เย่หยางพร้อมต่อสู้กับชายชุดเทาให้รู้ดำรู้แดงกันไปข้างเพราะรู้ว่าจะต้องตายแน่นอนส่วนปิ่นปักผมสีทองในมือจะแทงทะลุดวงตาไปจนถึงสมองของชายชุดเทาได้หรือไม่นั้นเขาก็ไม่แน่ใจเช่นกัน
ฉับพลันร่างกายของเขาก็รู้สึกเบาโหวง แขนกระชับลอยขึ้นเหมือนมีมือใหญ่ๆมาคว้าแขนเขาไว้ ร่างกายกำลังลอยไปบนอากาศ
ทุกคนแหงนมองขึ้นไปบนอากาศเห็นชายรูปร่างสูงใหญ่จับเย่หยางขึ้นด้วยมือข้างเดียวแผ่นหลังเขามีปีกสีขาวอ่อนคู่หนึ่งยาวประมาณสิบจ้างโบกสะบัดอย่างช้าๆ
“์ เขาคือยอดฝีมือระดับาายุทธ์!”
“ไฉนคนฝีมือระดับาายุทธ์ถึงเข้าร่วมศึกครั้งนี้ด้วย”
ทุกคนต่างตะลึงพรึงเพริดการต่อสู้ที่เกิดขึ้นในวันนี้เกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้ไม่ว่าจะเป็จอมยุทธ์ ปรมาจารย์ยุทธ์ ยอดยุทธ์ ต่างปรากฏตัวขึ้นมาทีละคนทำให้พวกเขาตื่นตระหนกจนหายใจหายคอไม่ทัน
เื่น่าเหลือเชื่อยามนี้คือแม้แต่าายุทธ์ก็ยังปรากฏตัว พร้อมกับปีกคู่ที่ถูกสร้างมาจากปราณแท้ซึ่งเป็สัญลักษณ์ของาายุทธ์ที่ทุกคนทราบกันดี
เมื่อเห็นคนที่ยื่นมือมาช่วยช่วยชีวิตเย่หยางเย่หลิงเทียนก็รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อคารวะทักทาย "ขอบคุณท่านเ้าเมืองที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเ้าลูกหมา"
“ฮ่าๆๆ พี่เย่สุภาพเกินไปแล้ว” ชายคนดังกล่าวหุบปีกโรยตัวลงพื้นอย่างช้าๆจากนั้นก็ปล่อยตัวเย่หยาง ตบไหล่เขาแล้วกล่าว "ลูกพยัคฆ์ตระกูลเย่ช่างกล้าหาญยิ่งในอนาคตตระกูลเย่ของเ้าจะต้องเจริญรุ่งเรืองเป็แน่แท้"
จากนั้นเขาก็หันไปมองชายชุดเทา เอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็า "เป็ถึงยอดยุทธ์แต่กลับคิดลอบสังหารเด็กฝีมือไม่ถึงระดับนักรบด้วยซ้ำความหน้าด้านหน้าทนของเ้าไม่รู้ทำมาจากสิ่งใด"
ชายชุดเทาสวนด้วยโทสะ "หลี่เฉิงเฟิงอย่าคิดว่าเ้าเป็เ้าเมืองปาฮวงมาหลายปีแล้วจะทำทุกอย่างได้ตาม้าวันนี้ข้ามาทำภารกิจตามคำสั่ง หากคิดเข้ามาแทรกแซงก็ควรคิดถึงผลที่จะตามมาด้วย”
“เหอะ” หลี่เฉิงเฟิงกล่าวด้วยความดูถูก“เป็แค่สุนัขรับใช้กล้ามาข่มขู่ข้างั้นหรือ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าผู้ใดชักใยอยู่เื้ัเ้าต่อให้นายของเ้ามาด้วยตนเอง เขาก็ยังต้องเคารพให้เกียรติข้า เ้าคิดว่าตัวเองเป็ใคร"
“จะ...เ้ากล้ากล่าววาจาสามหาวกับข้าหรือเ้าคิดจะเป็ฏ ไม่กลัวว่าวันหนึ่งจะเกิดหายนะใหญ่หลวงกับตนเองหรือ” ชายชุดเทาโต้
