"คุณพร้อมหนีไปกับทหารก่อนนะคะ คุณปิ่นจะขอไปดูองค์ชายสามก่อนค่ะ" หญิงชราบอกกับหลานชายที่น้ำตานองหน้าอยู่ตอนนี้ ด้วยความชุลมุนภายนอกจากากำลังลุกลามเข้ามาถึงตำหนักในแล้ว ยากที่จะต้านทานไหว
"คุณปิ่น ฮึก..ให้คุณพร้อมไปด้วยนะคะ คุณปิ่นขาอย่าทิ้งคุณพร้อม อึก" มือเล็กกอดแขนผู้เป็ยายเอาไว้แน่น
"คุณพร้อมฟังคุณปิ่น ตอนนี้วังหลวงแม้นเป็บ้านเกิด แต่ในตอนนี้ที่แห่งนี้ ใช่สถานที่ปลอดภัยไม่ คุณพร้อมรีบหนีออกไปรอคุณปิ่นในที่ปลอดภัย คุณปิ่นจะรีบตามคุณพร้อมออกไปให้ไวที่สุด ทหารพาคุณพร้อมออกไป"
"ขอรับคุณนม" ทหารที่ยืนรออยู่มาดึงตัวคนร่างเล็กออกมาทันที คุณปิ่นที่สงสารหลานจับใจ ก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีก นอกจากปล่อยให้หลานได้ไปในที่ปลอดภัย
"คุณปิ่นคะ ฮึก ฮือออออ ปล่อยคุณพร้อมนะคะ คุณพร้อมจะไปหาคุณปิ่น อึก ฮืออออ" คนตัวขาวขืนตัวไว้เต็มที่ แต่ก็สู้แรงชายชาติทหารไม่ได้
"ไม่ได้ขอรับคุณพร้อม คุณพร้อม คุณพร้อมขอรับ มาช่วยกันหน่อยคุณพร้อมสลบไปแล้ว" ยังไม่ทันจะถึงไหน คุณพร้อมก็หมดสติลงแล้ว ทหารอีกนายรีบเข้ามาช่วยกันพยุงออกไปจากตำหนักทันที
"อึก" คุณพร้อมค่อยๆลืมตาขึ้น กระพริบตารับแสงก่อนจะค่อยๆมองเห็นชัดขึ้น ค่อยๆลุกขึ้นนั่งก็พบว่าตนเองอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมห้องหนึ่ง มีของใช้แปลกหูแปลกตา แต่ที่แขนของตนก็มีเข็มเสียบไว้อยู่ คุณพร้อมอยากดึงออกจับใจไม่รู้ใครพิเรนเอาเข็มมาแทงแขนกันได้ แต่ก็กลัวจะได้เืหากดึงออกตอนนี้ สถานที่รอบตัวไม่คุ้นเคยเสียเลยซักนิด มองไปทางไหนก็เจอแต่เครื่องมือ ของใช้ที่ผิดแผกจากที่เคยเห็น
คุณพร้อมอยากไปหาคุณปิ่นแล้วค่ะ เมื่อไหร่คุณปิ่นจะมารับคุณพร้อมคะ ฮึก คุณพร้อมกลัวเหลือเกิน คุณพร้อมนั้นอาศัยอยู่ในวังั้แ่เกิด ด้วยแม่แท้ๆสิ้นใจไปหลังจากให้กำเนิดตนได้ไม่นาน ทำให้ตัวคุณพร้อมเองต้องมาอาศัยอยู่กับคุณปิ่น ยายของเ้าตัวที่เป็ถึงแม่นำของพระโอรสองค์ที่ 3 ในวังหลวง ตัวคุณพร้อมเองไม่เคยออกนอกวังหลวงเลยแม้แต่ครั้งเดียว จวบจนอายุ 20 ปี คุณปิ่นทาบทามให้ออกเรือนอยู่บ่อยครั่งเ้าตัวก็ยังคงตั้งอกตั้งใจในการทำงานในฐานะข้าหลวงเช่นเดิม ไม่เคยปริปากบ่น เป็ที่รักของทุกคนในวังหลวง ไม่เว้นแม้แต่เชื้อพระวงศ์ในวังหลวง ล้วนแต่เรียกหากันวันเว้นวัน