บทที่ 13 จอมมาร
ระบบ "โฮสต์ ตอนนี้พระเอกกับนางเอกไม่ได้อยู่ที่วิหารเทพเซียน พวกเขาไปที่สระ์ พระเอกกำลังใช้วิธีอื่นแก้พิษให้นางเอก"
หนานลี่คิดในใจ : ระบบ เ้าว่าพระเอกเขากักขังข้าไว้เพราะเหตุใด?
ระบบ "เขาคงจะอยากเลี้ยงท่านไว้มั้ง"
หนานลี่คิดในใจ : เขาชอบข้าตรงไหน ข้าจะได้แก้ไข? ระบบ ทำไมพระเอกถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้ เขาไม่ควรจะตกหลุมรักนางเอกั้แ่แรกพบหรอกหรือ
ระบบ "โฮสต์ คำถามของท่านยากเกินไป ข้าตอบไม่ได้"
หนานลี่คิดในใจ : หรือว่าข้าควรเผาวิหารเทพเซียนดี ทำในสิ่งที่พระเอกไม่ชอบ เขาจะได้ไม่ชอบข้า เช่นนี้เนื้อเื่ก็จะไม่เปลี่ยนแปลง
ระบบ "ที่นี่มีพลังวิเศษอยู่มากมาย เหมาะแก่การบ่มเพาะ โฮสต์ ท่านลองบ่มเพาะเพิ่มพลังหน่อยเป็อย่างไร"
หนานลี่คิดในใจ : ถ้าพลังบ่มเพาะของข้าสูงขึ้น ข้าจะสามารถทำลายม่านออกไปได้หรือ
ระบบ "มีความเป็ไปได้"
หนานลี่หันหลัง วิ่งเข้าไปในห้องหนังสือ หยิบตำราทั้งหมดบนชั้นหนังสือลงมา ค้นหาทีละเล่มว่ามีวิธีทำลายม่านกักขังหรือไม่ แล้วก็หาเคล็ดลับการบ่มเพาะที่ใช้เวลาเพียงสั้นๆ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นี่เป็ครั้งแรกที่หนานลี่อ่านตำราอย่างจริงจังนับั้แ่ที่นางข้ามเวลามา ั้แ่ตะวันตกดินจนตะวันทอแสงทางทิศตะวันออก หนานลี่ก็ยังไม่หลับไม่นอน
อย่างไรก็ตาม แม้ตอนนี้ใต้ตานางบวมคล้ำ ทว่าแววตากับเป็ประกาย "ในที่สุดก็เจอแล้ว ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่นจริงๆ"
นางค่อยๆลุกขึ้นยืน บิดี้เีเดินไปที่โต๊ะ หยิบพู่กันขึ้นมา ในเมื่อนางจะไปแล้วก็เขียนจดหมายทิ้งไว้ให้พระเอกเสียหน่อย
อยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือน เริ่มรู้สึกผูกพัน พอจะจากไปก็รู้สึกใจหาย
หนานลี่เดินผ่านสวนดอกเหมย ไปที่ประตู ทำลายม่านที่หน้าประตูตามที่เขียนไว้ในตำรา มองม่านกักขังที่ส่องประกายสีรุ้งค่อยๆหายไป หนานลี่ก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ รู้สึกภูมิใจกว่าตอนที่ฆ่าซอมบี้ทีเดียวเป็สิบๆตัวเสียอีก
หนานลี่เดินออกจากประตู คิดอยู่ครู่หนึ่งก็หันหลังกลับมารวบรวมพลัง ควบแน่นน้ำในอากาศให้มารวมกันที่ฝ่ามือ ในชั่วพริบตา สวนที่เต็มไปด้วยหิมะและดอกเหมยสีแดงก็กลายเป็ซากปรักหักพัง
หนานลี่คิดในใจ : พอพระเอกกลับมาเห็นสวนของเขาพังแบบนี้ คงเลิกชอบข้าเป็แน่
นางมาที่โลกนี้เพื่อทำภารกิจ ไม่ได้คิดจะรักใคร่กับพระเอก มันเป็การเสียเวลาเปล่าๆ
สำหรับหนานลี่แล้ว หากมีเวลาแบบนั้น สู้เอาไปฆ่าซอมบี้ปกป้องมนุษย์ในยุคโลกาวินาศยังจะดีกว่า
หนานลี่ใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อลงจากเขา นางลองจับไก่ป่ามาย่างกิน แต่ไม่รู้ว่าทำไม นางถึงรู้สึกว่าไก่ย่างของนางสู้ไก่ย่างของพระเอกไม่ได้
หนานลี่ส่ายหน้า ไล่ความคิดออกจากหัว
หนานลี่คิดในใจ : ระบบ พระเอกยังอยู่ที่สระ์เพื่อแก้พิษให้นางเอกอยู่หรือไม่
ระบบเงียบไปนานก่อนจะตอบว่า "ไม่ พระเอกกลับมาที่วิหารแล้ว โอ้์ดูเหมือนว่าพระเอกจะโกรธมาก เขาบินเข้าไปในสวนแล้วก็เดินค้นดูทุกห้อง พอเห็นว่าสวนที่เคยมีหิมะและดอกเหมยกลายเป็ซากปรักหักพัง แววตาของเขาก็ดูเศร้าหมอง พอเห็นตำราในห้องหนังสือกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น สีหน้าของเขาก็มืดครึ้ม พอเห็นจดหมายที่ท่านเขียนทิ้งไว้บนโต๊ะเขา...เขาก็หายตัวไป..."
หนานลี่ "..."