หลี่เฉิงเฟิงตอบอย่างใจเย็น "ข้าเองก็ไม่รู้ว่าหายนะจะเกิดขึ้นกับข้าหรือไม่แต่คนที่กำลังเดือดร้อนตอนนี้ก็คือเ้า เ้ามายังเมืองปาฮวงเข่นฆ่าผู้คนในอาณาเขตของข้า เ้ากำลังดูิ่ข้าไม่ใช่หรือ ถ้าข้าไม่สังหารเ้า แล้วจะปกป้องดูแลเมืองปาฮวงได้อย่างไร”
หลี่เฉิงเฟิงเดินไปหาชายชุดเทาทีละก้าว แต่ละก้าวที่ย่างกรายกลิ่นอายความแข็งแกร่งทวีเพิ่มขึ้นเมื่อเดินมาถึงด้านหน้าชายชุดเทา คนที่มีฝีมือระดับต่ำกว่านักรบต่างก็หายใจได้ยากลำบากยิ่ง
แรงกดดันที่ปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ตั้งใจทำให้ทุกคนรู้สึกกระอักกระอ่วนต่างมองมาทางหลี่เฉิงเฟิงเป็ตาเดียว ในใจรู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่งบุรุษผู้แข็งแกร่งย่อมควรค่าแก่การเคารพนับถือไม่ว่าจะไปที่ใด ยกเว้นชายชุดเทา
ขณะชายชุดเทากำลังเผชิญหน้ากับหลี่เฉิงเฟิงเขาพยายามใช้พลังทั้งหมดที่มีต่อต้านแรงกดดันรู้สึกเหมือนตนเองกำลังถูกูเาลูกใหญ่กดทับจนเหงื่อหยดไหลย้อยลงมาจากศีรษะ
หลี่เฉิงเฟิงค่อยๆ ยกมือขึ้นกล่าวกับชายชุดเทาว่า "เห็นแก่อาจารย์เ้าวันนี้ข้าจะไม่สังหารเ้า แต่ข้าจะทำลายวรยุทธ์เพื่อเป็บทลงโทษ"
สีหน้าของชายชุดเทาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวหากปราณแท้ถูกทำลายจะกลายเป็คนไร้ประโยชน์ไม่มีคุณค่าอีกต่อไปจะถูกละทิ้งไม่ต่างจากเศษสวะไร้ค่า
‘ข้าทำเื่ต่ำช้ามามากมายหลายปี สร้างศัตรูมานับไม่ถ้วนหากสูญเสียพลังหรือคนหนุนหลัง ข้าจะตายโดยไร้ที่ให้กลบฝัง’
เขากำลังจะอ้าปากร้องขอความเมตตาแต่ทั่วทั้งร่างกลับถูกแรงกดดันของหลี่เฉิงเฟิงระงับไว้หากปราณแท้ของเขารั่วไหลออกมาจะถูกบดขยี้จนตายทันที
ขณะหลี่เฉิงเฟิงกำลังจะขยี้วรยุทธ์ชายชุดเทาทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น "ช้าก่อน…ท่านเ้าเมือง"
ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่าคนห้ามหลี่เฉิงเฟิงไว้คือเย่หยาง
เย่หลิงเทียนขมวดคิ้วดุเย่หยาง "หยางเอ๋อร์อย่าได้ทำเื่เหลวไหลต่อหน้าเ้าเมือง"
หลี่เฉิงเฟิงเ้าเมืองปาฮวงมีตำแหน่งน่านับถือเย่หยางกลับไปขัดจังหวะ บิดาของเขาจึงกลัวว่าจะไปทำให้หลี่เฉิงเฟิงขุ่นเคืองใจถึงรีบดุเย่หยาง
เย่หลิงเทียนยกมือขึ้นแสดงความเคารพต่อหลี่เฉิงเฟิงพลางกล่าวว่า "ลูกข้าประสบการณ์ยังน้อยทำให้เ้าเมืองขุ่นเคือง โปรดอภัยให้ข้าด้วย"