เนื่องด้วย คุณพร้อมนั้นเพียบพร้อมไปด้วยกิริยามารยาท งานบ้านงานเรือน คำพูดคำจารึก็น่าฟัง งานฝีมือก็ไม่น้อยหน้าใคร จะหาหญิงดีๆมาแต่งด้วย เ้านายหลายพระองค์ก็คิดไม่ตกว่าจะมีใครเหมาะสมกับคุณพร้อมได้อีก จะหาชายงามที่เหมาะสมยิ่งยากมากกว่า ด้วยคุณพร้อมเปรียบเหมือนดอกบัวขาว ที่ไม่อาจให้เจ็บช้ำน้ำใจได้ ชายในเขตเมืองนี้ล้วนแล้วแต่มีหลายเมียเสียเหลือเกินหากแต่งออกไป คุณพร้อมก็คงสู้รบปรบมือกับใครไม่ได้
"คุณหนูฟื้นแล้ว คุณหนูของนม นมจะรีบไปตามคุณหมอให้นะคะ" คุณพร้อมยังไม่ทันได้ถามไถ่ คนผู้นั้นก็ออกไปเสียแล้ว ไม่นานก็กลับมาพร้อมกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง
"รู้สึกยังไงบ้างครับคุณพร้อม" ชายใส่ชุดขาวยาวเฟื้อยเอ่ยถามขึ้น
"คุณพร้อมสบายดีค่ะ ที่นี่คือที่หลบภัยรึคะ แล้วเหตุใดคุณปิ่นถึงยังไม่ตามคุณพร้อมมาอีกละคะ" สิ่งที่คนป่วยพูด ทำให้ทั้งหมอพยาบาล และแม่นมคนสนิทมองหน้ากันอย่างใ
"คุณพร้อมครับที่นี่คือโรงพยาบาล คุณพร้อมจมน้ำ สลบไป3วัน ตอนนี้คุณพร้อมอยู่โรงพยาบาลครับ" หมอเอ่ยบอก
"โรงหมอรึคะ คุณพร้อมไม่เป็กระไรแล้ว พาคุณพร้อมไปหาคุณปิ่นได้ไหมคะ" ร่างเล็กถามอย่างเว้าวอน ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว
"เดี๋ยวหมดจะพาไปตรวจร่างกายนะครับคุณพร้อม ถ้าไม่มีอะไรแล้วหมอจะให้กลับบ้าน" คุณหมอพูดบอก
"เอ่อ คุณหมอช่วยเอาเข็มที่เสียบมือคุณพร้อมออกให้หน่อยได้ไหมคะ คุณพร้อมกลัวค่ะ" นิ้วเรียวชี้ไปที่หลังมือของตัวเอง
"ไม่ได้นะครับคุณพร้อม รอให้น้ำเกลือหมดขวดก่อนค่อยเอาออกได้นะครับ" ถึงจะรู้สึกแปลกใจอยู่มากกับคำพูดการกระทำของอีกฝ่าย ก็ได้แต่ต้องรอผลตรวจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเ้าตัวกันแน่
"มาค่ะคุณพร้อม มานั่งตรงนี้ ดิฉันจะพาไปห้องตรวจนะคะ" พยาบาลพูดบอกด้วยน้ำเสียงนุ่ม ไม่ให้คนเสียขวัญรู้สึกกลัว
"คำว่าฉันเขาไม่พูดกัน มันเป็คำหยาบนะคะคุณหมอ" หมอกับพยาบาลได้แต่มองหน้ากัน
"เอ่ออ ไปเถอะค่ะ" พยาบาลไม่รู้จะตอบว่าอะไรเลยทำได้แค่ต้องรีบพาคนป่วยไปตรวจสุขภาพโดยละเอียด
"ฝากแจ้งคุณพัฒน์ด้วยนะครับ" หมอหันมาบอกแม่นมที่มองดูเ้านายอย่างนึกสงสาร คงจะเสียขวัญมากจนหลงลืมพูดจาแปลกๆแบบนี้
