บทที่ 29 เลื่อนขั้นอีกครั้ง
หลี่ลี่กำลังเก็บมูลของม้าหกขา เก็บไปได้ครู่หนึ่ง ก็ทนกลิ่นเหม็นไม่ไหว จึงโยนรถเข็นทิ้งแล้ววิ่งไปที่ขอบทุ่งหญ้า อาเจียนออกมาอย่างหนัก
เื่นี้ไม่สามารถโทษหลี่ลี่ได้ทั้งหมด เขาไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักลำบาก เพียงแต่มูลของม้าหกขานี้มันแปลกประหลาดมาก กลิ่นเหม็นจนทนไม่ได้จริง ๆ เขาจึงทนไม่ไหวอีกต่อไป
มูลของม้าหกขาถูกเรียกว่าทองคำ เป็ปุ๋ยสำหรับเลี้ยงสมุนไพริญญา มีมูลค่ามหาศาล จึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมันถึงเหม็นขนาดนี้ ดูเหมือนว่าความอุดมสมบูรณ์จะรุนแรงเท่ากับกลิ่นของมัน แต่การเก็บกวาดมันเป็งานที่ยากลำบากมาก
หลี่ลี่อาเจียนอยู่พักหนึ่ง เช็ดมุมปาก กัดฟัน กำลังจะกลับไปทำงานต่อ ทันใดนั้นก็มีกลิ่นหอมลอยมา เขาเห็น หลิวเหมยเอ๋อร์ปรากฏตัวต่อหน้าเขา ราวกับนางฟ้าลงมาจาก์
หลิวเหมยเอ๋อร์ยื่นมือเล็ก ๆ ที่ขาวเนียนนุ่มนวลออกมา มอบถุงหอมสีเขียวให้หลี่ลี่อีกอัน
ครั้งนี้ถุงหอมสีเขียวผูกด้วยเชือกสีแดง แขวนไว้ที่คอ ถุงหอมอยู่ใกล้ริมฝีปากมากทำให้กลิ่นหอมปกคลุมทั่วทั้งจมูกและปาก ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ แตกต่างจากกลิ่นหอมของถุงหอมที่ให้ในครั้งแรก
หลี่ลี่ได้ถุงหอมสีเขียวนี้มา ทุกครั้งที่หายใจ เขาก็รู้สึกสดชื่นและมีกลิ่นหอม รู้สึกสบายไปทั้งตัว รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก อดไม่ได้ที่จะดีใจ ยกมือคำนับ หลิวเหมยเอ๋อร์ “ขอบพระคุณคุณหนูหลิว บุญคุณอันยิ่งใหญ่นี้ ข้า หลี่ลี่ จะตอบแทนในภายภาคหน้าอย่างแน่นอน”
นี่เป็บุญคุณอย่างแท้จริง หากปราศจากถุงหอมที่ หลิวเหมยเอ๋อร์มอบให้ถึงสองครั้ง ตอนนี้เขาคงตายเพราะกลิ่นเหม็นไปแล้ว หากถูกส่งตัวกลับไป เพราะเื่น่าอับอายเช่นนี้ แล้วไปขอร้องยัยป้าเหลิงเหมย นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการตายครั้งหนึ่ง
เดิมทีหลี่ลี่ก็มีใจให้กับหญิงสาวที่ขี้อายงดงามราวกับนางฟ้าผู้นี้อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งเห็นนางเป็เหมือนผู้มีพระคุณ ในใจสาบานว่าจะต้องตอบแทนหญิงสาวคนนี้ให้ดี หากมีใครกล้ารังแกนาง เขาจะไม่มีวันยอม
หลิวเหมยเอ๋อร์ขี้อายมาก ใบหน้าของนางแดงก่ำ หันหลังกลับไป ร่างกายดูเหมือนจะสั่นเทาเล็กน้อย
เมื่อหลี่ลี่เห็นดังนั้น เขาก็รู้สึกอายที่จะพูดคุยกับนางต่อ เกรงว่าจะทำให้นางกลัว จึงยิ้มบาง ๆ แล้วหันไปเก็บทองคำต่อ
