หลงเหยียนรับรู้ได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่พุ่งเข้ามาจากทางด้านหลังเขาหันหน้ากลับไปมอง พบว่าร่างหนึ่งกำลังเหวี่ยงหมัดมาที่ใบหน้าของตนอย่างรวดเร็วสิ่งที่เห็นทำให้เขาใจนเหงื่อแตกไปทั้งตัว
หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆออกแรงดึงหลงเหยียนอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาหลบการโจมตีนี้ไปได้อย่างฉิวเฉียด
เขามองคนผู้นั้นชัดๆพบว่าเป็เซียวปิงหลานนั่นเอง
เซียวปิงหลานยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขาเมื่อหันไปเห็นหลงเอ้าอวีที่ร่างกายโชกไปด้วยเื เขาก็ขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาทันที
“เ้าเป็คนทำให้เขาาเ็เช่นนี้? เ้าไม่รู้หรือไรว่าพวกข้าเป็เพื่อนสนิทกัน?” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเ็าเขาไม่เห็นหลงเหยียนอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ
หลงเหยียนไม่ตอบทว่าั์ตาคู่นั้นกลับประกายไปด้วยแสงเฉียบคม เขาหันไปมองหญิงสาวพลางพูดขึ้น“เมื่อครู่นี้ขอบคุณ หากไม่ใช่เพราะเ้า ข้าอาจจะได้รับาเ็ไปแล้ว”
หลังจากที่ได้เห็นความสามารถที่หลงเหยียนแสดงออกมาหญิงสาวที่เคยมีท่าทีดูิ่ก็กลับเปลี่ยนมาตกตะลึงแทนนางรู้ว่าผู้มาใหม่ไม่ได้มาดีแน่จึงก็ทำให้นางรู้สึกเป็ห่วงความปลอดภัยของหลงเหยียนขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
“เ้าหนุ่มถือว่าตัวเ้าพอจะมีฝีมืออยู่บ้าง ก็เลยแสร้งทำเป็มองไม่เห็นข้าหรือ? ดีมาก แล้วข้าจะทำให้เ้าได้รู้ว่าความตายมันเป็เยี่ยงไร!”
ใบหน้าของเซียวปิงหลานบิดเบี้ยวเพราะความโกรธแค้นการกระทำของหลงเหยียนในวันนี้ทำให้เขารู้สึกฉุนเฉียวอย่างมาก ครั้งก่อน ในโรงสุราชิงเฟิงหากไม่ใช่เพราะหลงเหยียน เขาคงทำสำเร็จไปแล้ว จนตอนนี้เขายังจำหมัดนั้นได้ขึ้นใจ
ดูท่าวันนี้เขาคงจากไปง่ายๆ ไม่ได้เสียแล้ว เขาไม่อยากมีเื่กับชายผู้นี้เลย อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็มีพลังระดับชีพัขั้นที่สี่เลยทีเดียว แถมยังมีวิชาโจมตีที่แข็งแกร่งเป็อย่างมากซึ่งเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายแน่ๆ
“พี่...พี่หลาน ความจริงแล้ว พวกเราสองก็หาใช่มีความแค้นที่ยิ่งใหญ่อะไรต่อกันไม่ปล่อยข้าไปเถิดข้าสัญญาว่าจะไม่บอกเื่ที่เกิดขึ้นในวันนั้นกับหลงเอ้าอวีอย่างแน่นอน ดีหรือไม่?”
