ตัวประกอบสาวขอไม่ทน เกิดใหม่ชาตินี้จะพลิกบทเป็นนางตัวแสบ

บทที่ 40 ว่านกุ้ยเฟยคิดจะกลั่นแกล้ง ไม่เตรียมที่นั่งให้ แต่สุดท้ายก็ต้องไปเชิญนางกลับมาเอง

สิ้นคำพูด ซูเหวินยวนก็หมุนตัวเดินจากไปทันที แต่ว่านกุ้ยเฟยรีบรับสั่งให้นางกำนัลเข้าขวางไว้

"ชาที่ข้าใช้ต้อนรับแขกในวันนี้มีค่าพันตำลึงทอง หากพระชายาไม่ได้ลองชิมคงน่าเสียดายแย่ ในเมื่อที่นี่มีคนที่ทำให้พระชายาไม่พอใจข้าไล่นางไปให้ก็สิ้นเรื่องแล้ว เหตุใดพระชายาต้องกลับไปด้วยเล่า?" 

ว่านกุ้ยเฟยทรงพยายามรั้งนางไว้อย่างสุดกำลัง

ฉากเด็ดของงานยังไม่เริ่มขึ้นเลย จะปล่อยให้ซูเหวินยวนไปได้อย่างไร?

ใบหน้าของซูหลินเอ๋อร์ซีดผือด ก่อนจะได้ยินน้ำเสียงอันเกรี้ยวกราดของว่านกุ้ยเฟย 

"ซูหลินเอ๋อร์จงใจก่อกวนความสงบ ยังไม่รีบลากตัวนางออกไปอีก!"

นางกำนัลสองคนตรงเข้ามาลากตัวซูหลินเอ๋อร์ออกไป นางได้แต่ส่งสายตาอ้อนวอนไปยังซูเหวินยวน ในยามนี้นอกจากนางแล้วก็ไม่มีใครช่วยได้อีก แต่ซูเหวินยวนกลับไม่แม้แต่จะชายตามองนางเลย

ณ ห้องอักษรในจวนเฉินอ๋อง

เย่ซานกำลังรายงานข่าวคราวจากในวังให้เซิ่งจิ่งอวี้ฟัง

เซิ่งจิ่งอวี้ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย เพียงกล่าวเรียบ ๆ 

"ซูหลินเอ๋อร์ผู้นี้ โง่เขลาเบาปัญญาถึงที่สุด ทั้งฝีปากก็สู้พี่สาวไม่ได้ ทั้งเล่ห์เหลี่ยมก็สู้ไม่ไหว"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ" เย่ซานยิ้มอย่างยินดี

หลังจากซูหลินเอ๋อร์จากไปแล้ว บรรดาแขกในงานก็พบปัญหาอีกนั่นก็คือ

ประการแรกคือไม่มีที่นั่งสำหรับซูเหวินยวน

ภายในศาลาว่านชุน ว่านกุ้ยเฟยประทับอยู่ตรงกลาง ขนาบข้างด้วยฮูหยินผู้มีบรรดาศักดิ์สูงสุดสองท่านพร้อมด้วยบุตรีของพวกนาง 

ถัดลงไปก็เป็นที่นั่งที่จัดเรียงตามลำดับยศฐาบรรดาศักดิ์

ซูเหวินยวนเป็นถึงพระชายาเฉินอ๋อง ตามศักดิ์แล้วนางควรจะได้นั่งในตำแหน่งที่ใกล้กับว่านกุ้ยเฟยที่สุด หรือแม้กระทั่งนั่งเทียบเคียงกันก็ยังได้

แต่เบื้องหน้ากลับไม่มีที่นั่งว่างเลยสักที่เดียว บรรดาฮูหยินที่นั่งอยู่แถวหน้า หากไม่ได้รับอนุญาตจากพระสนมก็ไม่กล้าลุกขึ้นสละที่นั่งให้โดยพลการ

ตามเหตุผลแล้ว คนที่เชิญนางมาคือพระสนมเอง พระนางจะทรงลืมได้อย่างไร?

ซูเหวินยวนเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน พลางคิดในใจว่าคนในวังนี้ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมซับซ้อนนัก แค่เรื่องที่นั่งเพียงที่เดียว ก็ยังอุตส่าห์หาทางกลั่นแกล้งกันจนได้

นางตัดสินใจที่จะอยู่ต่อแล้ว พระสนมก็ไล่ซูหลินเอ๋อร์ไปแล้วด้วย หากตอนนี้นางยังคิดจะกลับอีก คงจะถูกมองว่าเป็นคนใจแคบจริง ๆ

"ดูความจำของข้านี่สิ เฉินอ๋องแต่งชายาอย่างเร่งรีบเสียจนข้ามักจะลืมไปเสมอว่ามีพระชายาเฉินอ๋องเพิ่มมาอีกคน เป็นความผิดของข้าเอง เช่นนั้น... คงต้องรบกวนพระชายาไปนั่งด้านหลังเสียแล้ว"

สิ้นเสียงนั้น ทุกคนต่างกลั้นหายใจรอชมว่าซูเหวินยวนจะโต้ตอบว่านกุ้ยเฟยอย่างไร 

บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

แต่คาดไม่ถึงว่าซูเหวินยวนกลับดูไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย นางโบกมือพลางกล่าว "แค่ที่นั่งที่เดียว ต่อให้พระสนมจะทรงตั้งใจกลั่นแกล้งแล้วจะอย่างไรได้เพคะ? ขอแค่มีของกินของดื่มให้ก็พอแล้ว จะเรียกว่าลำบากได้อย่างไรกัน?"

บรรดาฮูหยินที่ก่อนหน้านี้คิดว่านางเป็นคนใจแคบ ต่างก็อดทอดถอนใจในความคิดของตนไม่ได้

ซูเหวินยวนไม่ได้เป็นคนเจ้าปัญหาจู้จี้อย่างที่พวกนางคิด เพียงแต่ไม่ไว้หน้าคนที่มาหาเรื่องเท่านั้นเอง

การที่นางยอมอ่อนข้อให้ง่าย ๆ เช่นนี้ กลับทำให้ว่านกุ้ยเฟยที่อุตส่าห์วางแผนมาอย่างดีต้องรู้สึกกระอักกระอ่วนเสียเอง

ซูเหวินยวนไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้เลยจริง ๆ แต่พระนางกลับคิดจะใช้เรื่องนี้มาทำให้นางเสียหน้า นับเป็นความคิดของคนใจแคบโดยแท้

"อย่างไรเสียก็ยังไม่ถึงเวลาเริ่มงานเลี้ยง หม่อมฉันเห็นว่าดอกไม้ด้านนอกนั้นงดงามนัก อยากจะไปชมดูสักหน่อย พวกท่านคุยกันไปก่อนเถิดเพคะ" 

ซูเหวินยวนกล่าวพลางยิ้ม ก่อนจะเดินออกไปชมดอกไม้ด้านนอก

เมื่อนางหันหลังให้ ทุกคนก็ได้เห็นลวดลายปักอันวิจิตรบรรจงด้านหลังอาภรณ์ของนาง เมื่อยามต้องแสงอาทิตย์ก็ส่องประกายระยิบระยับ

ไข่มุกบนเครื่องประดับผมที่ประคองด้วยเส้นไหมทองก็สั่นไหวไปตามจังหวะการก้าวเดิน ดูมีชีวิตชีวายิ่งนัก

เยว่ซิ่วกระซิบถาม "พระชายาไม่ทรงโมโหจริง ๆ หรือเพคะ?"

"ไม่โมโห เรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะโมโหไปทำไม ไม่คุ้มกันหรอก แต่จะให้ข้าไปนั่งด้านหลัง... ไม่มีทางแน่!" 

ซูเหวินยวนตอบเสียงเบา เผยจุดยืนที่แท้จริง

หากว่านกุ้ยเฟย ลืมไปจริง ๆ นางจะไม่ถือสาเลยว่าจะได้นั่งตรงไหน แต่นี่คือการจงใจกลั่นแกล้ง เช่นนั้นนางก็คงต้องหาทางทำให้พระนางต้องเสียใจ!

เยว่ซิ่วขมวดคิ้ว "แล้วจะทำอย่างไรต่อไปเพคะ?"

