความยาว ก่อนที่อะตอมจะปิดตู้เย็นคืน
"แล้วขนมปังเอาไว้ไหน?"เธอถามอีกครั้ง
"บนโต๊ะเลย"เขาตอบพร้อมกับชี้ไปที่โต๊ะ หญิงสาวจึงนำขนมปังไปวางไว้บนโต๊ะ
630
