พลิกบทบาทนางร้าย สู่สะใภ้ผู้ดีหมายเลขหนึ่ง

เสียงนกร้องยามเช้าเล็ดลอดผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาให้ได้ยินตั้งแต่เริ่มรู้สึกตัว

จิ๊บๆๆ

เป็นปกติในทุกวันตั้งแต่ย้ายมาอาศัยในคฤหาสน์กุลศิริบริรักษ์ เธอต้องตื่นมาพร้อมกับแสงแดดยามเช้า เสียงนกร้องและชายบนเตียงที่นอนหันหลังให้กัน

ทว่าวันนี้กลับต่างจากทุกวัน ชายผู้นั้นไม่ได้นอนหันหลังให้เธอตามที่คิด เขานอนสวมกอดเธออยู่ต่างหาก

กรี๊ดดด!!

พลั่ก!!

แสงจันทร์ออกแรงทั้งหมดที่มี ใช้เท้าเล็กๆ เตะบั้นท้ายชายผู้ถือวิสาสะนอนกอดเธอจนตกเตียง

ตุบ!!

“โอ๊ยย” ชายหนุ่มเปล่งเสียงร้องโอดครวญ เจ็บปวดบั้นท้ายรุนแรงหลังกระแทกลงบนพื้นแข็งๆ

“พี่กรคิดจะทำอะไรจันทร์” นับวันเธอยิ่งลืมตัวเผลอใช้วาจากับเขาไพเราะเสนาะหูอยู่บ้าง คงเริ่มเคยชินในการใช้ชีวิตเป็นแสงจันทร์

ทว่าวันนี้ที่แสดงกิริยารุนแรงตั้งแต่เช้าก็เพราะปกติแล้วทั้งคู่ไม่มักการนอนกอดกัน หลังมีเพศสัมพันธ์ในคืนเข้าหอด้วยพิษสุรา เธอและเขาไม่แม้จะถูกเนื้อต้องตัวกัน

“แล้วเธอจะเตะพี่ทำไม” ทิวากรไม่ได้เอ่ยตำหนิเสียงดังเช่นทุกที เขามีท่าทีว่าใจเย็นกว่าที่ผ่านมา ตั้งตัวได้ก็ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงใกล้กัน

“ยังโกรธพี่อยู่เหรอ”

“โกรธ?” แสงจันทร์ขมวดคิ้วเข้าหากัน เธอมีเหตุผลอะไรต้องโกรธเคือง

หากเพราะเรื่องที่สามีควงผู้หญิงเดินเล่นในห้างบอกคำเดียวว่าหยุดคิดไปเสีย เธอไม่คิดโกรธและไม่มีความหึงหวงใด เว้นแต่รู้สึกเสียหน้าเพียงเท่านั้นที่ควบคุมคนของตัวเองไม่ได้

“พี่ขอโทษที่ทำให้เธอร้องไห้”

“ระ ร้องไห้?” หรือว่าเขาเห็น...

แสงจันทร์รีบก้มสำรวจกระดาษทิชชูบนพื้นห้อง ที่เธอใช้ซึมซับความเสียใจขณะอ่านเลดี้คาร์ลาเมื่อคืนนี้

‘สะอาดวิบ...นี่เข้าใจผิดคิดว่าฉันร้องไห้เพราะเขางั้นเหรอ’

เธอหมุนศีรษะหันกลับมาสบตาทิวากร เขาขยับเข้ามาใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิม มิหนำซ้ำยังใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างจับไหล่เล็กด้วยความแผ่วเบา ใบหน้าหล่ออยู่ห่างเพียงหนังสือสักสองเล่มคั่น...ถือเป็นระยะอันตราย

ตึกตัก ตึกตัก!