"ก็ชมดอกไม้สิ" ซูเหวินยวนยิ้ม "ดอกไม้มากมายเช่นนี้ เคยเห็นหรือไม่?"

เยว่ซิ่วตั้งใจมองดูอย่างจริงจัง ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความชื่นชม

สีสันนานาพันธุ์ถูกจัดวางอย่างลงตัว มีดอกไม้น้อยใหญ่หลากหลายชนิด ปลูกลดหลั่นกันเป็นชั้น ๆ อย่างมีศิลปะ

ซูเหวินยวนเอ่ยชม "ช่างฝีมือในวังนี่เก่งกาจจริง ๆ"

เยว่ซิ่วพยักหน้าเห็นด้วย "เหตุใดในจวนอ๋องถึงไม่ปลูกดอกไม้บ้างล่ะเพคะ?"

ซูเหวินยวนกระซิบเตือน "ท่านอ๋องตาบอด ปลูกดอกไม้ในจวนไม่เท่ากับหาเรื่องตายหรอกรึ?"

เยว่ซิ่วรีบยกมือขึ้นปิดปากทันที ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูจนซูเหวินยวนอดหัวเราะออกมาไม่ได้

สองนายบ่าวพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน โดยไม่รู้ตัวว่าคนส่วนใหญ่ในศาลาว่านชุนกำลังจ้องมองมาที่พวกนางอยู่

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การแต่งกายของซูเหวินยวนนั้น ทำให้พวกนางรู้สึกว่ามองจากไกล ๆ ยังไม่ชัดเจนพอ จึงอยากจะเข้าไปดูใกล้ ๆ

เมื่อคิดว่าซูเหวินยวนไม่ได้เข้าถึงยากอย่างที่คิด แถมยังยิ้มแย้มร่าเริงถึงเพียงนี้ คงจะไม่ถือสาหากพวกนางจะเข้าไปพูดคุยด้วยกระมัง?

ผู้ที่คิดเช่นนี้มีอยู่ไม่น้อย และในเมื่อยังไม่ถึงเวลาเริ่มงานเลี้ยง คนกลุ่มหนึ่งจึงเดินตรงไปยังที่ที่ซูเหวินยวนยืนอยู่

เมื่อมีคนนำไปหนึ่งสองคน ที่เหลือก็พากันตามไปด้วย

ในไม่ช้า ภายในศาลาว่านชุนก็ว่างเปล่าไปกว่าครึ่ง ทุกคนต่างพากันไปรุมล้อมอยู่รอบกายซูเหวินยวน

รอยยิ้มบนใบหน้าของว่านกุ้ยเฟยแข็งค้างอีกครั้ง

"คนพวกนี้ไม่เคยเห็นของดีหรืออย่างไร มีอะไรน่าดูนักหนา?"

หญิงสาวที่เอ่ยปากคือ อี้ผิงเซียง สหายสนิทของซูหลินเอ๋อร์ คนที่เยาะเย้ยซูเหวินยวนในตอนแรก นางก็เป็นคนที่ส่งเสียงดังที่สุด

คนข้าง ๆ รีบกล่าวเสริม "นั่นสิ เมื่อก่อนไม่เห็นจะเข้าหาใครอย่างแข็งขันเช่นนี้เลย ตอนนี้กลับรีบเข้าไปประจบสอพลอ หรือคิดว่าพระชายาเฉินอ๋องจะชายตามองพวกนาง?"

"ต่อให้ชายตามองจริง ๆ แล้วจะมีประโยชน์อันใด? เฉินอ๋องเป็นแค่คนตาบอด แต่องค์รัชทายาทสิถึงจะมีอนาคตไกลสุดประมาณ" 

อี้ผิงเซียงกล่าวพลางส่งยิ้มประจบให้ว่านกุ้ยเฟย

คำเยินยอนี้ช่างถูกใจว่านกุ้ยเฟยยิ่งนัก

พระนางทรงยิ้มจนแทบหุบไม่ลง พลางกล่าวอย่างถ่อมตน "อย่าพูดเช่นนั้นเลย เมื่อครั้งที่เฉินอ๋องยังไม่ล้มป่วย ความรู้ความสามารถของเขาเป็นที่เลื่องลือจนเหล่าองค์ชายทุกคนยังต้องยอมแพ้"