หลี่เฉิงเฟิงยิ้มพูด "พี่เย่…ท่านไม่จำเป็ต้องสุภาพขนาดนั้นข้าถูกชะตากับบุตรชายของท่านมาก ข้าจะรอดูว่าเขาอยากกล่าวเื่อันใด" หลังพูดจบก็หันมองเย่หยาง
พอเย่หลิงเทียนได้ยินสิ่งที่หลี่เฉิงเฟิงกล่าวเขาก็ไม่รู้ว่าจะทัดทานสิ่งใด กระทำเพียงขยิบตาให้เย่หยางเป็การเตือนให้บุตรชายระวังในสิ่งที่จะเอ่ย อย่าทำให้คนตรงหน้าขุ่นเคือง
เย่หยางยิ้มอย่างผ่อนคลาย "ขอบคุณท่านเ้าเมืองที่ช่วยชีวิตเด็กน้อยอย่างข้าเอาไว้แต่คนผู้นี้เป็ศัตรูของข้า จึงหวังว่าท่านเ้าเมืองจะสนองความปรารถนาเล็กๆให้แก่ข้า"
“ฮ่าๆ ไม่มีปัญหาข้าจะพยายามทำอย่างดีที่สุดเพื่อให้เ้าพอใจ แต่ทางที่ดีเ้าไม่ควรเรียกข้าว่าท่านเ้าเมืองให้เรียกข้าว่าลุงหลี่แทน” หลี่เฉิงเฟิงเอ่ย
หลังจากฟังคำกล่าวของหลี่เฉิงเฟิงทุกคนต่างพากันประหลาดใจ ทั้งรู้สึกยินดีระคนริษยาการเป็ที่โปรดปรานของเ้าเมืองถือเป็ลาภอันประเสริฐ เมื่อได้รับการปกป้องโดยยอดฝีมือระดับาายุทธ์ในเมืองปาฮวงจะเดินไปไหนทำอันใดก็ย่อมได้
เย่หยางไม่ได้แสดงท่าทางประหลาดใจมากนักเขากล่าวอย่างสุภาพว่า"ขอบคุณท่านลุงหลี่สำหรับความเมตตาที่ท่านมีต่อหลานชายผู้นี้ข้าหวังว่าท่านจะปล่อยเขาไป"
เมื่อได้ยินสิ่งที่เย่หยางปรารถนาทุกคนต่างพากันตกตะลึงคิดว่าเขาโง่เขลา วันนี้ถือเป็โอกาสดีที่จะแก้แค้นศัตรู ให้มันร้องขอความเมตตาอย่างสาสม
เมื่อได้ยินความปรารถนาของเย่หยางหลี่เฉิงเฟิงก็ตกตะลึงเช่นกัน เขาขมวดคิ้วถามกลับว่า "ชายผู้นี้ไร้ศีลธรรมน่ารังเกียจไร้ยางอายอย่างที่สุด เขา้าสังหารเ้าครั้งแล้วครั้งเล่าเ้าอยากจะปล่อยเขาไปจริงๆ หรือ"
เย่หยางพยักหน้า "ขอรับ…ข้าเย่หยางเก็บความแค้นนี้ไว้ในใจแล้วจึงขออนุญาตท่านลุงช่วยปล่อยเขาไป ในภายภาคหน้าข้าจะสังหารเขาด้วยมือตัวเอง"
หลังจากได้ยินวาจาของเย่หยางหลี่เฉิงเฟิงก็ะเิเสียงหัวเราะดังลั่นและกล่าวด้วยความชื่นชม "ดีๆสมแล้วที่ข้าชอบเ้า กล้าหาญั้แ่อายุยังน้อย เช่นนั้นวันนี้ข้าจะปล่อยเขาไปก่อน"
หลังจากกล่าวจบ อายปราณกดดันก็ลดลงร่างของชายชุดเทาล้มลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง พยายามกัดฟันดิ้นรนแต่ด้วยกำลังไม่เหลือหลอ ถ้าหากรั้งอยู่ไปคงยามค่ำ เกรงว่าคงไม่อาจยื้อชีวิตไว้ได้
“ขอบคุณท่านลุงหลี่” เย่หยางคารวะหลี่เฉิงเฟิงแล้วเดินไปหาชายชุดเทาพร้อมบอก “ข้ารู้ว่าเ้าเป็แค่สุนัขรับใช้คงไม่ยอมพ่นเื่นายของตนออกมาข้าก็จะไม่พูดเื่เหลวไหลกับเ้าจงจำเอาไว้ว่าเื่ในวันนี้ข้าเย่หยางได้จดไว้ในบัญชีแค้นเรียบร้อยแล้ว"
