ตอนที่ขว้างหินออกไปนั้นอุตส่าห์พยายามจะทำท่าให้สวยงามอวดเหลนสาวน้อยทั้ง 4 เสียหน่อยดันหน้าแตกลื่นหน้าเกือบขมำจนได้ แต่ตอนนี้ตัวนางเองไม่ได้สนใจเื่อายเหลนๆทั้ง 4แล้ว นางสนใจสิ่งที่เห็นอยู่ในแม่น้ำ 7 ธาตุที่แสนจะมีพลังธาตุในบริเวณนี้ค่อนข้างเจือจางเป็อย่างมาก
ในขณะเดียวกันนั้นก่อนจะเขวี้ยงหินไปในรอบนี้นั้นท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของเหลนๆนั้นก็ไม่ได้มีผู้ใดสังเกตเห็นเลยว่ามือน้อยๆ ของนางนั้นมีประกายแสงสีทองจางๆรอบมือขึ้นมาแป๊บเดียวก็จางหายไป
“นั่นมันตัวอะไรกัน?!”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวเองก็ใมากๆเช่นกันไม่ต่างอะไรจากเหลนๆสาวน้อยทั้ง 4 คน ที่ก็ยืนมองไปที่แม่น้ำ 7 ธาตุ แบบตาโตอ้าปากค้างนิ่งกันไปแล้ว
แต่เป็ท่านย่าเล็กที่รู้สึกตัวและพูดถามออกไปว่าที่เห็นนั้นมันคือตัวอะไรกัน ในระหว่างที่พูดออกมาจู่ๆสมองน้อยๆของนางก็ผุดข้อมูลต่างๆของเ้าตัวปริศนาที่ลอยเคว้งบนแม่น้ำแห่งนี้ให้นางได้รับรู้ทั้งหมดได้อย่างน่าอัศจรรย์
นางเองก็ใมากว่าทำไมถึงได้รู้ได้ว่ามันคืออะไร และสามารถนำส่วนใดไปทำอะไรได้บ้างอีกด้วยมันดีมากจริงๆ นางอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้
ในขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงเหลนสาวน้อยทั้ง 4 พูดบางอย่างออกมาจากปากด้วยว่า….
“ปลาอสูร…!!”เหลนสาวน้อยทั้ง 4 พูดออกมาเสียงดังอย่างใมากๆ
“ต้องใช่แน่ๆ มันคือปลาอสูรในแม่น้ำ 7 ธาตุล่ะ”เหลนสาวคนโตยายา
“ปลาอสูรพวกนี้มันมาได้ยังไงกัน”เหลนสาวสี่ทู่จึ
“ไหนแม่น้ำ 7 ธาตุแถวนี้ปลอดภัยไม่ใช่เหรอทำไมจู่ๆถึงได้มีสัตว์อสูรโผล่มาได้เล่า แย่แล้ว”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋
พวกเหลนสาวน้อยทั้ง 4 คนของนางต่างพากันพูดอย่างตื่นตระหนกยกใหญ่เลย ทั้งสับสน ทั้งตื่นเต้น ทั้งหวาดกลัวไปหมด เพราะนี่คงจะเป็ครั้งแรกของพวกนางที่เคยเจอสัตว์อสูรต่อหน้าแบบนี้
ตัวนางเองก็ยังตื่นเต้นไม่แพ้กัน เพราะนี่มันก็เป็ครั้งแรกในชีวิตที่เห็นปลาที่ดูแปลกตาวิเศษแบบนี้และยิ่งข้อมูลทุกอย่างของมันขึ้นมาในหัวของนางตอนนี้ด้วย อยากจะบอกว่านางช่างโชคดีั้แ่ฟื้นคืนมาในโลกยุคโบราณที่มีพลังธาตุวิเศษแบบนี้เลยทีเดียวล่ะ
“เหลนสาวน้อยใจเย็นๆนะ และตั้งใจฟังท่านย่าเล็กพูด”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว นางใช้ความาุโสูงสุดในตอนนี้เพื่อควบคุมเหลนๆทันที
“เ้าค่ะ”เหลนสาน้อยทั้ง 4 คน
“เ้าพวกนั้นก็คือสัตว์อสูรประเภทน้ำ มันคือปลาสีใสตาฟ้า ธาตุน้ำ ระดับ 1 เพียงเท่านั้นเอง”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“ปลาสีใสตาฟ้า ธาตุน้ำ ระดับ 1!!”เหลนสาน้อยทั้ง 4 คน
