(12)
พ่อตัวจริงของลูก
เช้าวันต่อมา...
เขียนฟ้าตรงดิ่งมาที่บ้านพักของธงรบเพื่อเจรจาหาข้อตกลงให้ชายหนุ่มกลับไป เพราะเขาคงรู้สึกอึดอัดที่จะต้องถูกตามอย่างนี้ไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่อยากให้ผู้เป็พ่อกับแม่รับรู้ เพราะไม่อยากให้ท่านต้องมากลุ้มใจเพราะเื่ของเขาอีก
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
ได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง ธงรบก็ดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนอ้าปากหาวหวอดด้วยอาการงัวเงีย ใช้หลังมือขยี้ตาแล้วลุกขึ้นจากที่นอนทั้งที่ยังสวมแค่บ็อกเซอร์ตัวเดียว
“ใครมาเคาะห้องั้แ่เช้าอย่างนี้เนี่ย”
บ่นพลางสาวเท้าตรงไปที่ประตูมือข้างหนึ่งเกาหลังคอ ส่วนอีกข้างเอื้อมไปเปิดประตู เมื่อเห็นเขียนฟ้ายืนอยู่ตรงหน้าเ้าตัวก็ฉีกยิ้มด้วยความดีใจ
“เขียนฟ้า!”
“รีบกลับเข้าไปแต่งตัวซะ ผมมีเื่จะคุยด้วย”เมื่อเห็นเขาอยู่ในสภาพไม่ค่อยน่ามองสักเท่าไหร่ เ้าตัวก็เอียงหน้าหนีแล้วเดินไปรอที่ริมลำธาร
ธงรบรีบวิ่งแจ้นเข้าไปในห้องใช้เวลาไม่ถึงนาทีสวมใส่เสื้อผ้าแล้วเดินตามออกไป เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนกอดอกมองไปที่ลำธารก็ฉวยโอกาสเดินเข้าไปซ้อนหลังแล้วกอดอย่างแแ่
“ฉันคิดถึงนายที่สุดเลยรู้ไหม”
“ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คนฉวยโอกาสอยากโดนเหมือนเมื่อคืนอีกหรือไง”
“ไม่! นายเป็เมียฉันนะฟ้า ทำไมฉันจะกอดนายไม่ได้”
“เคยเป็ต่างหากล่ะแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เพราะผมกำลังตั้งท้องลูกชู้ คุณไล่ผมมาเองจำไม่ได้แล้วเหรอ”
“ฉันขอโทษ ตอนนั้นฉันโมโหมากเลยไม่ได้คิดอะไรให้ดีก่อนพูดขอโทษจริง ๆ นะ ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่าเด็กในท้องเป็ลูกฉันแน่นอน” ธงรบไม่ยอมปล่อยให้เป็อิสระแถมยังทำน้ำเสียงออดอ้อน ทว่าเ้าตัวกลับไม่รู้สึกมีอารมณ์ร่วมเลยสักนิด
เขียนฟ้าตัดสินใจเหยียบที่เท้ากัดที่แขนเขาจนอีกฝ่ายยอมปล่อย รีบหันหน้ากลับมาถลึงตามองง้างมือฟาดไปที่ใบหน้าหล่อสุดแรง
“อะ...โอ๊ย เจ็บนะฟ้า”
เพี๊ยะ!