เขาไม่สนใจใบหน้าน่าเกลียดของชายชุดเทาที่กองอยู่บนพื้น "ข้าเย่หยางไม่ใช่สุภาพบุรุษและไม่คิดที่จะเป็ผู้ใดก็ตามที่ปรารถนาชีวิตข้า ข้าจะตัดหัวมันทิ้งจงกลับไปบอกนายของเ้าทันทีที่ไปถึง ให้เขาล้างคอรอไว้ได้เลยรับรองว่าไม่นานแน่นอน”
“แค่นี้หรือ” ชายชุดเทาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ใช่” เย่หยางพยักหน้า
“การที่เ้าไม่สังหารข้าเพราะ้าให้ข้ากลับไปส่งข้อความใช่หรือไม่”ชายชุดเทาถามด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ใช่! เ้ามีค่าแค่ถ่ายทอดข้อความของข้าเท่านั้น” เย่หยางกระซิบแ่เบา
นี่เป็การดูถูก ดูถูกกันชัดๆคุณค่าของผู้มีฝีมือระดับยอดยุทธ์เป็แค่เพียงคนส่งสารฝากข้อความไม่มีสิ่งใดจะน่าอับอายไปมากกว่านี้อีกแล้ว
“เ้าไม่กลัวข้าจะกลับมาแก้แค้นงั้นหรือ” ชายชุดเทากล่าวด้วยน้ำเสียงมืดมน
“แก้แค้น? ไม่มีทาง!ข้าจะไม่ปล่อยโอกาสให้เ้ามาแก้แค้น เ้าไม่มีเวลามากพอที่จะมาแก้แค้นข้าด้วยซ้ำเพราะในอนาคตเ้าจะต้องตกอยู่ท่ามกลางความหวาดผวาเื่เช่นในวันนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก” เย่หยางกล่าวอย่างเ็าขณะมองชายชุดเทา
“เอาล่ะ…ข้าได้บอกสิ่งที่อยากจะบอกไปหมดแล้วเ้าก็ออกไปได้” เย่หยางโบกมือราวกับกำลังไล่สุนัขน่าขยะแขยงออกไป
ชายชราชุดเทากัดฟันลุกขึ้นจากพื้น มองหลี่เฉิงเฟิงอย่างระมัดระวัง
หลี่เฉิงเฟิงตะคอกอย่างเ็า "ผู้คนจากเมืองปาฮวงล้วนแต่เป็คนซื่อสัตย์ไม่ใช่คนต่ำช้าที่ชอบรังแกผู้อ่อนแอแต่หวาดกลัวผู้แข็งแกร่งข้าได้ลั่นวาจาแล้วว่าจะไว้ชีวิตเ้า เ้าก็จากไปได้อย่างปลอดภัย"
แม้ว่าคำกล่าวของหลี่เฉิงเฟิงจะดูเหน็บแนม แต่ชายชุดเทาก็รู้สึกโล่งใจท้ายที่สุดการที่เขารอดชีวิตก็ถือว่าบุญหัวแล้วหากวรยุทธ์ถูกทำลายเขาคงได้ตายจริงๆ
เขาประสานมือให้หลี่เฉิงเฟิงหันรีหันขวางอยู่สองสามครั้งก็หายไปจากสายตาของทุกคน
หลี่เฉิงเฟิงเหลือบมองจ้าวหย่งเซิงที่กำลังซ่อนตัวอยู่หลังฝูงชน "เหตุใดผู้นำตระกูลจ้าวถึงว่างมาเยี่ยมเยียนตระกูลเย่ได้"
จ้าวหย่งเซิงเหงื่อเย็นเยียบแตกพลั่ก รีบวิ่งไปหาหลี่เฉิงเฟิงพลางแก้ตัว "ฮ่าๆมันก็แค่เื่เข้าใจผิด ข้าถูกผู้าุโของตระกูลเย่หลอกลวงจนดวงตามืดบอดพี่เย่อย่าโกรธเคืองข้าเลย”