“มันไม่ใช่สัตว์อันตรายอะไรนัก แต่ตอนนี้ข้ายังไม่อยากพูดอะไรมากนักพวกเ้าฟังให้ดีรีบไปตามเหลนหนุ่มน้อยทั้ง 4 คนมาที่นี่ก่อนเร็วเข้า”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“เ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก!!”เหลนสาวน้อยทั้ง 4
“พรึ่บ……”เหลนสาน้อยทั้ง 4 คน รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วแต่ก็หยุดชะงักอย่างรวดเร็วเช่นกัน
“น้องสามกับน้องสี่อยู่ที่นี่เพื่อดูแลท่านย่าเล็กนะ พวกข้าจะไปตามพวกท่านพี่ชายทั้งหมดมาเอง เข้าใจนะ”เหลนคนโตยายา
“ได้เ้าค่ะ”เหลนสาวสาม เหลนสาวสี่
“ไปกันน้องสาวรอง”เหลนคนโตยายา
“ไปกันเลยเ้าค่ะ”เหลนสาวรองมี่เฟิง
เหลนสาวสองคนที่โตกว่าวิ่งเข้าไปในแถบป่าชายด้านนอก และร้องเรียกะโหาพวกเหลนชายทั้ง 4 ไปตลอดทางเลย ส่วนเหลนสาวน้อยสองคนที่เหลือก็พาเดินย้อนกลับมาหาท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของพวกนางกัน
“พี่ชายใหญ่ พี่ชายรอง พี่ชายสาม พี่ชายสี่ อยู่ไหนกันเ้าคะ”เหลนสาวคนโต เหลนสาวคนรอง ส่งเสียงเรียกไปเรื่อยๆ
“เอ๊ะ…นั่นเสียงของน้องสาวใหญ่ น้องสาวคนรองใช่หรือไม่พวกเ้าได้ยินกันไหม”เหลนชายคนโตหยางหยาง
“จริงด้วย ใช่เสียงพวกนางจริงๆด้วย เกิดอะไรขึ้นกับท่านย่าเล็กหรือเปล่า พวกนางถึงได้ะโเรียกหาพวกเราเสียงดังแบบนี้”เหลนชายรองจูจู เอ่ยออกมาอย่างกังวลมากๆ
“นั่นน่ะสิขอรับ ท่านพี่พวกเรารีบไปกันดีกว่า”เหลนชายสามจีจี
“ทางด้านนู้นขอรับ เสียงของน้องสาวใหญ่ น้องสาวรองมาจากด้านโน้น”เหลนชายสี่เหล่าสู่
เหลนหนุ่มน้อยทั้ง 4 คนของท่านย่าเล็กรีบวิ่งย้อนกลับมาหาพวกน้องสาวกันทันที เพราะพวกเขากังวลเพียงเื่เดียวคือเื่ของท่านย่าเล็กที่เป็ที่รักของตระกูลหวังนั่นเอง
“น้องสาวใหญ่ น้องสาวรอง ทางนี้พวกข้าอยู่ทางนี้”เหลนชายคนโตหยางหยาง
“พี่ชาย..”พวกน้องสาวทั้งสองเอ่ยออกมาอย่างดีใจที่ในที่สุดก็เจอพวกพี่ชายทั้ง 4 คนแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น”พวกพี่ชายรีบสอบถามทันที
“แฮ่ก….แฮ่ก…..”น้องสาวใหญ่ น้องสาวรอง
“ใจเย็นๆเอ้าดื่มน้ำแก้กระหายเสียก่อนนะ”เหลนชายสี่เหล่าสู่ยื่นกระบอกน้ำไม้ไผ่ให้
“ขอบคุณเ้าค่ะ”น้องสาวใหญ่ น้องสาวรอง
“พวกพี่ชายจะต้องรีบไปกับพวกข้าตอนนี้เลย ท่านย่าเล็กกับน้องสาวสาม น้องสาวสี่รออยู่ที่ริมแม่น้ำด้านโน้นเ้าค่ะ”น้องสาวใหญ่
“ทำไมเหรอ มีเื่ร้ายแรงใช่ไหม”พี่ใหญ่หยางหยาง
“อย่าพึ่งถามพวกข้าตอนนี้เลยนะท่านพี่ทั้ง 4 รีบตามพวกข้าไปหาท่านย่าเล็กที่ริมแม่น้ำเสียตอนนี้ก่อน เร็วเข้าเ้าค่ะ”น้องสาวรอง
“ไปๆ”ทุกๆ คน
เหลนๆทั้งหมดกำลังพากันวิ่งตรงมาจุดที่ท่านย่าเล็กของพวกเขายืนรออยู่ริมแม่น้ำ 7 ธาตุในตอนนี้
“ท่านย่าเล็กเ้าค่ะ พวกเรามาแล้วเ้าค่ะ”เหลนสาวคนโต และคนรอง
“ท่านย่าเล็กขอรับ”เหลนหนุ่มน้อยทั้ง 4
“มีอะไรเกิดขึ้นหรือขอรับท่านย่าเล็ก”เหลนชายคนโตหยางหยาง
“นั่นตรงนั้นไงเหลนๆ”ท่านย่าเล็ก ที่ยืนรออยู่ริมแม่น้ำชี้นิ้วไปที่แม่น้ำให้พวกเหลนหนุ่มน้อยทั้ง 4 ได้ดูกัน
“ควั่บ……..”
