บทที่ 12 ตัวยังไม่สูงเท่าเครื่องจักร
สิ่งที่เธอพูดนั้นถูกต้อง เลขาหลี่แค่ไม่อยากไปที่ห้องชงกาแฟเพื่อรินน้ำให้ถังโย่วโย่ว
แต่ตอนนี้ถังโย่วโย่วขอมาแล้ว เธอก็ไม่มีทางเลือก จำต้องทำตามนั้น
เลขาหลี่ถือแก้วน้ำเดินเข้าไปในห้องชงกาแฟ ประจวบกับมีพนักงานหญิงคนหนึ่งกำลังรินน้ำอยู่พอดี
พนักงานหญิงเห็นเลขาหลี่เดินเข้ามา มุมปากพลันยกขึ้นเล็กน้อย ทั้งชางกรุ๊ปใคร ๆ ก็รู้ว่าจิ้งจอกสาวตัวนี้พยายามจะยั่วยวนประธานชางทุกวัน แต่น่าเสียดายที่ประธานชางไม่เคยติดกับดักของเธอเลย พนักงานทั้งบริษัทต่างดูถูกเธอ แต่จิ้งจอกคนนี้กลับทำตัวเหมือนเป็คนสูงส่งทุกครั้ง
ตอนนี้เห็นเลขาหลี่โดนปฏิเสธจนหน้าหงาย พนักงานหญิงจึงถือแก้วกาแฟพลางพูดขึ้นว่า "เฮ้อ คนเรานี่นะ ทำงานตรงหน้าให้ดีก็พอแล้ว อย่าไปคิดเื่ไร้สาระพวกนั้นเลย ระวังจะได้รับผลกรรมล่ะ!"
พูดจบ พนักงานหญิงก็ถือแก้วกาแฟเดินออกไปท่ามกลางสายตาอาฆาตของเลขาหลี่
เมื่อพนักงานหญิงเดินออกไป ความโกรธในใจของเลขาหลี่ก็ะเิออกมาอย่างรุนแรง
เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเสียงดัง พูดออกมาด้วยความแค้นเคืองว่า "นังผู้หญิงต่ำช้า! กล้าดูถูกฉันเหรอ รอให้ฉันได้ประธานชางมาอยู่ในมือก่อนเถอะ ฉันจะไล่พวกแกออกไปให้หมดเลย!"
เธอจ้องมองแก้วน้ำ "เด็กน้อยอยากดื่มน้ำร้อนเหรอ?"
"เหอะ ฉันจะให้เธอได้ดื่มเอง!"
เลขาหลี่หยิบแก้วน้ำขึ้นมาแล้วเทน้ำเย็นในแก้วทิ้ง จากนั้นก็เติมน้ำร้อนลงไปใหม่ หลังจากนั้นเธอถือแก้วน้ำร้อนไว้แล้วถ่มน้ำลายลงไป มองดูแก้วในมือพลางยิ้มเ้าเล่ห์ "ฉันจะให้เธอดื่ม ดื่มน้ำลายของฉันไปเลย!"
หลังจากเห็นน้ำลายละลายไปกับน้ำร้อนแล้ว เลขาหลี่ก็ถือแก้วเดินออกจากห้องชงกาแฟ
เมื่อมาถึงห้องทำงาน เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะทำงานแล้วพูดว่า "ดื่มสิ คราวนี้เป็น้ำร้อนแล้ว"
ถังโย่วโย่วมองสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของเธอ ในใจก็รู้ว่าน้ำแก้วนี้ต้องมีปัญหาแน่นอน
เธอกะพริบตาปริบ ๆ ยื่นมือน้อยไปยกแก้วน้ำขึ้น แกล้งทำท่าเหมือนจะดื่ม แต่ในวินาทีที่แก้วน้ำกำลังจะแตะริมฝีปาก เธอก็รีบยกแก้วออกห่างแล้วลุกขึ้นยืนทำท่าจะเทน้ำทิ้ง
เห็นการกระทำของเธอ เลขาหลี่ก็รีบเอ่ยปากขึ้นมา
"เอ๊ะ ทำไมเธอถึงเทน้ำทิ้งล่ะ?"