“ที่นี่ไม่ใช่บ้านคุณกรุณาอย่าเอานิสัยเลว ๆ พวกนั้นมาใช้”
“ฉันขอโทษ” ธงรบยืนก้มหน้าสำนึกผิด
“คำว่าขอโทษมันคงออกจากปากคุณง่ายมากสินะแต่ไม่รู้จะสำนึกจริง ๆ หรือเปล่า”
“ฉันรู้สึกผิดจริง ๆ ตอนนี้ฉันไม่สงสัยอะไรในตัวนายแล้วทั้งนั้นคืนนั้นไงที่ฉันเคยถามนายว่ามันเกิดอะไรขึ้น ต้องเป็คืนนั้นแน่ ๆ” ชายหนุ่มเล่าย้อนกลับไปในวันนั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“ดูคุณจะมั่นใจเหลือเกิน ผมไม่ได้เมาผมรู้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
“นั่นสินะนายรู้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้นคืนนั้นเรามีอะไรกันใช่ไหม” ธงรบจ้องหน้ารอคำตอบอย่างมีความหวัง
“เลิกคิดเื่นี้ซะเถอะคุณรบเพราะถึงยังไงความจริงก็คือความจริง คืนนั้นเราไม่ได้มีอะไรกัน ผมไม่ได้ท้องกับคุณ”เขียนฟ้ากล่าวอย่างมั่นใจ แต่มีหรือที่ธงรบจะเชื่อ
“ไม่จริง! นายโกหกฉัน นายบอกว่าความจริงก็คือความจริงถ้าอย่างนั้นรอให้ลูกคลอดแล้วค่อยตรวจดีเอ็นเอ หลักฐานทางวิทยาศาสตร์คงจะไม่โกหกเราหรอกใช่ไหม”
เ้าตัวอึ้งเล็กน้อยไม่เคยนึกถึงเื่นี้เลยหากเป็อย่างนั้นเขาคงปฏิเสธไม่ได้แน่นอน
“ผมคงไม่รอให้ถึงวันนั้นหรอกนะเพราะพ่อตัวจริงของลูกผมคงไม่ยอมแน่” เ้าตัวยังคงแสดงสีหน้าเป็ต่อเพื่อหลอกให้อีกฝ่ายเสียความมั่นใจ
“พ่อตัวจริง! นายหมายถึงใครกัน” ธงรบทำตาโตเมื่อได้ยินประโยคขัดหูความโกรธพลุ่งพล่านจนใบหน้าหล่อเริ่มแดงก่ำขึ้นเรื่อย ๆ
“ก็คนที่ทำให้ผมท้องก่อนที่จะแต่งงานกับคุณยังไงล่ะ”
“ไม่เชื่อ! ยังไงฉันก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด นาย้าให้ฉันกลับไปใช่ไหมถึงได้ใช้วิธีนี้”
“ผมไม่จำเป็จะต้องทำอย่างนั้นเพราะถึงยังไงผมก็ไม่มีทางกลับไปอยู่แล้ว”
ธงรบไม่สามารถระงับอารมณ์โกรธได้จึงจับไหล่บางทั้งสองข้างเขย่าแรง ๆ เพื่อเค้นเอาความจริง
“บอกมาว่านายโกหกใช่ไหม นายโกหกใช่ไหม!”
“ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ คุณเป็บ้าไปแล้วหรือไง”
“ใช่! ฉันเป็บ้าก็เพราะนายนั่นล่ะ นายทำให้ฉันคิดถึงทุกวันรู้ไหมว่ามันทรมานมากแค่ไหน พอฉันตั้งสติได้แล้วแต่นายก็ทำลายความมั่นใจของฉันอีกมันเจ็บแค่ไหนรู้ไหม”
“ความเ็ปของคุณมันไม่ได้เศษเสี้ยวที่ผมเคยเจ็บหรอก ถ้ายังคิดว่าตัวเองเป็ลูกผู้ชาย ก็ปล่อยผมแล้วกลับกรุงเทพฯไปซะอย่ากลับมาให้ผมเห็นหน้าอีก” เ้าตัวะโใส่หน้าเขาทั้งน้ำตา เห็นอย่างนั้นธงรบก็ยอมปล่อยลดมือลงมาวางไว้ที่ข้างลำตัวอย่างรู้สึกผิดแม้จะเ็ปหัวใจมากแค่ไหนแต่เขาก็จะสู้ต่อไป
“มันคนนั้นเป็ใคร คนที่นายบอกว่าเป็พ่อของลูก”ชายหนุ่มพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น