เดิมทีเขาก็ไม่ชอบหน้าหลงเหยียนอยู่แล้วแต่ก่อนเขามักจะมีเื่กับหลงเหยียนทุกครั้งที่เจอหน้ากันเลยก็ว่าได้ มาตอนนี้เขายังกล้ามาข่มขู่ตนแล้วพูดถึงเื่ที่เกิดขึ้นในวันนั้นอีกทั้งหมดนี้ทำให้เซียวปิงหลานกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง
“เ้าคิดว่าข้าจะยอมปล่อยเ้าไปหรืออย่ามาใช้ไม้นี้กับข้า”
หลงเหยียนพบความลับที่หลงจ้านร่วมมือกับเซียวกงเป้าแล้วดังนั้นวันนี้ ไม่ว่าอย่างไรเซียวปิงหลานก็ต้องฆ่าหลงเหยียนให้จงได้ มิเช่นนั้นหากความลับนี้กระจายออกไป ตระกูลหลงต้องไหวตัวทัน แล้วหันมาระวังพวกเขาแน่
แววตาที่เซียวปิงหลานมองมาที่หลงเหยียนค่อยๆแผ่รังสีสังหารออกมา
ระหว่างกำลังพูดคุยเซียวปิงหลานก็เดินเข้ามาใกล้หลงเหยียนอย่างช้าๆพลังอำนาจที่แข็งแกร่งเข้ามาปกคลุมร่างกายของหลงเหยียนเอาไว้บีบให้เขาก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง
“เป็อย่างที่คิดพลังของเ้าบ้านี่แข็งแกร่งจริงๆ”
เขาสามารถเอาชนะหลงเอ้าอวีได้ไม่ยากแต่กับคนตรงหน้าระดับพลังที่แตกต่างกันถึงหนึ่งระดับทำให้ความแข็งแกร่งของทั้งคู่แตกต่างกันมากเหลือเกินครั้งนี้ หลงเหยียนไม่จำเป็ต้องสร้างภาพว่ากล้าหาญหรือทำใจดีสู้เสืออีกแล้ว เพราะมันไร้ประโยชน์สิ้นดี
หลงเหยียนหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยท่าทางจริงจัง“เ้ารีบไปจากที่นี่เสีย ข้าจะรับมือกับพวกมันเองเ้าบ้านี่มันเป็พวกบ้ากามขนาดหนัก”
พูดจบก็หันกลับไปมองเซียวปิงหลานด้วยแววตาดุดันสายตาของทั้งสองประสานเข้าด้วยกัน กำลังต่อสู้กันด้วยสายตาอย่างไม่มีใครยอมใคร
หลงเหยียนให้ตนหนีไปในเวลาเช่นนี้ดูท่าเด็กหนุ่มคนนี้มีจิตใจดีไม่น้อย นั่นทำให้หญิงสาวเริ่มรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมา
“คิดไม่ถึงเสียจริงๆไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน เ้าก็กล้ามองข้าด้วยสายตาเช่นนี้แล้ว”การกระทำของหลงเหยียนทำให้เซียวปิงหลานโมโหยิ่งขึ้นเขากัดฟันกรอดพลางพูดอย่างเคียดแค้น
แต่ไม่นานเขาก็ต้องชะงักฝีเท้าลงแล้วมองไปยังสตรีที่ยืนอยู่ข้างหลงเหยียนแทน
“แม่สาวคนนี้รูปโฉมไม่เลวเลยให้นางมาปรนนิบัติข้าเถิด แล้วข้าจะปล่อยเ้าไป วางใจได้ข้ารับประกันได้ว่าจะไม่ทำร้ายนาง”
“ถ้าเ้าคิดจะขืนใจนางต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะปกป้องนางให้จงได้ ต่อให้ฆ่าเ้าไม่ได้แต่ข้าก็ทำให้เ้าเจ็บหนักได้แน่”
ในตอนที่คนทั้งสองกำลังจะเข้าปะทะกันอีกครั้งจู่ๆ สตรีคนนั้นก็ก้าวมายืนบังหลงเหยียนเอาไว้กลายเป็ผู้เผชิญหน้ากับเซียวปิงหลานแทน