ครั้งนี้มีถุงหอมสีเขียวช่วยจึงไม่ได้กลิ่นเหม็นเ่าั้อีก เขาเก็บได้เต็มรถเข็น กลับไปที่สระน้ำใน ห้องโถงใหญ่ เททองคำลงไป ทำเช่นนี้ เก็บไปครึ่งวัน เห็นว่าท้องฟ้าใกล้จะมืดแล้ว จำได้ว่าหลิวเหมยเอ๋อร์เคยพูดไว้ถึงเื่ยามค่ำคืนที่นี่อันตรายมาก ห้ามเดินเล่นในทุ่งหญ้า เขาจึงเลิกงาน
เวลานี้ก็ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว เขาเดินไปตามถนนหิน ไปตามหายายเฒ่าหลิวและหลิวเหมยเอ๋อร์
ยายเฒ่าหลิวเห็นเขามา จ้องไปที่ถุงหอมสีเขียวที่คอของเขา นางก็หัวเราะ “เ้าหนุ่มนี่ช่างโชคดีจริง ๆ ถุงหอมหญ้าชิงเหลียนเซียน ที่เหมยเอ๋อร์ยังไม่ยอมมอบให้ใคร แต่นางกลับมอบให้เ้า”
เมื่อหลี่ลี่ได้ยินว่าสมุนไพรชนิดนี้มีคำว่าเซียนอยู่ด้วย นั่นต้องมีค่ามากแน่ ๆ จึงรีบพูดกับหลิวเหมยเอ๋อร์ที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังยายเฒ่าหลิว “อ๊ะ ที่แท้ถุงหอมนี้เป็ของล้ำค่าเช่นนี้ ข้ารับไว้ก็อับอายยิ่งนัก คุณหนูหลิว ท่านรับกลับไปเถิด”
ใบหน้าของหลิวเหมยเอ๋อร์แดงก่ำ ส่ายหัวอย่างแรง
ยายเฒ่าหลิวโกรธมาก นางเริ่มกลับมาฝีปากร้าย “เ้าหนุ่มไม่รู้จักคุณคน! คุณหนูของข้าให้เกียรติเ้านะ เ้ากล้าปฏิเสธความหวังดีของนางรึ? หากเ้าสำนึกผิดในใจ ก็เล่าเื่สนุก ๆ ข้างนอกให้คุณหนูของข้าฟังให้ชื่นใจ ถือเป็การตอบแทนก็แล้วกัน”
หลี่ลี่พยักหน้าตกลง พลางกินขนมหอม ๆ ของยายเฒ่าหลิว ดื่มน้ำซุปเนื้อ พลางเล่าเื่สนุก ๆ ข้างนอกให้ทั้งสองฟัง
ยายเฒ่าหลิวและหลิวเหมยเอ๋อร์ทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว ได้ฟังเื่ตลกของหลี่ลี่สองสามเื่ ต่างก็ยิ้มออกมา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากฟังเื่เล่าสองเื่ หลิวเหมยเอ๋อร์ฟังอย่างตั้งใจ จนลืมความประหม่า จ้องมองหลี่ลี่ ฟังเื่ตลกอย่างใจจดใจจ่อ บางครั้งก็หัวเราะเสียงใส ๆ
หลังจากที่หลี่ลี่กินข้าวเสร็จ เื่สนุก ๆ ที่เขาเคยประสบพบเจอมาก็เล่าจบหมดแล้ว ชีวิตเขามีความสุขน้อย เื่สนุก ๆ จริง ๆ มีเพียงสี่ห้าเื่เท่านั้น
แต่เห็นว่าทั้งสองคนยังฟังไม่หนำใจ เขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เขาก็เล่าเื่ตลกที่เคยได้ยินในชาติก่อน ๆ เื่ราวของคนโง่ ๆ
เล่ากันว่ามีชายชราคนหนึ่งในูเา ได้ไม้ไผ่ขนยาวต้นหนึ่งมา ้านำเข้าเมืองไปขาย แต่ประสบปัญหาตอนเข้าประตูเมือง ไม้ไผ่นั้นยาวเกินไป วางนอนก็เข้าไม่ได้ วางตั้งก็เข้าไม่ได้ ทำให้การสัญจรติดขัดที่หน้าประตูเมือง ทหารยามจึงจับตัวเขาไปที่ศาล ผู้ชมต่างหัวเราะเยาะ คนโง่ก็ไม่รู้จักหักมันออกเป็ท่อน ๆ ก็เข้าเมืองได้ ท่านเ้าเมืองขึ้นศาล หลังจากเข้าใจสถานการณ์แล้วก็ดุด่าลูกน้อง ก็รื้อประตูเมืองออกสิ!