"หนูไม่อยากดื่ม เห็นคุณดูแลมันอย่างดีขนาดนี้ คุณดื่มมันเองเลยสิ"
ถังโย่วโย่วไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไร ยื่นแก้วน้ำให้เลขาหลี่ทันที
ในขณะที่เลขาหลี่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว แก้วน้ำก็มาอยู่ในมือเธอแล้ว
ถังโย่วโย่วมองเธอด้วยดวงตาสีดำขาวใสแจ๋ว พลางเร่งเร้า "คุณดื่มสิ"
"...ไม่ละ ฉันไม่ชอบดื่มน้ำร้อน" เลขาหลี่มองแก้วในมือ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่คิดว่าเด็กน้อยคนนี้จะมาไม้นี้ เธอพูดตะกุกตะกัก
"ไม่ชอบ? จะไม่ชอบได้ยังไง? หนูสั่งให้คุณดื่ม!" เสียงเด็กของถังโย่วโย่วเพิ่มน้ำหนักขึ้นอีกหลายส่วน
เลขาหลี่ถือแก้วน้ำไว้ในมือ ในใจกำลังลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังไม่ดื่ม
"ทำไมล่ะ? ที่คุณไม่ดื่มเพราะว่ามันมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" ถังโย่วโย่วเอ่ยถาม
"ไม่หรอก จะเป็ไปได้ยังไงกัน?"
"งั้นก็ดื่มสิคะ!"
"ฉัน...ฉันจะไปเปลี่ยนแก้วใหม่ก่อน" เลขาหลี่พูดทิ้งท้ายแล้วจะเดินจากไป แต่ถังโย่วโย่วจะปล่อยให้เธอไปได้ยังไง
เด็กหญิงตัวน้อยยืนขึ้นบนที่นั่ง ชี้นิ้วเล็ก ๆ ไปที่แผ่นหลังของเลขาหลี่แล้วพูดว่า "ถ้าคุณกล้าเดินไป หนูจะไปฟ้องคุณลุง!"
"......"
ประโยคนี้คือไม้ตายของถังโย่วโย่ว
เลขาหลี่ถูกเธอจับจุดอ่อนได้อยู่หมัด
"ถ้าคุณไม่ดื่ม หนูจะไปฟ้องลุงเหมือนกัน"
"หนูจะบอกว่าในน้ำมีปัญหา! แล้วก็จะให้เขาไล่คุณออกจากบริษัท"
เมื่อได้ยินคำพูดของถังโย่วโย่ว เลขาหลี่ก็รู้สึกเหมือนถูกจับจุดอ่อน เธอไม่กล้าปฏิเสธอีกต่อไป
เธอหันตัวกลับมาแล้วดื่มน้ำทั้งหมดในคราวเดียว
ไม่มีความลังเลใด ๆ เลย
"ฉันดื่มแล้ว เธออย่าไปฟ้องใครล่ะ"
เมื่อเห็นท่าทางของเลขาหลี่แบบนี้ ถังโย่วโย่วยิ่งมั่นใจในใจว่าน้ำแก้วนี้ต้องมีปัญหาแน่ ๆ
หึ หญิงมากเล่ห์คนนี้ยังคิดจะใช้กลอุบายพวกนี้มาจัดการกับเธออีกหรือ? ถังโย่วโย่วจะยอมให้เธอทำสำเร็จได้ยังไงกัน?