เธอได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง สัมผัสได้ว่ามันเต้นแรงไม่เป็นทำนอง

‘เขาเข้าใจผิดคิดว่าฉันเสียใจเพราะข่าวฉาว ปกติแล้วคนอย่างฉันไม่เคยเสียใจเรื่องพรรค์นั้น’

“ตาเธอบวมมากเลยนี่ ไว้พี่ออกไปทำงาน กลับมาจะเอาเจลบำรุงรอบดวงตามาให้นะ”

พึ่บบ!

ไม่แค่นั้นทิวากรยังดึงร่างเล็กเข้าสวมกอด

ตึกตัก ตึกตัก!

เพราะอะไรแสงจันทร์ถึงสัมผัสความอบอุ่นได้จากร่างกายของเขา หัวใจเธอเหตุใดถึงเต้นไม่เป็นจังหวะยิ่งกว่าเดิม เมื่อได้รับไออุ่นจากอ้อมกอดซึ่งแตกต่างกันยิ่งกับทุกความรู้สึกที่ผ่านมา

“พี่ไม่อยากเห็นเธอร้องไห้อีกเลย”

“ทะ ทำไมเหรอ” เธอถามเสียงสั่น รู้สึกตื่นเต้นชอบกลในใจอยากรู้คำตอบของอีกฝ่าย

“ไม่รู้สิ แค่กลัวว่าเธอจะเสียใจจนช็อกเข้าโรงพยาบาลเพราะคลั่งรักพี่มั้ง”

“ฮะ!” แสงจันทร์ผละตัวออกห่างเล็กน้อย สบตาชายหนุ่มในระยะประชิด

“หมายถึงฉันเป็นฝ่ายคลั่งรัก?”

“ใช่สิ เธอร้องไห้หนักขนาดนั้นไม่เรียกคลั่งรักจะเรียกอะไร”

คล้ายว่าเขากำลังเข้าใจผิดมหันต์ อย่างนี้แสงจันทร์ต้องบอกความจริงให้รับรู้หรือเปล่า ว่าที่เธอร่ำไห้เมื่อคืนเพราะเข้าถึงความรู้สึกหรือเรียกอีกอย่างว่าอินกับนิยาย

“อะ เอ่อ”

“เพราะความสัมพันธ์ของเรามันไม่ปกติ เราเป็นสามีภรรยาที่คนหนึ่งคลั่งรักส่วนอีกคนแค่ทำตามหน้าที่ คนทำตามหน้าที่อย่างพี่จะไม่ว่าอะไรอีกแล้ว น้องจันทร์จะรักพี่แค่ไหนก็ตามใจเลย”

“ฮะ!” เข้าใจว่าทิวากรเป็นพวกหลงตัวเอง แต่ไม่คิดว่าเขาจะอาการหนักเพียงนี้

“ตอนนี้พี่เปิดใจให้เธอ ตกลงไหม”

“..? ..” รายนี้เพียงแต่ขมวดคิ้วจนเกิดปมเป็นคำตอบ นี่คือเรื่องบ้าบอในโลกแห่งความจริง ผู้ชายคนนี้คือมนุษย์ที่หลงตัวเองที่สุดเท่าที่เคยเจอมา

สักครู่ก็คล้ายว่าทิวากรได้สติ เขาคิดว่าตัวเองคงยังตื่นจากความฝันไม่เต็มทีถึงได้พูดพร่ำคำหวานปานน้ำผึ้ง

พึ่บบ!

เขาลุกจากเตียงแสดงท่าทีประหม่าต่างจากคุณหมอกรในทุกวัน

“พะ พี่หมายถึง เปิดใจแบบแค่เปิดใจให้เธอคลั่งรักให้เต็มที่ ไม่ได้เปิดใจให้เธอเข้ามาในหัวใจพี่ เข้าใจนะ”

หลังจากนั้นก็แสดงท่าทีเหมือนอับอาย ด่วนย้ำเท้าหันหลังเดินเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงปิดประตู

ปัง!!

“เขาปัญญาอ่อนขนาดนี้ แต่ทำไมหัวใจฉันถึงเต้นแรงนะ”

คลั่งรักเหรอ...พ่อคนหลงตัวเอง