“เป็แฟนเก่าผมก่อนที่จะแต่งงานกับคุณเราโตมาด้วยกัน เรารักกันมาก มากเสียจนเขายอมปล่อยให้ผมแต่งงานกับคุณเพื่อทดแทนบุญคุณพ่อกับแม่ นี่สิเขาเรียกว่ารักแท้ รักที่ไม่หวังผลตอบแทนใด ๆ ผมรักเขามากและจะตอบแทนเขาด้วยการกลับมาอยู่ด้วยกันเป็ครอบครัว มีพ่อ แม่ และลูกคนอย่างคุณไม่รู้หรอกว่ารักแท้มันเป็ยังไง”
ธงรบหน้าชารู้สึกปวดหนึบ ๆ ที่หัวใจเหมือนโดนค้อนหนัก ๆ ทุบครั้งแล้วครั้งเล่า คนที่เขียนฟ้าพูดมามีตัวตนจริง ๆอย่างนั้นหรือ หากเป็เช่นนี้แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อไป
“นายโกหกใช่ไหมเขียนฟ้า นายอย่าล้อเล่นอย่างนี้ได้ไหมฉันกลัว...” น้ำเสียงที่แ่เบาเปล่งออกมาจากปากชายหนุ่ม
“ถ้าไม่เชื่อผมจะพาเขามาให้คุณเห็นกับตารู้อย่างนี้แล้วก็กลับไปซะเถอะ ไม่มีผมคุณก็อยู่ได้มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาพร้อมที่จะเสนอตัวให้คุณ โดยเฉพาะดาววดีผู้หญิงที่คุณคลุกคลีด้วยมากที่สุด”คนพูดพยายามไม่มองเขา เพราะยิ่งมองน้ำตายิ่งไหล
“แต่ผู้หญิงพวกนั้นไม่เหมือนนายไม่มีคุณค่าเทียบเท่านายเลยนะฟ้า”
“มนุษย์ทุกคนมีคุณค่าเท่ากันหมดแล้วแต่ว่าใครจะมองเท่านั้นเอง คุณเห็นผู้หญิงเป็แค่ของเล่นจึงไม่แปลกที่จะเปรียบเทียบพวกเธอกับผม เอาเป็ว่าพรุ่งนี้ผมจะมาหาคุณใหม่อีกครั้งพร้อมกับพ่อของลูกตัวจริง และก็เตรียมตัวเก็บของกลับกรุงเทพฯได้เลย”ว่าแล้วก็สะบัดหน้าจะเดินไป แต่ธงรบรีบรั้งข้อมือไว้เสียก่อน
“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ นายเข้าใจใช่ไหมว่าในชีวิตคนเรามันจะมีแค่คนคนเดียวที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเราได้ทุกสถานการณ์อดทนและเข้าใจในสิ่งที่เราเป็ได้ และฉันก็คิดว่านายคือคนคนนั้น ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งเถอะนะขอโอกาสอีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ให้ฉันได้ทำหน้าที่สามีที่ดีกับนายบ้าง”กล่าวจบก็คุกเข่าลงตรงหน้า เงยขึ้นไปจ้องมองดวงตาคู่สวย น้ำใส ๆที่เอ่อล้นหน่วยตาไหลรินลงมาเป็ทาง
“โอกาสมันหมดั้แ่ที่คุณกล่าวหาว่าผมมีชู้แล้วล่ะ”เขียนฟ้าพยายามใจแข็งและเขาก็ทำมันสำเร็จ
“โธ่...ฟ้า ฉัน...”แววตาเศร้าส่งไปให้อีกฝ่ายเห็นใจ ทว่าเ้าตัวไม่แม้แต่ชายตาแลเลยสักนิด
“พรุ่งนี้ผมจะพาเขามาแนะนำให้รู้จักเื่ของเรามันจะได้จบลงเสียที”
เขียนฟ้าเดินจากเขามาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลร่วงรินอยู่เนืองๆ ใช่ว่าจะรู้สึกดีที่ทำอย่างนี้ แต่คนเราเจ็บแล้วมันก็ต้องจำ ธงรบเคยคิดว่าตัวเองเป็ศูนย์กลางของจักรวาลทำร้ายจิตใจคนอื่นเป็ว่าเล่น พออยากจะคืนดีก็มาขอโทษเอาเสียดื้อ ๆแล้วอย่างนี้ใครจะยอมกันเล่า