เธอะโลงจากที่นั่ง เดินไปหาเลขาหลี่
เลขาหลี่มองเธอ ร่างเล็ก ๆ ของถังโย่วโย่วยังสั้นกว่าความยาวขาของเธอเสียอีก
แม้เธอจะสวมชุดกระโปรงน่ารักมาก แต่ถึงอย่างนั้นเลขาหลี่ก็ยังไม่ชอบเด็กน้อย ไม่เพียงแค่ไม่ชอบ แต่ยังดูถูกเธอจากก้นบึ้งหัวใจ
"นี่! หนูจะออกไปเที่ยวข้างนอก คุณต้องไปกับหนูด้วย"
"..." เลขาหลี่กำลังจะอ้าปากปฏิเสธ
"ถ้าคุณไม่ไป หนูจะไปบอกคุณลุงให้ไล่คุณออก" เสียงเล็กใสลอยมา
"...ได้"
เลขาหลี่จะมีทางเลือกอื่นได้อย่างไร? ไม่มีทางเลยจริง ๆ
ถังโย่วโย่วเก่งเื่จัดการคน เธอมองออกทันทีว่าจุดอ่อนของใครอยู่ตรงไหน
แค่ระดับของเลขาหลี่ก็ยังไม่เรียกว่าไม่น่ากลัวหรอก
เธอเดินด้วยฝีเท้าเล็ก ๆ ออกไปจากห้องทำงาน
พาเลขาหลี่เดินออกมาจนถึงชั้นสำนักงานด้านนอก
ถังโย่วโย่วมองพนักงานออฟฟิศที่กำลังทำงานอยู่ในชั้นนี้ สายตาของเธอจับจ้องเครื่องพิมพ์ที่วางอยู่ด้านข้าง เห็นว่าในเครื่องพิมพ์มีกระดาษวางอยู่มากมาย สายตาของเธอเป็ประกายก่อนจะก้าวเดินเข้าไป
"เธอจะทำอะไร?" เลขาหลี่ถามขึ้นจากด้านหลัง
เห็นถังโย่วโย่วยื่นนิ้วเรียวเล็ก ๆ ออกมาหนึ่งนิ้ว หันกลับมายิ้มให้เลขาหลี่ เป็รอยยิ้มที่เ้าเล่ห์ที่สุด จากนั้นเธอก็ะโขึ้นอย่างแรง ใช้นิ้วกดปุ่มบนเครื่องพิมพ์เบา ๆ
"แม่เ้า!" ในวินาทีถัดมากระดาษทั้งหมดที่อยู่ในเครื่องพิมพ์ก็ร่วงหล่นลงมา
เลขาหลี่เห็นการกระทำของถังโย่วโย่วด้วยตาตัวเอง แต่พอจะเข้าไปห้ามปรามก็สายเกินไปเสียแล้ว
กระดาษทั้งเครื่องกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
เลขาหลี่ถึงกับตาค้างทันที
จากนั้นในตอนนี้ถังโย่วโย่วผู้ก่อเหตุก็อาศัยร่างกายที่เล็กและคล่องแคล่ววิ่งหลบหนีออกไปไกลแล้ว
เวลานี้คนที่ยืนอยู่ข้างเครื่องพิมพ์เหลือเพียงเลขาหลี่คนเดียว
กระดาษทั้งหมดร่วงลงตรงหน้า ขณะที่สีหน้าของเธอยังคงแสดงความใอยู่
เมื่อได้ยินเสียงของตกกระทบพื้น พนักงานทั้งออฟฟิศต่างเงยหน้าขึ้นมอง
จู่ ๆ เสียงใสก็ร้องขึ้นมาว่า "ไม่นะ เลขาหลี่ ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ล่ะ!?"
เลขาหลี่ "..."
พนักงานออฟฟิศทั้งหลาย "..."
พวกเขาทุกคนได้ยินคำพูดของถังโย่วโย่ว และเห็นว่ามีแค่เลขาหลี่ยืนอยู่ตรงนั้น ทุกคนจึงเข้าใจว่าเป็ฝีมือของเลขาหลี่ พวกเขาต่างพากันพูดขึ้นมา "โอ้โห กระดาษร่วงออกมาเยอะขนาดนี้ นี่เป็กระดาษที่เสี่ยวจางพยายามตั้งนานกว่าจะใส่เข้าไปได้ เลขาหลี่ คุณทำแบบนี้ทำไมกัน"
"ใช่แล้ว ถึงเสี่ยวจางจะเป็แค่นักศึกษาฝึกงาน แต่คุณก็ไม่ควรทำกับเขาแบบนี้นะ"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ฉันทำนจะ เป็เธอคนนั้นต่างหาก" เลขาหลี่รีบแก้ตัวทันที พลางชี้นิ้วใส่ถังโย่วโย่ว
ถังโย่วโย่วกำลังทำสีหน้าน่าสงสารมาก เสียงหวานใสแฝงด้วยความสั่นเครือ "พี่สาวคะ หนูไม่ได้..."
ทุกคนเห็นถังโย่วโย่วทำท่าทางน่าสงสารแบบนั้น ด้วยใบหน้าที่น่ารักและอ่อนโยนอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งทำท่าทางน่าสงสารก็ยิ่งทำให้ทุกคนหลงเชื่อกันหมด
"เลขาหลี่ เด็กคนนี้ยังเล็กอยู่เลย ตัวยังไม่สูงเท่าเครื่องจักรด้วยซ้ำ คุณพูดแบบนี้ใครจะเชื่อกัน?"
497