ยายเฒ่าหลิวหัวเราะ “ที่แท้ก็คนโง่ทั้งเมือง”
หลิวเหมยเอ๋อร์กล่าวอย่างโหยหา “คนเหล่านี้น่าสนใจมาก หากสามารถมาเที่ยวที่นี่ได้ คงจะดีไม่น้อย”
ตอนนี้ หลิวเหมยเอ๋อร์พูดได้คล่องแคล่ว ไม่มีท่าทีประหม่าและพูดตะกุกตะกักเหมือนตอนที่เจอหลี่ลี่ครั้งแรกอีกต่อไป
นี่เป็เพียงเื่เล่า ในโลกนี้จะมีที่แบบนั้นได้อย่างไร หลี่ลี่ถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้จะตอบอย่างไร
ยายเฒ่าหลิวจ้องมองหลี่ลี่ “กินอิ่มแล้ว ยังไม่รีบไปอีก? จำไว้ว่าพรุ่งนี้เช้าให้ตื่นมาทำงานแต่เช้า”
เขาค่อนข้างเกรงกลัวแม่เฒ่าผู้นี้ จึงรีบจากไป กลับไปยังที่พักของตน
ในตอนกลางคืน หลี่ลี่มองเห็นม้าหกขาที่เดินเตร่อยู่ในทุ่งหญ้า ออกมากินหญ้า เขาดูอยู่พักหนึ่ง ความรู้สึกแปลกใหม่ก็หายไป หมดความสนใจ ก็ฝึกฝนต่อไป
เคล็ดวิชารุ้งพิสุทธิ์ฝ่าสุริยัน ระดับที่ห้า การผันแปรกายเนื้อ พลังปราณทั่วร่างกายพุ่งชนและชะล้างเส้นเื กระดูก และกล้ามเนื้อ หล่อหลอมกล้ามเนื้อซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พลังปราณของเขามีมากมาย สามารถดูดซับได้อย่างต่อเนื่องจากศิลาเทวาลัยใน วิหารราตรี ซึ่งสะดวกกว่าการดูดซับพลังปราณทุกวันอย่างคนอื่นมาก
คนทั่วไปฝึกฝน ล้วนได้รับพลังปราณจาก์และผืนแผ่นดิน เปลี่ยนเป็พลังปราณ เก็บไว้ในทะเลพลังปราณ จากนั้นก็หล่อหลอมเส้นเื กระดูก กล้ามเนื้อ อวัยวะภายในตามแต่ที่จำเป็อย่างต่อเนื่อง แต่เขามีพลังปราณจำนวนมากโดยตรง ซึ่งมันช่างเหลือเชื่อจริง ๆ ประหยัดเวลาในการฝึกฝนไปได้มาก
ก่อนหน้านี้เขา้าที่จะรักษาความแข็งแกร่งเอาไว้ ไม่กล้าเปิดเผยพร์ข้อนี้ กลัวว่าการฝึกฝนจะเร็วเกินไป ทำให้ผู้อื่นสงสัย แต่ตอนนี้เมื่อเห็นในตำรา กล่าวว่ามีอัจฉริยะมากมาย ร่างกายสามารถดูดซับพลังปราณได้จำนวนมาก ฝึกฝนได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อมีตัวอย่างแล้ว เขาก็ไม่กลัวที่จะเปิดเผย ยิ่งไปกว่านั้น สำนักิเยว่ปฏิบัติต่อศิษย์อัจฉริยะเป็อย่างดี หวังเป็อย่างยิ่งว่าสำนักิเยว่จะมีผู้สืบทอด มียอดฝีมือขอบเขตวิหารปรากฏตัวขึ้น ทำให้สำนักิเยว่ดำรงอยู่ต่อไปได้
หลี่ลี่ตัดสินใจในใจมานานแล้ว เขาจะเป็ยอดฝีมือขอบเขตวิหารให้ได้ และจะเป็โดยใช้ฝึกฝนให้เร็วที่สุดของสำนักิเยว่ด้วย!
หลังจากฝึกฝนอย่างหนักมาทั้งคืน เขาก็ประสบความสำเร็จในการเลื่อนระดับสู่การแปรผันิญญายุทธ์ระดับหก การเสริมแกร่งภายใน
การแปรผันิญญายุทธ์ระดับหก การเสริมแกร่งภายใน ต้องฝึกฝนอวัยวะภายใน ทำให้อวัยวะภายในแข็งแรง มีเพียงอวัยวะภายในที่แข็งแรง จึงจะหายใจได้ลึกและทรงพลังมากขึ้น กล้ามเนื้อและกระดูกจะแข็งแรงขึ้น เืลมไหลเวียนดีขึ้น วางรากฐานที่แข็งแกร่งสำหรับการฝึกฝนพลังต่อสู้และรูปร่างในภายหลัง
แม้ว่าหลี่ลี่จะ้าฝึกฝนอย่างรวดเร็ว แต่ความเร็วในตอนนี้ก็เร็วพอแล้ว จึงเข้านอนแต่หัวค่ำ
ในความฝัน ไม่รู้ว่าทำไมถึงฝันถึงหญิงสาวขี้อายคนนั้น ภาพของหลิวเหมยเอ๋อร์มันชัดเจนไม่เปลี่ยนแปลง
ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น หลี่ลี่ยิ้มแห้ง ๆ คิดในใจว่าในที่สุดก็โตเป็ผู้ใหญ่แล้ว ไม่คิดว่าหญิงสาวคนแรกที่เข้าฝันจะเป็เด็กสาวคนนี้
2K