เมื่ออีกฝ่ายเดินจากไปแล้วธงรบได้แต่นั่งคุกเข่าก้มหน้ามองพื้นดินปล่อยให้น้ำตาไหลลงหยดแล้วหยดเล่าั้แ่เกิดมาเขาไม่เคยต้องร้องไห้เพราะใครมาก่อน อกหักครั้งล่าสุดตอนไหนยังจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำแต่รู้สึกว่าครั้งนี้มันเ็ปมากเหลือเกินเ็ปั้แ่ยังไม่เคยเอ่ยคำว่ารักให้เขียนฟ้าได้ยินแม้แต่ครั้งเดียว
เดินกลับมาถึงบ้านแล้วเขียนฟ้าก็รีบบึ่งเข้าห้องนอนเพื่อระบายความอัดอั้นที่อยู่ในใจผ่านน้ำตา เขานอนร้องไห้อยู่นานกว่าจะทำใจได้รู้สึกสองจิตสองใจ อยากยกโทษให้ธงรบเพื่อให้ลูกในท้องมีพ่อทว่าทิฐิที่ถือเอาไว้มันก็ปล่อยวางไม่ได้ เขาอยากทำให้ธงรบรับรู้ถึงความเ็ปเสียบ้างอยากให้รู้ว่าคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยที่อยากจะพูดจะทำอะไรก็ได้
มือเรียวคว้ามือถือขึ้นมากดเบอร์โทรหาคนที่อยู่ในความคิดตอนนี้‘กรนัม’ ชายหนุ่มที่เขา้าให้มาเป็พ่อหลอก ๆซึ่งตอนนี้ทำรีสอร์ตอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก
“ฮัลโหล”
(ว่ายังไงครับคุณเพื่อนหายไปนานเลยนะ)
“หายไปนานแต่ไม่หายคิดถึงนะ ตอนนี้ว่างคุยไหมอ่ะ”
(ว่าง ๆ ทำไมเสียงแกเป็อย่างนั้นล่ะร้องไห้มาเหรอ)
“เปล่าหรอกฉันเป็หวัดน่ะตอนนี้แกยังอยู่ที่รีสอร์ตใช่ไหม”
(อืมตอนนี้ก็ช่วยพ่อกับแม่ทำงานอยู่ที่นี่ล่ะ แล้วแกล่ะ ให้เดาตอนนี้คงอยู่กับผัวที่กรุงเทพฯใช่ไหมโทษทีนะงานแต่งแกฉันไม่ได้ไป)
“ไม่เป็ไรหรอกฉันรู้ว่าแกติดงานสำคัญตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่กรุงเทพฯหรอก แต่อยู่ที่รีสอร์ตต่างหาก”
(อ้าวเหรอ! ทำไมไม่บอกจะได้เข้าไปหา มาั้แ่เมื่อไหร่เนี่ย)ปลายสายตื่นเต้นยกใหญ่เมื่อรู้ว่าเพื่อนกลับมาเชียงใหม่
“สองเดือนกว่าแล้วล่ะ”
(โห! นานขนาดนี้ยังเงียบ ว่าแต่แกมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ทำไมมานานอย่างนี้ล่ะแล้วผัวแกไม่ว่าอะไรเหรอ)
“อืม มีปัญหากัน ตอนนี้ฉันก็กำลังท้องด้วยอ่ะ”
(เฮ้ย! จริงดิฉันโคตรดีใจเลยนะเนี่ย)
“นี่ล่ะประเด็นที่ฉันโทรหาแก”
(อ้าว! ทำไมล่ะ มันเป็เื่น่ายินดีไม่ใช่เหรอวะ)
“สำหรับฉันมันใช่แต่สำหรับเขามันไม่ใช่ คือเื่มันเป็อย่างนี้...” หลังจากนั้นเขียนฟ้าก็เล่าเื่ทั้งหมดให้เพื่อนฟังอย่างละเอียดเพื่อที่จะให้อีกฝ่ายช่วยเล่นละคร เพื่อกำจัดธงรบให้ออกไปจากชีวิตเสียที
(ฉันสงสารแกจังเลยว่ะ ผู้ชายเลว ๆแบบนี้สมควรที่จะอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต ฉันจะช่วยแกเองไม่ต้องห่วงพรุ่งนี้เช้าเจอกัน)
“ขอบใจแกมากนะแก”
