เช้าวันรุ่งขึ้น หานเซินนั่งอยู่บนรถไฟฟ้ามุ่งหน้าไปยังสถานีเทเลพอร์ตสาธารณะ ในรถไฟฟ้าอัดแน่นไปด้วยผู้โดยสาร ซึ่งมีหลายคนที่กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางเดียวกันกับเขา
คนฐานะธรรมดาส่วนใหญ่ไม่มีกำลังทรัพย์มากพอจะซื้อเครื่องเทเลพอร์ตส่วนตัวมาไว้ที่บ้าน โชคดีที่รัฐบาลสนับสนุนให้มีการจัดตั้งสถานีเทเลพอร์ตสาธารณะ ทำให้พวกเขาสามารถเข้าสู่ก็อดแซงก์ทัวรีได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย
ทว่าวันนี้คนขับรถไฟฟ้าดูจะหงุดหงิดเป็พิเศษ ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่จะทำหลังเข้าไปในก็อดแซงก์ทัวรี จู่ ๆ ขบวนรถไฟก็เบรกกะทันหันและเกิดการสั่นะเือย่างรุนแรง ทำให้ผู้โดยสารที่ยืนโหนราวอยู่ในรถต่างล้มคว่ำระเนระนาด
หานเซินที่กำลังใจลอยก็ไม่ทันระวังตัวเช่นกัน เขาเสียหลักเซไปข้างหน้าก่อนชนปะทะอะไรบางอย่างนุ่ม ๆ หอม ๆ ขณะเดียวกันคนข้างหลังก็เบียดมาทับ เมื่อไม่สามารถทรงตัวได้ สัญชาตญาณจึงบอกให้ร่างกายคว้าจับของที่อยู่ใกล้มือมากที่สุดโดยอัตโนมัติเพื่อยึดเกาะ
แต่ในวินาทีที่คว้าสิ่งนั้นไว้ หานเซินก็รู้สึกถึงความไม่ปกติทันที! พื้นผิวที่ััทั้งนุ่มนิ่ม ยืดหยุ่น และ…เต็มไม้เต็มมือ!
เมื่อก้มลงมอง หานเซินก็พบว่าสิ่งที่เขาชนคือร่างของผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเครื่องแบบทหาร ตัวของเขาแนบชิดกับตัวเธอั้แ่แผ่นหลังไปจนถึงสะโพก แต่ที่แย่กว่านั้นคือ…มือใหญ่ทั้งสองข้างคว้าหมับอยู่กับทรวงอกของเธอพอดิบพอดี!
“ไอ้ชั่ว!” ผู้หญิงในเครื่องแบบร้องด่าอย่างโกรธเคือง เธอหันกลับมาพร้อมศอกที่พุ่งอัดหน้าไอ้ชั่วโรคจิตอย่างรวดเร็วและรุนแรง
หานเซินยกแขนขึ้นปัดป้องโดยสัญชาตญาณ ถ้าโดนศอกน่ากลัวนั่นเข้าไป คงไม่ใช่แค่คิ้ว คาง หรือจมูกที่แตกยับ แต่มีหวังถึงขั้นกะโหลกยุบแน่ ๆ ก็นี่ขนาดว่าป้องกันได้ แรงกระแทกหนักหน่วงที่พุ่งเข้าใส่ยังทำให้ตัวเขาเซไปข้างหลังจนล้มลง
หญิงสาวในเครื่องแบบทหารหันกลับมาด้วยท่าทางคล่องแคล่วแบบนักสู้ ดวงตาดุดันจ้องมองหานเซินอย่างเอาเื่ และในวินาทีที่เห็นหน้าเขาชัด ๆ เธอก็ร้องเสียงหลง
“ไอ้คลั่งทะ–!” / “ฉินเซวียน!”
ทหารหญิงคนนั้นพูดไม่ทันจบคำก็เลือกกลืนคำพูดลงคอไปก่อน ขณะที่หานเซินเองก็ร้องออกมาด้วยความใไม่แพ้กันเมื่อพบว่าแม่สาวในชุดทหารที่เขาแต๊ะอั๋งไปโดยไม่ตั้งใจคือฉินเซวียน…อีกแล้ว! คนคนเดียวกับที่เขาเคยทำรุ่มร่ามไปโดยไม่ตั้งใจครั้งก่อน…อีกแล้ว! ผู้เป็โจทก์ในเหตุการณ์น่าอับอายที่ทำให้เขาไม่มีใครคบหาจนได้รับฉายา ‘ไอ้คลั่งทะลวงก้น’ มาจนถึงทุกวันนี้!
หานเซินไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบฉินเซวียนในดาวลูก้า–ดาวบ้านเกิดของเขา ที่สำคัญ ถ้าดูจากเครื่องแบบ…เหมือนเธอจะเป็คนของกองทัพเสียด้วย!
จริงอยู่ว่าการเป็ทหารในสหพันธ์ดวงดาวไม่ใช่เื่แปลก เพราะมีกฎว่าพลเมืองที่อาศัยอยู่อย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกคน เมื่ออายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์จะต้องเข้ารับการเกณฑ์ทหารและประจำการในกองทัพอย่างน้อยห้าปี เมื่อหานเซินมีอายุครบยี่สิบและไม่มีเงื่อนไขหรือเหตุผลพิเศษให้ได้รับการยกเว้น เขาก็จะต้องไปเป็ทหารเช่นเดียวกัน
ฉินเซวียนจำหานเซินได้ แต่เธอกลับไม่ได้ลงมือทำอะไรต่อ เพียงแค่สาดสายตาเ็ามองเขาด้วยความรังเกียจ
หานเซินได้แต่ยิ้มแห้งกับตัวเอง
‘ซวย! สายตาแบบนั้นเธอต้องคิดว่าเราตั้งใจแหง ๆ เหอะ! ก็ไม่แปลก เราเคยพลาดไปแทงก้นเธอครั้งนึง มาคราวนี้ยังจับหน่มน้มเต็ม ๆ อีก ถ้าจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ต่อให้เราเป็ฉินเซวียนเราก็ไม่เชื่อ T-T’
‘สหพันธ์ดวงดาวออกจะกว้างใหญ่ มีดาวอยู่อาศัยตั้งเยอะแยะ ทำไมฉินเซวียนจะต้องอยู่ที่ดาวลูก้านี่ด้วย? แล้วทำไมเราถึงต้องบังเอิญเจอเธอวันนี้ด้วย? แค่นั้นไม่พอ ยังดวงซวยมาเกิดเื่แบบนี้ขึ้นอีก!’
คนโชคไม่ดีทำได้แค่บ่นในใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะแก้ตัวในตอนนี้ คงได้แต่ต้องปล่อยให้เป็ไปตามสถานการณ์เท่านั้น
ต้องรู้ก่อนว่า การใช้กำลังทำร้ายคนอื่นโดยไม่มีเหตุอันควรในเขตแดนของสหพันธ์ดวงดาวเป็เื่ผิดกฎหมาย โดยเฉพาะถ้าเป็ทหารในเครื่องแบบยิ่งต้องวางตัวให้เหมาะสม ฉินเซวียนเองก็คงไม่อยากให้เกิดความวุ่นวาย จึงได้แต่มองหานเซินด้วยสายตาคาดโทษ ทำอะไรมากไปกว่านั้นไม่ได้
หานเซินน้ำลายหนืด รู้สึกเสียวสันหลังวาบกับสายตาอาฆาตแค้นแบบนั้น เมื่อถึงสถานีเทเลพอร์ตที่เป็จุดหมายเขาก็รีบลงจากรถไฟฟ้าทันที แต่ปรากฏว่าฉินเซวียนเองก็ตามลงมาเหมือนกัน
“นายนี่มันสันดานไม่ดีจริง ๆ ครั้งแรกฉันอุตส่าห์ทำใจยอมเชื่อแล้วว่านายไม่ได้ตั้งใจ แต่ตอนนี้ฉันมั่นใจละ นายมันไอ้ชั่วโรคจิตของแท้!” ฉินเซวียนด่าทอด้วยสายตาโกรธเคือง
“แต่เมื่อกี้คุณก็เห็นนี่ รถไฟฟ้าเบรกแรงขนาดนั้น คนอื่นก็ล้มเหมือนกันหมด ทุกอย่างมันเป็อุบัติเหตุ!” หานเซินพยายามอธิบายพร้อมฝืนยิ้มฝืดเฝื่อน
“ถ้านายเป็ฉัน นายจะเชื่อไหมล่ะ?” ฉินเซวียนถามด้วยน้ำเสียงเ็า