“.............!!!!”พวกเหลนหนุ่มน้อยทั้ง 4 ตาโตและอ้าปากค้างยืนนิ่งกันไปเลยทีนี้
“เหลนๆ หยุดใกันก่อนนะพวกเ้าจะต้องมีเื่ทำอีกมากนัก ไว้ค่อยใตื่นเต้นกันภายหลัง”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“เอ่อ…..ขอรับ”เหลนหนุ่มน้อยทั้ง 4
“เอาล่ะทีนี้ก็ฟังข้าที่เป็ท่านย่าเล็กของพวกเ้านะ พวกเ้าแยกย้ายกันไปตามท่านพ่อ ท่านแม่ หรือท่านพี่ของข้า หรือหลานๆของข้ามาที่นี่ก่อนเลยท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“เอ่อ….ท่านพ่อ ท่านแม่ ของท่านย่าเล็กก็คือท่านปู่ทวด ท่านย่าทวด”เหลนชายคนโตหยางหยาง
“...............!!”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“ท่านพี่ของท่านย่าเล็กก็คือ….เอ่อ…ท่านปู่ และท่านย่า”เหลนชายคนรองจูจู
“...............!!”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“ส่วนหลานๆของท่านย่าเล็ก ใช่ท่านพ่อท่านแม่ของพวกข้าหรือไม่??”เหลนชายสามจีจี
“...............!!”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ และหลานๆของท่านย่าเล็ก..อือ….???”เหลนชายสี่เหล่าสู่
“...............!!”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“ไอ้หยา….พวกเ้าจะยืนนึกคิดลำดับญาติอีกนานไหมเนี่ย รีบไปตามพวกท่านมาก่อนเร็วเข้า ปลาอสูรสีใสตาฟ้าอยู่ตรงนี้นานแล้วนะถ้าเกิดมีคนจากที่อื่นมาเจอเข้า ข้าและพวกเ้าที่ตัวกะเปี๊ยกเดียวแบบนี้จะสู้รบปรบมือกับผู้ใดได้ล่ะ
มีหวังวันนี้พวกเ้าอดกินเนื้อปลาอสูรอร่อยๆเป็แน่ล่ะ เนื้อสัตว์เชียวนะ พวกเ้าจะได้กินเนื้อนะ เนื้อ เนื้อ”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว ท้าวสะเอวขึ้นสั่งสอนเหลนหนุ่มน้อยทั้ง 4 แล้วและเอ่ยย้ำคำว่าเนื้ออยู่หลายรอบ
“เอื๊อก….เอื๊อก…..”เสียงกลืนน้ำลายจากเหลนๆทั้งหมดที่มองไปที่ปลาสีใสตาฟ้าที่ลอยตายอยู่ในแม่น้ำตอนนี้
“เอ่อ…ขอรับ”เหลนหนุ่มน้อยทั้ง 4
“พวกข้าไปเดี๋ยวนี้เลยขอรับ”เหลนหนุ่มน้อยทั้ง 4
“เดี๋ยวก่อนสิพวกเ้าจะพากันไปหมดได้อย่างไร พวกเ้าที่เป็ผู้ชายอยู่ที่นี่สักคนหนึ่งด้วยสิ อย่างน้อยๆในกลุ่มก็มีไว้ให้คนอื่นเกรงกลัวบ้าง”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“เอ่อ….มิใช่ว่าท่านย่าเล็กพึ่งบอกพวกข้าเมื่อตะกี้นี้ว่าพวกข้าตัวกะเปี๊ยกเดียวจะสู้ผู้ใดได้หรือขอรับ”เหลนชายสามจีจี
“..............!!”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“ตกลงพวกข้าต้องไปกันกี่คนเล่าขอรับท่านย่าเล็ก”เหลนชายสี่เหล่าสู่
