ทายาทบัลลังก์อสูร

        อิงธารสะดุ้งสุดตัวเมื่ออยู่ๆ เจ้าอุรเคนทร์มีอันต้องกระอักเลือดออกมา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าแล้วหอบหายใจราวกับเพิ่งจะกลับจากสนามรบทั้งๆ ที่มันก็อยู่กับเธอตลอดเวลา

        “เกิดอะไรขึ้น ท่านเป็นอะไรไป”

        เจ้าปีศาจเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของมันแดงก่ำไม่ผิดอะไรกับเลือดที่เคลือบอยู่รอบๆ ริมฝีปากของมัน ก่อนจะคำรามออกมา “เพื่อนของเจ้า”

        “อะไรนะ” หญิงสาวร้องถามอย่างไม่เชื่อหูของตัวเอง

        “เพื่อนของเจ้ามีเขี้ยวศารทูล”

        เธอขมวดคิ้ว “อะไรคือเขี้ยวศารทูล ฉันไม่เข้าใจ”

        แต่แทนที่จะได้รับคำตอบ เจ้าอุรเคนทร์กลับคำรามใส่เธออย่างบ้าคลั่งก่อนจะหันไปอาละวาดใส่ร่างร่างหนึ่งที่นอนฟุบอยู่ที่มุมห้อง ความมืดสลัวทำให้อิงธารไม่ทันได้สังเกตแต่แรก ทว่าเมื่อมองดูดีๆ เธอกลับพบว่าเธอรู้จักเขา

        “พี่หนานคำ”

        ชายร่างค่อมผวาสุดตัวเมื่อหางของอุรเคนทร์ตวัดมัดร่างของเขาคล้ายกับงูเหลือมขนาดมหึมา ใบหน้าของเขาเหยเกจนอิงธารรู้สึกได้ถึ

        แรงบีบอัดอันมหาศาลที่กำลังเกิดขึ้นกับเขา

        “ข้าสั่งเจ้า แต่เจ้ากลับพลาด ปล่อยให้พวกมันเอาเขี้ยวศารทูลกลับมาได้” อุรเคนทร์ตวาดลั่น

        หนานคำอ้าปากร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน ก่อนจะร้องอ้อนวอนอย่างตะกุกตะกัก “ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย ข้าผิดไปแล้ว”

        “คนเยี่ยงเจ้ามันสมควรตายไปนานแล้ว” เจ้าปีศาจอ้าปากราวกับจะขบกัดศีรษะของหนานคำให้หลุดออกจากคอ แต่ก็กลับยั้งเอาไว้

        “อย่าทำอะไรข้าเลย” ชายร่างค่อมอ้อนวอนด้วยเสียงสะอึกสะอื้น

        “ข้าจักให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง” สิ้นเสียงของจอมอสรพิษ หางยาวของมันก็คลายตัวจนหนานคำหล่นตุ้บลงบนพื้น

        ชายหนุ่มร้องโอดโอยก่อนจะค่อยๆ ประคองตัวลุกขึ้นนั่งยกมือพนมอย่างหวาดกลัว “จะให้ข้าทำอะไร ข้ายินดีทำทุกอย่าง ขออย่างเดียว อย่าฆ่าข้า”

        อุรเคนทร์แยกเขี้ยว ก่อนจะฟาดหางกับกำแพงจนทั้งห้องสั่นไหว “จงไปเอาเขี้ยวศารทูลมาให้ข้า”

        “เขี้ยวศารทูล” หนานคำเบิกตากว้างอย่างลนลาน

        พญางูยักษ์ฟาดหางอีกครั้งจนห้องสะเทือน มีเศษหินเศษดินร่วงกราวลงมาอย่างน่าหวาดหวั่นว่าจะถล่มลงมาเสียให้ได้

        “ถ้าเจ้าทำพลาด เจ้าคงรู้นะว่าจักเป็นเยี่ยงไร”

        “มะ...ไม่พลาดๆ ข้าจะนำมันมาให้ท่าน” หนานคำตอบกระท่อนกระแท่นจนกระเด็นไป แต่แทนที่ร่างค่อมแคระนั้นจะกระแทกกับผนัง ร่างของเขาก็หายวับไปคล้ายกับทะลุไปอีกฟากหนึ่งของห้องคุมขังแห่งนี้

        จากนั้นพญางูยักษ์ก็หันมาทางเธอ ดวงตาแดงฉานของมันนั้นวาวโรจน์เพียงอิงธารเผลอมองจ้องเข้าไปก็ถึงกับชะงักนิ่ง ก่อนจะรู้สึกว่าโลกหมุนไปรอบๆ ตัวอย่างรวดเร็ว สติสัมปชัญญะเริ่มวูบไหว คำพูดสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนที่จะสิ้นสติไปก็คือ...

        “เจ้าอยากรู้ใช่ไหมว่าเขี้ยวศารทูลคืออะไร ตามข้ามาสิ...”