“โธ่! ก็บอกแล้วว่าเป็อุบัติเหตุ อุบัติเหตุอะ ผมไม่ได้ตั้งใจคุณจะให้ผมทำยังไงเล่า?” หานเซินถามกลับอย่างทดท้อขณะมองหน้าอีกฝ่าย เขาเข้าใจ เธอคงตัดสินไปแล้วว่าเขาคือไอ้โรคจิต แต่จะให้ทำอย่างไรก็ในเมื่อความจริงคือมันเป็เหตุสุดวิสัย เขาไม่ได้ตั้งใจทำอย่างนั้นจริง ๆ
“ไอ้คนหน้าไม่อาย! ทำเื่ชั่ว ๆ แล้วยังจะพูดแบบนี้อีก!” ฉินเซวียนยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อเห็นว่าคนโรคจิตเอาแต่ปฏิเสธไม่มีทีท่าว่าจะสำนึกผิดสักนิด ก่อนชี้หน้าด้วยความโมโห “อย่าคิดนะว่าแค่หาข้ออ้างแก้ตัวไปเรื่อย ๆ แล้วจะรอดได้ อย่างฉันไม่ใช่แค่ส่งนายให้ตำรวจปรับแล้วปล่อยไปแน่ ฉันจะไม่ยอมให้ชีวิตนายง่ายขนาดนั้นหรอก! รอเข้าไปในก็อดแซงก์ทัวรีก่อนเถอะ ฉันจะรอตัดสินโทษของนายอยู่ที่นั่น!”
พูดจบ ทหารหญิงก็หันหลังเดินตรงเข้าไปในสถานีเทเลพอร์ต
หานเซินได้แต่ยืนหัวเราะอย่างขมขื่นให้กับชะตากรรมบัดซบของตัวเอง สถานการณ์ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะอธิบายอย่างไรก็คงไร้ประโยชน์แบบสมบูรณ์ ทว่าถึงจะถูกขู่อย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการเข้าไปในก็อดแซงก์ทัวรีได้อยู่ดี สุดท้ายก็ต้องจำใจเดินคอตกตามฉินเซวียนเข้าไปในสถานีเทเลพอร์ต
“สวัสดีค่ะ หัวหน้าสถานีฉิน” ทันทีที่ฉินเซวียนเดินมาถึงหน้าสถานี ทหารที่ประจำการอยู่ทั้งสองฝั่งของทางเข้าก็พากันยืนตรงและทำความเคารพเธออย่างพร้อมเพรียง
หานเซินที่กำลังเดินอยู่ข้างหลังไกล ๆ ถึงกับชะงัก เบิกตากว้างด้วยความใขณะมองไปที่ฉินเซวียนอย่างไม่เชื่อสายตา ‘หัวหน้าสถานีฉินเหรอ?’ ความรู้สึกอึ้งตามมาด้วยความสิ้นหวัง ท้อแท้ หดหู่ถาโถมเข้ามาในใจ เขาชักอยากร้องไห้ดัง ๆ เสียแล้ว
สถานีเทเลพอร์ตสาธารณะทุกแห่งอยู่ภายใต้การดูแลของกองทัพทหารแห่งสหพันธ์ดวงดาวโดยตรง แต่ละสถานีจะมีหน่วยทหารประจำอยู่ และหัวหน้าสถานีก็คือผู้บังคับบัญชาของสถานีนั้น ๆ ซึ่งหมายความว่ามีอำนาจยิ่งใหญ่ที่สุดประจำสถานี
หานเซินเคยได้ยินมาว่าหัวหน้าสถานีคนก่อนกำลังจะถูกย้าย และหัวหน้าคนใหม่ก็เพิ่งเข้ามา แต่ต่อให้เขามีญาณหยั่งรู้ที่รู้เห็นอะไรก็ได้ เขาก็คงไม่นึกจะใช้ญาณตรวจดูว่าหัวหน้าคนใหม่ของสถานีเทเลพอร์ตใกล้บ้านคือใคร พูดง่าย ๆ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยสักนิดว่าผู้มีอำนาจคนนั้นจะเป็ฉินเซวียน
หานเซินสังหรณ์ใจไม่ดี และเริ่มคิดว่าชีวิตที่เพิ่งดีขึ้นของตัวเองกำลังจะจบลงเสียแล้ว เพราะในฐานะหัวหน้าสถานี ฉินเซวียนสามารถมอนิเตอร์ได้ว่าเขาจะเข้าออกสถานีเทเลพอร์ตเมื่อไหร่หรือตอนไหน เธอจะรู้ความเคลื่อนไหวของเขาได้อย่างละเอียด และแน่นอน เธอจะต้องจับตามองไอ้โรคจิตที่ก่อปัญหาให้เธอโดยตรงอย่างเขาเป็พิเศษแน่ ๆ