พอผู้าุโใหญ่ได้ยินสิ่งที่จ้าวหย่งเซิงกล่าวก็สวนกลับด้วยความโกรธเคือง "จ้าวหย่งเซิงเ้าต่างหากที่เป็คนหลอกลวงข้าเอาผลประโยชน์นานามาหลอกล่อ เหตุใดยามนี้ถึงมาปฏิเสธไม่ยอมรับแต่โดยดี"
จ้าวหย่งเซิงทำเหมือนไม่รู้จักผู้าุโใหญ่ เอ่ยขึ้นอย่างใจเย็นว่า "ผู้าุโปากของท่านจะกินอะไรก็ได้มากเท่าที่ท่าน้า แต่อย่ามากล่าวหาข้าเยี่ยงนี้ท่านมีหลักฐานอันใดยืนยันว่าข้าเป็คนล่อลวงหรือ อย่าได้ใส่ความผู้อื่น”
“เ้า…” ผู้าุโใหญ่โกรธมากสิ่งที่พวกเขาทำล้วนเป็เื่น่าละอายที่ต้องสนทนากันอย่างลับๆ หาได้มีหลักฐานอันใดมายืนยัน
จ้าวหย่งเซิงรีบกล่าวลาเย่หลิงเทียน "ขออภัยที่วันนี้มารบกวนตระกูลเย่เดี๋ยวข้าจะส่งของขวัญล้ำค่ามาให้เพื่อเป็การขอขมาพี่เย่ในภายหลังแต่ยามนี้ข้าขอลาก่อน"
จ้าวหย่งเซิงจากไปด้วยความอับอายท่ามกลางสายตาดูถูกดูแคลนของทุกคนในตระกูลเย่
เมื่อเห็นจ้าวหย่งเซิงจากไปแล้ว อีกทั้งเย่หยางยังได้รับาเ็หลี่เฉิงเฟิงจึงกล่าวกับเย่หลิงเทียนว่า "ตระกูลของเ้ามีหลายเื่ต้องจัดการเช่นนั้นข้าเองก็ขอตัวก่อน หากเสร็จกิจเมื่อใดช่วยมาหาข้าที่จวนพร้อมกับบุตรของเ้าในฐานะแขกด้วย"
ด้วยเห็นว่าสถานการณ์ในตระกูลตอนนี้อยู่ในสภาพไม่เหมาะสมที่จะต้อนรับแขกเขาจึงขออภัยหลี่เฉิงเฟิงก่อนเดินไปส่ง รับปากว่าจะไปเยี่ยมเยือนในภายหลังหลี่เฉิงเฟิงก็ตอบตกลงด้วยความยินดี
พอเขากลับเข้ามาในตระกูล ผู้าุโใหญ่ก็รู้ชะตากรรมของตนเองว่าทุกอย่างจบสิ้นลงแล้วเขาจึงไม่คิดต่อต้านรอให้จับแต่โดยดี
เย่หลิงเทียนประกาศว่าฏในวันนี้จะถูกจำคุกแล้วจะได้รับการลงโทษในวันรุ่งขึ้น
เย่หยางก็ได้รับาเ็เช่นกันเขาได้รับการปกป้องจากคนหลายสิบคนยามส่งตัวเขากลับเข้าห้องทั้งยังได้รับโอสถวิเศษที่ดีที่สุดของตระกูลมาด้วย
เย่หลิงเทียนตรวจสอบสภาพร่างกายของบุตรชายพบว่าบุตรชายของตนเองไม่ได้รับาเ็อันใดจึงหันหลังจากไป ถึงกระนั้นก็รู้สึกประหลาดใจเพราะเย่หยางได้รับาเ็สาหัสจากการต่อสู้กับชายชุดเทา แต่มาตรวจสอบในตอนนี้กลับพบว่าเขาาเ็เล็กน้อยเท่านั้นอวัยวะภายในก็ปกติดีไม่เสียหายแต่อย่างใด
เขาไม่เคยคิดเลยว่าสภาพร่างกายของเย่หยางจะแข็งแกร่งเพียงนี้เขาทั้งใทั้งมีความสุขในเวลาเดียวกัน
หลังจากทุกคนกลับไปยังที่พักของตนเองเย่หยางก็ััได้ถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในร่างเขารีบโคจรลมปราณเพื่อตรวจสอบร่างกาย แต่แล้วก็ต้องตื่นตระหนก!
112