“จริงด้วยขอรับ”เหลนชายทั้ง 4
“..............!!”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“ท่านพี่ก็ไปกันเพียง 3 คนไงเ้าค่ะรีบไปเถอะเ้าค่ะ อย่าเสียเวลาอยู่เลยเร็วเข้า”เหลนสาวคนโตยายา ที่ก็เริ่มจะหมดความอดทนกับพวกพี่ชายที่แสนจะซื่อบื้อเหล่านี้
“ได้ๆ”เหลนชายทั้ง 4
สรุปแล้วเหลนชายรองจูจู จึงคอยอยู่ดูแลท่านย่าเล็กและน้องสาวทั้ง 4 คนที่เหลือพากันวิ่งไปตามพวกผู้ใหญ่ให้มาที่แม่น้ำที่นี่โดยเร็วที่สุด
“เหลนสาวน้อยพวกเ้าว่าเหลนหนุ่มน้อยจะจำชื่อปลาอสูรตัวนี้ได้ไหม เมื่อไปตามพวกท่านมาที่นี่น่ะ”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“น่าจะจดจำได้อยู่เ้าค่ะ อย่างน้อยๆพวกท่านพี่ก็ไปถึง 3 คนคงจะมีเพียงผู้หนึ่งต้องจำได้บ้างล่ะ”เหลนสาวรองมี่เฟิง
“พี่ชายรอง เ้าปลาอสูรตัวนี้ชื่อว่าอะไรนะเ้าคะ”เหลนสาวสี่ทู่จึ
“เอ่อ…ปลา…ปลา….อือ…”เหลนชายรองจูจู มองดิน มองท้องฟ้าและพยายามอย่างหนักกับการนึกชื่อปลาปสูรที่ลอยตายอยู่บนแม่น้ำในตอนนี้
“.................!!!”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว
“...............!!”เหลนสาวทั้ง 4
“เฮ้อ……”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว ถึงกับต้องทอดถอนหายใจและส่ายหัวในเวลาต่อมา
“เฮ้อ…..”เหลนสาวทั้ง 4
“พี่ชายรอง มันคือปลาอสูรสีใสตาฟ้าน่ะ”เหลนสาวสี่ทู่จึ ทนไม่ไหวอีกต่อไป เลยต้องบอกชื่อปลาอสูรพวกนี้อีกครั้งให้พี่ชายรองได้ฟัง
“อ้อ…ใช่แล้วๆ ปลาอสูรสีใสตาฟ้า ปลาอสูรสีใสตาฟ้า ขอรับท่านย่าเล็ก”เหลนชายรองจูจู ทั้งพูดและพยักหน้าอยู่หลายครั้งหลังจากที่ฟังจากเหลนสาวสี่
“ดีนะที่เ้าไม่ได้ไปเป็หนึ่งในสามน่ะ เฮ้อ…ลุ้นเหมือนกำลังรอหวยออกเชียว”ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวบ่นพึมพำในประโยคท้ายๆออกมา
ห้าสาวน้อยพากันหันหน้าหนีพี่ชายรองหรือเหลนชายรองกัน และมองไปที่เ้าปลาอสูรสีใสตาฟ้ากันต่อด้วยความสุข ความหวังที่จะได้ลิ้มลองอาหารจานเนื้อจากอสูรสักครั้งหนึ่งในชีวิตนี้
****
ส่วนทางด้านพวกเหลนหนุ่มน้อยทั้งสาม ที่ได้รับหน้าที่อันใหญ่หลวงไปตามพวกผู้ใหญ่มานั้น เรียกได้ว่าวิ่งกันลืมคำว่าเหน็ดเหนื่อยกันไปเลย เพราะมีแต่คำว่ากินเนื้อปลาอสูรลอยเต็มหัวกันไปหมดแล้วในตอนนี้
“ท่านปู่ทวด ท่านย่าทวด ขอรับ”หนุ่มน้อยทั้งสาม
“ท่านปู่ ท่านย่าขอรับ”หนุ่มน้อยทั้งสาม