“เ้าอยากให้ข้าไปปรนนิบัติหรือ? ได้สิ ขอแค่เ้ากล้าพอ!” หญิงคนนั้นสะบัดมือของหลงเหยียนออกไปจากแขนจากนั้นก็เดินเข้าไปหาเซียวปิงหลานอย่างไร้ซึ่งความกลัวร่างบางของนางแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งพลังแสนพิเศษบางอย่าง ทำให้เซียวปิงหลานเริ่มหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
ระหว่างก้าวเดินแขนเนียนก็เผยออกมานอกแขนเสื้อ เผยให้เห็นรอยสักรูปดอกพลับพลึงสีแดงที่ท่อนแขนขาว
เซียวปิงหลานสะดุ้งใ
“เ้า...เ้าเป็คนของสำนักบงกชมาร?” เมื่อพูดถึงชื่อนี้กลุ่มคนที่ยืนถือคบเพลิงอยู่เื้ัหลงเอ้าอวีต่างก็สะดุ้งใถอยห่างออกไปด้วยความหวาดกลัว
ว่ากันว่าสตรีในสำนักบงกชมารมีวิธีสังหารศัตรูที่เป็เอกลักษณ์และน่าหวาดกลัวอยู่อย่างหนึ่งคือพวกนางสามารถปลิดชีพศัตรูได้โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำแม้พลังที่หญิงคนนี้กระจายออกมาจะไม่ได้แข็งแกร่งมากนักแต่เซียวปิงหลานเองก็ไม่กล้ารับประกันว่านางยังมีไม้ตายอื่นอีกหรือไม่
เซียวปิงหลานเก็บพลังกลับเข้ามาเขามองหลงเหยียนสลับกับสตรีคนนั้นแวบหนึ่งก่อนจะหันไปบอกกับหลงเอ้าอวีอย่างโกรธแค้น “หลงเหยียนคิดไม่ถึงว่าเ้าจะสมคบกับคนของสำนักบงกชมารเช่นนี้ วันนี้ถือว่าเ้าโชคดีไปแต่ทางที่ดีก็อยู่กับนางให้ได้ทุกวันเล่า มิเช่นนั้น ข้าจะมาเอาชีวิตเ้าแน่”
“พี่หลานจะปล่อยพวกมันไปไม่ได้เด็กขาด!” หลงเอ้าอวีร้อนรนอย่างมากแต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่จับไหล่ทั้งสองข้างไว้แน่นเซียวปิงหลานไม่ยอมเสี่ยงตายเพื่อเ้าโง่นี่แน่นอน
“ข้าไม่เชื่อว่าเ้านี่จะอยู่กับนางได้ตลอดเวลาถ้ามันกลับไปที่ตระกูลหลงเมื่อไร จงนำข่าวมาแจ้งข้าทันที แล้วข้าจะตามไปเอาชีวิตมันเอง”
พูดจบทั้งสองก็หนีหายไปอย่างรวดเร็ว...
หลงเหยียนถอนหายใจโล่งอกเขาทรุดลงไปนั่งกับพื้น ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเขาไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะมีอันตรายหรอก แต่เป็ห่วงสตรีคนนี้ต่างหาก
คิดไม่ถึงว่าฐานะของหญิงสาวผู้นี้จะทำให้เซียวปิงหลานหวาดกลัวจนหนีไปเช่นนี้เมื่อครู่อันตรายเสียจริง
“เซียวปิงหลานดูเหมือนความแค้นของเราจะเพิ่มมากขึ้นอีกขั้นแล้วตอนนี้ข้ามีพลังอยู่ในปลายระดับชีพัขั้นที่สองแล้วรอให้ข้าเลื่อนพลังขึ้นไปในขั้นที่สามก่อนเถิด เมื่อใดที่แข็งแกร่งกว่าเ้า ข้าจะทำให้เ้าได้ลิ้มรสชาติของความเ็ปไม่ต่างจากที่ข้าทำกับหลงเอ้าอวีการตายง่ายเกินไปสำหรับเ้า ดูเอาไว้ ข้าจะทำให้เ้าเ็ปเยี่ยงตายทั้งเป็”
เซียวกงเป้ากับหลงจ้านรู้แล้วว่าหลงเหยียนรู้ความลับของพวกเขาดังนั้น ที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับหลงเหยียนก็เหลือเพียงตระกูลหลงเท่านั้น