(ไม่เป็ไรเว้ยเราเพื่อนกัน สมัยก่อนฉันไปบ้านแกบ่อยจนพ่อกับแม่เราทั้งคู่คิดว่าเราเป็แฟนกันจำได้ไหมคิดแล้วก็ขำเนอะ)
“อื้ม คิดถึงตอนนั้นจังเลยเนาะอยากกลับไปเป็เด็กอีกจังเลย”
(อย่าทำตัวเหมือนคนป่วยอย่างนั้นสิตอนนี้แกเป็แม่คนแล้วนะ ต้องรักษาสุขภาพให้แข็งแรง หลานฉันจะได้แข็งแรงตามไปด้วย)
“จ้าคุณเพื่อน”
(ถ้างั้นแค่นี้นะพรุ่งนี้เราค่อยเจอกัน)
“อื้ม บาย”
ได้คุยสายกับเพื่อนก็หวนให้นึกถึงวัยเด็กเขากับกรนัมสนิทกันมากจนทุกคนต่างก็คิดว่าเป็แฟนกันแต่พอแยกย้ายกันไปเรียนต่างมหาวิทยาลัยความสนิทก็ลดน้อยลง แต่ก็ยังติดต่อกันเรื่อยๆ เพราะความเป็เพื่อนมันไม่มีวันหมดอายุ เหมือนกับการเป็คู่รัก
พรุ่งนี้จะเป็วันชี้ชะตาว่าความสัมพันธ์ของเขาและธงรบจะไปในทิศทางใดเขียนฟ้าภาวนาขอให้ธงรบยอมแพ้แล้วกลับไป ส่วนเขาจะอยู่เลี้ยงดูลูกที่นี่ยอมเป็คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ยังดีกว่าต้องทนอยู่กับผู้ชายที่ไม่เคยบอกรักและเคยออกปากว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกตัวเอง เขาเชื่อว่าที่ธงรบมาครั้งนี้เป็เพราะถูกผู้เป็พ่อและแม่บังคับนั่นเอง
ในขณะที่ทุกคนต่างก็อยู่ในห้วงอารมณ์แห่งความเ็ปหญิงสาวร่างระหง ผิวพรรณขาวนวลเนียนเดินสวมชุดเซ็กซี่เข้ามาที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของรีสอร์ต เ้าหล่อนถอดแว่นกันแดดแบรนด์ดังออกสะบัดผมปล่อยให้ปลิวตามแรงลมธรรมชาติ นั่นทำให้แขกคนอื่น ๆ ต่างก็ตะลึงกับความงดงามของใบหน้าและทรวดทรงที่ยั่วยวนใจชาย
“คำดลรีสอร์ตสวัสดีเ้า”
“มีห้องว่างไหม” ดาววดีกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นไม่มีความเป็มิตรเอาเสียเลย ทำเอาพนักงานต่างก็หน้าเสียแต่ยังฝืนยิ้มให้แขกผู้มาใหม่
“มีเ้า”
“โอเค ฉันจะเช็กอินตอนนี้เลย”
“ไม่ทราบว่า้าพักกี่วันเ้า”
“ไม่มีกำหนด”
“รอสักครู่นะเ้า”
ในระหว่างรอพนักงานกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ดาววดีก็ส่องสายตามองไปรอบตัว เพื่อหาชายหนุ่มที่เธอ้าเจอที่สุดในตอนนี้หลังจากรู้ว่าธงรบตามเขียนฟ้ามาถึงที่นี่ เธอก็รีบบินตามขึ้นมาในทันทีไม่มีวันที่จะยอมให้คนทั้งสองกลับมาคืนดีกันอีกแน่นอน
“ลูกค้าต้องจ่ายค่ามัดจำเป็จำนวน xxx บาทเ้า”
“อ่ะ” เมื่อรู้จำนวนที่จะต้องจ่าย ดาววดีก็ยื่นบัตรเครดิตให้ทันที
เมื่อขั้นตอนการเช็คอินเสร็จเรียบร้อย พนักงานก็พาเธอเดินไปที่บ้านพักดาววดีสวมแว่นตาอีกครั้ง ก่อนจะเดินนวยนารถราวกับนางแบบผู้สูงศักดิ์ตามหลังพนักงานคนนั้นไป เมื่อเห็นหนุ่ม ๆ จ้องมองมาเ้าหล่อนยิ่งได้ใจรู้สึกราวกับตัวเองมีอำนาจต่อรองกับบุรุษเพศ ไม่เว้นแม้กระทั่งกับธงรบเอง เธอมั่นใจว่าจะสามารถจับผู้ชายคนนี้ได้อย่างแน่นอน
879