“ท่านพ่อ ท่านแม่ขอรับ”เหลนชายสามจีจี
“ท่านอา ท่านอาสะใภ้ขอรับ”เหลนชายโตหยางยาง
“ท่านลุง ท่านป้าสะใภ้ขอรับ”เหลนชายสี่เหล่าสู่
ในพื้นที่ดินที่มีอันน้อยนิดของตระกูลหวังที่พวกท่านพากันก้มๆเงยๆเพื่อทำการเพาะปลูกพืชผักกันอยู่ ผลันต้องเงยหน้ามองไปทางต้นเสียงที่ะโเรียกหาพวกท่านกันอย่างพร้อมเพรียง
“ทำไมพวกเหลนชายถึงได้ร้องเรียกพวกข้าเสียงดังขนาดนี้ ไปดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น”ท่านพ่อยุงของท่านย่าเล็ก
“ขอรับ ท่านปู่”บรรดาพ่อๆของพวกเด็กๆต่างพากันไปหาพวกลูกชายหลานชายของพวกเขากัน
“เ้าใหญ่ เ้าสาม เ้าสี่ มีอะไรกันแล้วทำไมมากันแค่นี้ แล้วท่านย่าเล็กของพวกเ้าเล่า”หลานชายคนโตสงสง ของเหนี่ยวเหนี่ยว
“พวกเ้าทิ้งท่านย่าเล็กของพวกเ้าไว้ที่ไหนกัน เดี๋ยวท่านย่าทวดรู้เข้าไม่ดีแน่ๆ”หลานชายคนรองหม่าหม่า ของเหนี่ยวเหนี่ยว
“รีบกลับไปพาท่านย่าเล็กของพวกเ้า กับพี่ๆน้องๆที่เหลือมาให้หมด”หลานชายสามหลางหลาง ของเหนี่ยวเหนี่ยว
“ไม่ใช่ๆขอรับ”เหลนชายทั้ง 3 รีบบอกปฎิเสธและส่ายหน้าไปมาอย่างรุนแรงไม่ยอมรับความผิดในข้อกล่าวหานี้ที่ท่านพ่อพอมาถึงตัวพวกเขาก็ว่ากล่าวเสียยกใหญ่
“ปลาอสูร!!”เหลนชายทั้ง 3
“ท่านย่าเล็ก..!!”
“ที่แม่น้ำ..!!”
“ปลาอสูร…!!”ท่านพ่อทั้งสามของเหลนๆ จำจับพูดที่พอจะฟังรู้เื่ก็ะโออกมาอย่างดังๆแบบใที่ได้ยิน
“ปลาอสูร? ท่านย่าเล็ก? แม่น้ำ? ทำไมพวกปลาอสูรถึงมาถึงที่ปลายแม่น้ำ 7 ธาตุนี้ได้และมันพาอาเล็กลงแม่น้ำไปด้วยงั้นเหรอ แย่แล้ว แย่แล้ว พวกข้าต้องรีบไปเดี๋ยวนี้”หลานชายสี่เมาเมาของเหนี่ยวเหนี่ยว
“แย่แน่ๆ..!!!”หลานชายทั้งหมดต่างพากันตื่นตระหนกไปเสียแล้ว
ด้วยความที่พวกเหลนๆพากันวิ่งมาไม่หยุดเลยจนกระทั่งมาถึงที่นาที่ทำกินของตระกูลหวัง ก็เลยทำให้พูดเสียงตะกุกตะกักฟังจับใจความไม่ได้
แต่พอจะจำเป็คำๆได้พวกท่านพ่อกลับนำมาประกอบกันเสียงเป็เื่ใหญ่โตในทางกลับกันได้เสียนี่
“.....................!!”เหลนชายคนโต คนที่สาม คนที่สี่
“....................!!”คนอื่นๆ ที่พึ่งเดินตามหลังหลานชายทั้งสี่ของเหนี่ยวเหนี่ยวมา
************
ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวเพียงแค่เล่นสนุกสนานกับเหลนๆที่แม่น้ำ แต่กลับดันปาหินไปโดนหัวปลาอสูรสีใสตาฟ้าตายแบบงงๆ
และยังได้รับรู้ความสามารถของตนเองเพิ่มเติมขึ้นมาอีกด้วยแค่มองไปที่พวกมันกลับมีข้อมูลต่างๆไหลเข้าหัวมาทั้งหมดเลย