“มองอะไรนักหนาขืนยังมองอีก ข้าจะควักลูกตาเ้าออกมาเดี๋ยวนี้”
หลงเหยียนไม่รู้เลยว่าหญิงตรงหน้าได้ตายจากไปแล้วทว่าตอนนี้สิ่งที่ควบคุมร่างกายของนางอยู่เป็ดวงิญญาเทพที่แสนแกร่งซึ่งมีนามว่าหลงหลิงต่างหากเ้าของร่างที่แท้จริง มีนามว่าไป๋รั่วอีนั่นเอง
หลงหลิงยังไม่อยากบอกความจริงเื่นี้กับเขา
หลงเหยียนพูดอย่างตกตะลึง“เ้าเป็คนพูดตรงเช่นนี้อยู่แล้วหรือ ดูเหมือนพวกเราจะข้ามขั้นตอนกันไปสักหน่อยข้ายังไม่รู้เลยว่าแม่นางชื่ออะไร”
“ข้าหรือ...ข้าชื่อไป๋รั่วอี ตอนนี้ข้ากลับสำนักบงกชมารอะไรนั่นไม่ได้แล้วขึ้นอยู่กับเ้าแล้วว่าจะทำเช่นไรกับข้า” หลงหลิงปรายตามองหลงเหยียน
วันต่อมาณ เมืองั เมื่อหาที่พักให้ไป๋รั่วอีและพานางเข้าพักเรียบร้อยแล้วหลงเหยียนจึงกลับไปที่บ้านของตน อยากรู้ว่าหลงจ้านมีความเคลื่อนไหวอย่างไรบ้างเขาต้องรีบนำเื่นี้ไปบอกท่านพ่อให้เร็วที่สุด
แต่หอรวมจิตกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งผู้คน นั่นทำให้หลงเหยียนร้อนใจยิ่งขึ้น จนกระทั่งตอนบ่ายในที่สุดหลงเหยียนก็หาท่านพ่อเจอ น่าเสียดายที่หลงจ้านตามประกบท่านพ่อตลอดเวลาทำให้หลงเหยียนไม่มีโอกาสพูดเื่นี้เสียที
ก็ดีเหมือนกันเขาจะได้ศึกษาวิชากายสุริยะอย่างละเอียดเสียก่อน
...
คัมภีร์บันทึกเอาไว้ว่าหากผสานพลังแห่งหยางที่แท้จริงได้ผู้ฝึกจะดูดพลังแห่งหยางเข้ามาในตัวและใช้มันเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งแก่ร่างกายได้เมื่อถึงตอนนั้น ผู้ฝึกได้ครองพลังแห่งหยางที่แท้จริง สามารถเอาชนะสรรพสิ่งในโลกสังหารเทพเ้า และดูดซับแสงตะวันไปเป็พลังได้
คัมภีร์วิชากายสุริยะไม่มีการแบ่งลำดับขั้นหรือบ่งบอกว่าเป็วิชาระดับใด คาดว่าน่าจะเป็วิชาที่ล้ำค่าและหาได้ยากทีเดียว โชคยังดีที่แม่นางไป๋รั่วอีไม่สามารถฝึกวิชานี้ได้นางถึงมอบให้ตนเช่นนี้ ถือว่าทั้งสองมีวาสนาต่อกันไม่น้อย
ใต้แสงตะวันยามบ่ายหลงเหยียนไม่กล้าชะล่าใจรีบไปฝึกฝนวิชากายสุริยะตามขั้นตอนในคัมภีร์ที่ลานฝึกของตระกูลหลงเพียงลำพังด้วยหวังว่าจะบรรลุในเร็ววัน
เป็อย่างที่คิดหลังขับเคลื่อนพลังปราณตามขั้นตอนที่บันทึกเอาไว้ในคัมภีร์หลงเหยียนก็สามารถดูดซับพลังแห่งหยางซึ่งเป็พลังจากดวงตะวันได้ทั้งยังส่งให้พลังนั้นเคลื่อนไหวไปตามร่างกายได้อย่างราบรื่นและคล่องแคล่วมากขึ้นเรื่อยๆ
--------------------
![เกิดใหม่ครั้งนี้โดนเนรเทศไม่พอ...ยังมีสามีเป็นสตรีอีกหรือ [มีE-book]]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746622656_30645617.webp)
15K
