"ฉันไล่เธอออก"
"อย่าไล่หนูออกเลยนะคะ ถ้าหนูไม่มีงานทำหนูก็ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าบ้าน ขอร้องละค่ะอย่าไล่หนูออกเลย"
"ไป! ฉันไล่เธอแล้ว ออกไป! " เธอถูกลากออกจากร้านที่เธอเคยทำอยู่ก่อนที่เธอจะเดินออกมาด้วยความเสียใจ
เธอถูกไล่ออกเพียงเหตุผลที่ว่าเธอทำอาหารตกพื้น เธอไม่ครอบครัวั้แ่เด็กมาเธออยู่ตัวคนเดียวมาตลอด อดมื้อกินมื้อเธอดิ้นรนกับชีวิตแบบนี้มาั้แ่เด็ก ในที่สุดชีวิตที่สุดแสนจะทรมานของเธอ ทำให้เธอตัดสินใจจบชีวิตตัวเองด้วยการฆ่าตัวตาย
ลมเย็นๆ พัดผ่านหน้าต่างมาถูกร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอน ร่างบางที่ขาวซีดราวกับหิมะค่อยๆ มีเืเนื้อขึ้นมาที่ละนิดจนกลับกลายมาเป็ปกติ ลมหายใจที่หยุดไปก่อนหน้านี้กับมีขึ้นมาอีกครั้ง เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองไปยังทุกส่วนภายในห้องอย่างช้าๆ
"ฉันตายแล้วเหรอ ์นี้ชั่งสวยจริง" ภายในห้องตกแต่งอย่างหรูหราแต่เธอก็เพลิดเพลินได้ไม่นานเมื่อจู่ๆ ก็มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาด้วยความร้อนรน
"เฟย์ร่า!! "
"⊙_⊙? "
"เฟย์ร่า เ้าฟื้นแล้ว" หญิงสาวที่พึ่งเข้ามาตรงมาจับตัวฉันที่นั่งอยู่บนเตียง แววตาเต็มไปด้วยความดีใจ
"พี่เอลล่า จับแบบนั้นเดี๋ยวน้องก็ตายอีกรอบหรอกคร๊าบ~"
"รา...เชส! ~" เธอหันกลับไปทำหน้าใส่ชายคนที่ยืนอยู่
"พวกคุณ เป็ใครกันคะ? "
"●_●/๏_๏."
"แล้วที่นี้ที่ไหน"
"เฟย์ร่า เ้าอย่าล้อพี่เล่นแบบนี้สิ พี่ไม่สนุกด้วยนะ"
"คุณพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ โอ้ย!! " เธอพูดได้ไม่กี่คำเธอก็มีอาการปวดหัวขึ้นมากระทันหัน
"เฟย์ร่า เ้าเป็อะไร! "
"โอ้ย!!! " เพราะอาการของเธอทำให้คนเป็พี่ใและร้อนรนอย่างมาก
"ท่านพี่ข้าไปตามหมอมาดูอาการเฟย์ร่าก่อนนะครับ"
"รีบๆ เข้า เฟย์ร่าอาการดูไม่ดีเลย"
บัดนี้ความทรงจำของร่างนี้ค่อยๆ กลับคืนเข้ามาที่ละนิดทีละน้อย จนตอนนี้เธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับร่างนี้และโลกใบนี้หมดแล้วรวมถึงสาเหตุที่ร่างนี้ต้องตาย
"เป็แบบนี้เองเหรอ"
"เป็อะไร เ้าหมายถึงอะไร"
"เปล่าค่ะ พี่เอลล่า"
"เฟย์ร่า เ้าเป็อะไรบอกพี่ได้นะ"
"น้องไม่เป็อะไรค่ะ"
"ท่านพี่หมอมาแล้วครับ"
"รีบพาเข้ามา"
ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาหาเธอ แต่การรักษาของโลกแห่งต่างจากโลกที่เธอจากมาเพียงแค่ร่ายเวทย์แค่อึดใจเดียวก็รู้ทุกอย่างแล้ว
"น้องข้าเป็อย่างไรบ้าง"
"ไม่มีอะไรที่ต้องกังวลครับ ที่ท่านเฟย์ร่าทรงปวดหัวแบบนี้เกิดจากร่างกายที่พึ่งฟื้นตัวครับ"
"อย่างนั้นเองหรอกเหรอ"
"ครับ"
"ถ้าเช่นนั้นเ้าออกไปได้แล้ว"
"ครับท่านเอลล่า"
"เฟย์ร่า เ้ารู้บ้างไหมว่าพี่เป็ห่วงเ้ามากแค่ไหน ตอนที่เ้าสิ้นลมไปต่อหน้าต่อตาพี่ เหมือนหัวใจพี่จะแตกสลายเลยเ้ารู้ไหม (╥_╥) " เธอร้องไห้ออกมา
"ท่านพี่~"
"ต่อไปเ้าอย่าทำเช่นนี้อีกนะ"
"ค่ะท่านพี่ ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว"
"ดีมาก น้องรัก"
"ราเชส อย่าถูกน้องแรงสิ น้องพึ่งฟื้นนะ"
"คร๊าบท่านพี่~"
"เ้าพักผ่อนเถอะนะ พี่กับราเชสไม่กวนเ้าแล้ว"
"เพคะ"
266K