"ค่ะคุณหมอ ฝากคุณหนูของป้าด้วยนะคะ" คุณหมอพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะพาคนตัวขาวไปทันที
หลังจากตรวจร่างกายเสร็จด้วยความยากลำบาก เพราะคนไข้กลัวไปเสียหมดทุกอย่าง แถมถามเยอะกว่าคนไข้ปกติมาก เกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าจะยอมเข้าเครื่องตรวจแต่ละอย่าง พอกลับมาถึงห้องก็นอนหลับไปแล้วด้วยฤทธิ์ยาที่ให้ไปหลังกินข้าวเที่ยงไป
"ลูกผมเป็ยังไงบ้างครับคุณหมอ" ชายวัยกลางคนแต่งตัวด้วยชุดสูทราคาแพงถามขึ้นด้วยความเป็ห่วงลูกชายที่นอนอยู่บนเตียง
"ร่างกายปลอดภัยดีทุกอย่างครับ แต่จากการซักประวัติคนไข้น่าจะใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาก ทำให้หลงลืมตัวตนของตนเองไป และสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองครับ"
"โธ่คุณหนูของป้า" แม่นมพูดขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความสงสารจับใจ ถึงคุณหนูของเธอจะร้ายกาจแต่ทุกอย่างก็มีสาเหตุทั่งนั้น
"แล้วเราจะทำยังไงได้บ้างครับ ผมจะช่วยอะไรลูกผมได้บ้าง" คนเป็พ่อได้แต่โทษตัวเองเพราะตนดูแลลูกไม่ดีทำให้ลูกชายมาตกอยู่ในสภาพนี้
"พยายามให้อยู่กับสถานที่คุ้นเคย คนที่คุ้นเคยก็น่าจะทำให้ความทรงจพค่อยๆกลับมา ไม่ต้องเร่งรัดคนไข้มากนะครับ เพราะอาจทำให้เครียดมากขึ้นอาการอาจแย่ลงได้"
"ยังไงให้คุณพร้อมนอนดูอาการอีกคืนเดียวก็กลับบ้านได้แล้วละครับ หมอขอตัวก่อน"
"ขอบคุณมากนะครับคุณหมอ" พอหมออกไปพ่อและแม่นมของคนตัวเล็กก็เดินเข้ามาดูคนที่หลับอยู่ข้างเตียงทันที
"พ่อขอโทษ พ่อผิดเอง พ่อเป็พ่อที่ไม่ได้เื่เอาซะเลย ดูแลลูกชายคนเดียวยังทำไม่ได้เลย" มือใหญ่ลูบผมลูกชายเบาๆ
"อย่าโทษตัวเองอีกเลยค่ะคุณผู้ชาย ตอนนี้คุณหนู้ากำลังใจและคนที่เข้าใจมากที่สุดนะคะ" แม่นมพูดบอก
"เราให้พร้อมพักก่อนเถอะ แม่นมก็ลงไปหาอะไรกินกับฉันก่อนก็ได้ จะได้รีบขึ้นมาดูลูกฉันต่อ" คุณพัฒน์บอกคนที่เลี้ยงลูกของตนมาแต่เด็กด้วยความไม่ถือตัว เพราะแม่นมก็เป็เหมือนญาติผู้ใหญ่ของตนคนหนึ่งเหมือนกัน
พอทั้งสองออกไปคนที่ทุกคนคิดว่าหลับไปแล้ว ค่อยไลืมตาขึ้น น้ำตาเม็ดเล็กค่อยๆไหลลงมาตามแนวโน้มถ่วงเปียกชุ่มหมอน
"คุณปิ่น คุณพร้อมคิดถึงคุณปิ่นเหลือเกินค่ะ" ไม่มีคุณปิ่นอีกแล้ว ตอนนี้คุณพร้อมได้จากมาอยู่ในที่ที่ไกลแสนไกล มองไม่เห็นหนทางที่จะกลับไปได้เลย คุณพร้อมจะทำอย่างไรดีในโลกที่คุณพร้อมไม่รู้จักใครซักคน ร่างเล็กได้แต่ปิดปากกลั้นเสียงร้องไห้ไม่ให้เล็ดรอดออกมา