ความหมายอีกนัยหนึ่งก็คือ ตอนนี้ป่วยแล้ว จึงใช้การไม่ได้นั่นเอง

หลังจากถูกคนกลุ่มนั้นเอาอกเอาใจอยู่สองสามประโยค อารมณ์ของว่านกุ้ยเฟยก็ดีขึ้นมาก

"ชมดอกไม้กันพอสมควรแล้ว ไปเชิญพระชายาเฉินอ๋องกลับมาได้แล้ว" พระนางรับสั่ง

นางกำนัลเดินเข้ามาเกลี้ยกล่อมซูเหวินยวน นางมองลอดผ่านฝูงชนไปยังว่านกุ้ยเฟย ที่ประทับอยู่กลางศาลา เห็นว่าข้างกายของพระนางยังคงไม่มีที่นั่งสำหรับตน

"ข้ายังชมไม่จุใจเลย พระสนมอย่าทรงใจแคบไปหน่อยเลย ดอกไม้นี้มองไปก็ไม่สึกหรอเสียหน่อย" 

ซูเหวินยวนบอกปัดนางกำนัลกลับไป ก่อนจะชี้ไปยังดอกไม้ที่อยู่ไกล ๆ อย่างสงสัย "นั่นคือดอกอะไร?"

"ดอกไม้ที่นี่เยอะเกินไป ข้าไม่ค่อยรู้จักเลย มีฮูหยินท่านใดพอจะเล่าให้ข้าฟังได้บ้างหรือไม่ ข้านี่ช่างไม่มีความรู้เอาเสียเลย คงทำให้ทุกท่านหัวเราะเยาะแล้ว" 

ซูเหวินยวนไม่ได้ถือตัวแม้แต่น้อย แต่กลับพยายามยกย่องฮูหยินที่อยู่รอบกายแทน

ไม่ใช่เพื่อสิ่งใด แต่เพียงเพื่อรั้งให้พวกนางอยู่ข้างกายตนเท่านั้น

การที่ซูเหวินยวนยอมรับว่าตนเองไม่รู้นั้นไม่ได้ทำให้ใครหัวเราะเยาะ ตรงกันข้าม กลับมีฮูหยินใจดีหลายท่านเข้ามาอธิบายให้ฟังด้วยความเต็มใจ

นางกำนัลที่ส่งไปกลับมามือเปล่า สีหน้าของว่านกุ้ยเฟยบูดบึ้งลงทันที 

พระนางทรงมองไปยังทิศที่ซูเหวินยวนอยู่ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ซูเหวินยวนหันมาสบตาพระนางพอดี

นางยิ้มบางเบา... รอยยิ้มที่ดูสงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความท้าทาย

หากไม่จัดที่นั่งให้ นางก็จะยึดเหล่าฮูหยินพวกนี้ไว้เป็นตัวประกัน เมื่อไหร่เริ่มงานเลี้ยงเมื่อนั้นก็ค่อยปล่อยกลับไป พอกินเสร็จก็จะเรียกออกมาอีก ทำให้พระนางไม่มีเวลาได้คุยธุระสำคัญ

ว่านกุ้ยเฟยโกรธจนขบกรามแน่น หลายครั้งที่คิดจะเอ่ยปากเยาะเย้ย แต่สุดท้ายก็ต้องอดทนไว้

"ไปจัดที่นั่งให้พระชายาเฉินอ๋อง"

ด้านข้างพระที่นั่งของว่านกุ้ยเฟย มีที่ว่างสำหรับหนึ่งตำแหน่งพอดี ซึ่งเดิมทีก็เป็นของซูเหวินยวนอยู่แล้ว แต่เมื่อเช้าพระนางเป็นคนรับสั่งให้คนนำออกไปเอง 

ตอนนี้ก็ต้องสั่งให้คนนำกลับมาตั้งไว้อย่างเสียไม่ได้

เมื่อโต๊ะและเก้าอี้ถูกจัดวางเรียบร้อยแล้ว ว่านกุ้ยเฟยก็รับสั่งให้คนไปเชิญซูเหวินยวนและเหล่าฮูหยินกลับมาอีกครั้ง