หานเซินจนปัญญา เพราะการจะให้เขาเปลี่ยนไปใช้สถานีเทเลพอร์ตอื่นนั้นเป็ไปได้ยาก บนดาวลูก้ามีสถานีเทเลพอร์ตสาธารณะเพียงสามแห่งเท่านั้น อีกสองแห่งอยู่ห่างจากที่นี่แบบข้ามทวีป ต้องใช้เวลาเดินทางจากบ้านเขาไปอย่างน้อยก็สองวัน ซึ่งเขาคงไม่อาจเสียเวลาสองวันในการเดินทางไปที่สถานีเทเลพอร์ตแล้วเสียเวลาอีกสองวันถ้าจะกลับจากสถานีมาถึงบ้าน
เมื่อไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร หานเซินจึงได้แต่รีบใช้่ที่ฉินเซวียนเข้าไปในสำนักงานของสถานีรีบเข้าไปในก็อดแซงก์ทัวรีก่อน โดยเขาตัดสินใจว่าครั้งนี้จะรอจนกว่าหัวหน้าสถานีฉินจะออกจากฐานพักพิงเกราะเหล็กแล้วค่อยเทเลพอร์ตกลับสหพันธ์ดวงดาว
.
.
เพราะไม่้าให้ฉินเซวียนมีโอกาสได้พบเจอเพื่อลงโทษเขา หานเซินจึงรีบเอาเนื้อแมงป่องกลายพันธุ์ตากแห้งที่เตรียมไว้ใส่เป้แบกขึ้นหลังเป็เสบียง และเดินหน้าตั้งออกจากฐานพักพิงเกราะเหล็กไปอย่างรวดเร็ว
‘พักนี้ดูจะโชคไม่ค่อยดีเลยวุ้ย หรือว่า…เราจะใช้ดวงไปหมดแล้วตอนที่ได้คริสตัลสีดำ?’ หานเซินคิดอย่างหงุดหงิดใจขณะจ้ำอ้าวไปข้างหน้า
เดินมายังไม่ทันพ้นเขตที่พัก เขาก็เห็นกลุ่มของโอรส์ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าใหญ่ของฐานพักพิง ดูเหมือนคนพวกนั้นกำลังหารือเื่อะไรสักอย่างกันอยู่ หานเซินไม่สนใจเื่ของพวกเขาจึงเดินเลี่ยงไปอีกด้าน แต่จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงหลัวเทียนหยางร้องเรียก “เฮ้! ไอ้โง่ทะลวงก้น มานี่ซิ!”
แม้ใจจะไม่อยากยุ่งสักเท่าไหร่ แต่หานเซินก็จำต้องหันกลับไปมอง
“ฉันเรียกแกนั่นแหละ มัวแต่ยืนงงอยู่ทำไม มานี่มา พี่ชายคนนี้มีเื่ดี ๆ จะให้ช่วย” หลัวเทียนหยางกวักมือเรียก ปากแทนตัวเองว่าพี่ชายแต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มเ้าเล่ห์แฝงเจตนาไม่ดีแจ่มชัด
“อย่างฉันคงช่วยไม่ไหวหรอก พลังของฉันแค่สู้อสูรโบราณยังไม่ได้เลย ฉันจะช่วยอะไรพวกนายได้” หานเซินะโปฏิเสธทันที ไม่ต้องบอกเขาก็รู้ว่า คนอย่างหลัวเทียนหยางเรียกเขาเข้าไปหาแบบนี้ไม่ใช่เื่ที่ส่งผลดีกับตัวเขาแน่ ๆ
“ไม่ต้องพูดมากน่า! ฉันเรียกให้มาก็มาสิ จะช่วยได้หรือไม่ได้คนตัดสินใจคือฉัน!” หลัวเทียนหยางะโตอบพร้อมจ้องหน้าหานเซินด้วยท่าทางโเี้
.
.
.
1K
![ผู้เป็นที่รักนิรัดร์ [รันดร์×กานต์] Omegavers](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670138564_11802194.webp)