"วันนี้จะได้กลับบ้านแล้วคุณพร้อมยิ้มหน่อยสิคะ อย่าทำหน้าเศร้าแบบนี้เลยนะคะ ป้าเองก็ไม่สบายใจ คุณพ่อก็ไม่สบายใจนะคะคุณพร้อม" แม่นมพูดบอกขณะช่วยเ้านายเปลี่ยนเสื้อผ้า จะให้บอกได้อย่างไรว่าคุณพร้อมเศร้าด้วยเื่ใด ไหนจะต้องมาใส่เสื้อผ้าที่แปลกประหลาดเช่นนี้อีก
"คุณพร้อมไม่เป็กระไร คุณนมไม่ต้องห่วง แล้วที่บ้านของคุณพร้อมมีใครอยู่บ้างคะน้องจากคุณพ่อท่าน" แม่นมสายหน้าอย่างเหนื่อยใจ คนที่บอกไม่เป็อะไรแต่กลับพูดจาแปลกๆ เหมือนหลุดออกมาจากละครย้อนยุคก็ไม่ปานขนาดนี้ ยังบอกว่าตนเองสบายดีได้อยู่อีก แถมยังพูดเพราะน้ำเสียงอ่อนหวานจนคนแก่อย่างเธอไม่เคยได้ยินใครพูดมาก่อนในสมัยนี้อีก
"มีคุณเล็กแล้วก็น้องสาวของคุณพร้อมค่ะ คุณเล็กเป็ภรรยาอีกคนของคุณพ่อของคุณพร้อมค่ะ"
"แล้วคุณแม่ท่านของคุณพร้อมละคะไปไหน"
"คุณแม่ของคุณพร้อมท่านเสียั้แ่2ปีที่แล้วแล้วค่ะ" ไม่ว่าจะโลกไหนคุณพร้อมก็ไม่เคยมีแม่สินะคะ แต่ยังดีที่ยังมีคุณพ่อท่านเป็ที่พึ่งให้อยู่บ้าง
"ป๊ะ พ่อมารับแล้ว" คุณพัฒน์ที่เปิดประตูเข้ามาพูดขึ้น
"สวัสดีค่ะคุณพ่อท่าน" ร่างเล็กก้มหัวยกมือไหวอย่างสวยงาม จนคนเป็พ่อทำตัวไม่ถูก
"อ่อ อืม ไปกันเถอะลูก"
"เดี๋ยวนมถือกระเป๋าให้นะคะคุณพร้อม"
"ขอบพระคุณมากค่ะคุณนม" ทั้งสองคนได้แต่ปรงว่าพร้อมอาจจะเป็แบบนี้ไปอีกซักพักใหญ่ๆ แต่ก็ไม่ได้ดูแย่อะไรดูจะน่ารักขึ้นมากด้วย จะยากก็ตรงตอบคำถามคนอื่นๆนี่แหละ
"สิ่งนี้มันเรียกว่ากระไรหรือคะ" คุณพร้อมชี้ไปที่รถคันใหญ่ที่จอดนิ่งอยู่ไม่กล้าขึ้น
"เขาเรียกว่ารถ เป็ยานพาหนะที่จะพาเรากลับบ้าน ขึ้นรถเถอะลูกจะได้กลับไปพัก" ร่างเล็กยอมทำตามอย่างกล้าๆกลัวๆ เมื่อรถออกตัวคุณพร้อมได้แต่มองข้างนอกอย่างนึกกลัว หากวิ่งเร็วขนาดนี้แล้วเกิดล้มขึ้นมาคงไม่เป็การดีแน่ ได้แต่คิดในใจและกอดผ้าห่มที่แม่นมให้แน่น
!!คุณปิ่นมารับคุณพร้อมกลับวังเสียทีเถอะค่ะ คุณพร้อมกลัวที่ประหลาดเช่นนี้เหลือเกิน!!
*********************************************
#เป็กำลังใจให้ด้วยนะคะ จะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ
113
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592451905_80705599.webp)