สรุปก็คือ นางทำให้พระเอกโกรธแล้ว ความรู้สึกดีๆที่พระเอกมีต่อนางก็หายไป แต่เหตุใดข้าถึงรู้สึกใจคอไม่ดีกันนะ
หนานลี่มองไปรอบๆโดยไม่รู้ตัว โชคดีที่ไม่เห็นร่างของเป่ยิอิน นางถอนหายใจด้วยความโล่งอก ข้ากำลังกลัวอะไรอยู่กันเนี่ย?
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว หนานลี่หาว หาต้นไม้สูงๆแล้วขึ้นไปนอนพักบนกิ่งไม้ เอนหลังพิงลำต้นของมัน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆกิ่งไม้ตรงหน้าก็สั่นไหว หนานลี่ลืมตาขึ้นตามสัญชาตญาณ และเห็นงูขาวตัวหนึ่งกำลังเลื้อยลงมาจากกิ่งไม้ มันแลบลิ้นใส่นาง ดวงตาของมันแวบวาบในความมืดมิด
"กรี๊ด!" หนานลี่ร้องออกมาด้วยความใ ร่างเซไปข้างหน้า
นางลืมไปได้อย่างไรว่านางนั่งอยู่บนกิ่งไม้! เกือบพลัดตกแล้วไหมเล่า
ในตอนนั้นเอง ระหว่างที่หนานลี่กำลังตั้งสติ หมอกดำก้อนหนึ่งจู่ๆก็ปรากฏขึ้นตรงหน้านาง มันค่อยๆกลายเป็ร่างของชายคนหนึ่งที่สวมชุดดำ ผมแดง ใบหน้ารูปงามแต่ดูเ้าเล่ห์
หนานลี่ทำหน้าเรียบเฉย ไม่ใช่ว่านางไม่ใ แต่นางทำสีหน้าอื่นไม่เป็
นางจ้องมองชายชุดดำที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน มือของอีกฝ่ายคว้าจับงูขาว เหลียวหลังมามองนางด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม "ปีศาจน้อย แค่งูตัวเดียวทำเ้าใได้ขนาดนี้เลยหรือ"
น้ำเสียงดูถูกและเยาะเย้ยแบบนี้ทำให้หนานลี่พูดไม่ออก นางเป็คนจากยุคโลกาวินาศ เพิ่งจะเคยเห็นคนที่จู่ๆก็โผล่มาจากในอากาศที่ว่างเปล่าเช่นนี้เป็ครั้งแรก จะให้นางใหน่อยไม่ได้หรือไง?
โลกใบนี้ช่างน่าอัศจรรย์พันลึก มีเทพเซียนที่บินบนฟ้าได้แถมยังมีปีศาจที่แปลงร่างจากหมอกสีดำได้อีก
ชายคนนั้นสะบัดมือเบาๆ งูขาวในมือของเขาอ่อนปวกเปียก ไม่รู้ว่าตายหรือยัง เขากำลังจะโยนงูทิ้ง แต่ชายแขนเสื้อของเขากลับถูกหนานลี่จับไว้
หนานลี่ถามด้วยน้ำเสียงกุกกักว่า "งูตัวนี้เอามาย่างกินน่าจะอร่อยนะเ้าคะ"
ดวงตาดำขลับของชายคนนั้นเป็วูบไหว พยักหน้าเห็นด้วยอย่างสนอกสนใจ แล้วยัดงูใส่มือหนานลี่ "ข้อเสนอของเ้าไม่เลว เช่นนั้นข้าขอฝากให้เป็หน้าที่เ้าแล้วกัน" พูดจบก็หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมือจนสะอาด แล้วก็หาก้อนหินนั่งลง ท่าทางเหมือนคุณชายรอคนใช้ปรุงอาหาร ทำให้หนานลี่ไม่พอใจมาก
อย่างไรก็ตาม หนานลี่ประเมินความแข็งแกร่งของชายคนนั้น และพบว่าไม่ใช่คนที่ควรล่วงเกิน จึงไม่ได้เอ่ยขัดใดๆ รีบหาฟืนมาย่างงูอย่างว่าง่าย
หนานลี่ใช้กิ่งไม้เสียบงู ถลกหนังอย่างชำนาญ แล้วก็ย่างพลางพูดคุยกับชายคนนั้นอย่างเป็กันเอง "ท่านอยู่ทีู่เาแห่งนี้หรือ ขอบพระคุณท่านมากนะเ้าคะ"
ร่างกายของนางกลายพันธุ์ ตอนอยู่ในยุคโลกาวินาศจึงไม่กลัวพิษงู ถึงแม้ว่าสัตว์ชนิดนี้จะสูญพันธุ์ไปแล้วในยุคโลกาวินาศ และนางเคยเห็นแค่ในหนังสือวิทยาศาสตร์กับพิพิธภัณฑ์ แต่ก็ได้ยินมาว่าเนื้องูนุ่มอร่อยกว่าเนื้อไก่
ชายรูปงามทำท่าหยิ่งยะโส เชิดคางขึ้นไม่สนใจนาง ไม่ยอมบอกว่าเขาเป็ใคร
จนกระทั่งหนานลี่เงียบลง เขาจึงเอ่ยถามว่า "ปีศาจน้อย เหตุใดเ้าถึงมาอยู่ที่นี่ ที่นี่เป็เขตของสำนักเซียน ไม่อนุญาตให้ปีศาจเข้าใกล้"
หนานลี่ชะงักไป ที่แท้นางเดินมาตั้งนาน ก็ยังไม่ออกจากเขตของท่านเซียน เมื่อครู่ระบบบอกว่าท่านเซียนโกรธมาก เช่นนี้อีกไม่นาน ไม่ใช่ว่าเขาต้องมาจัดการกับนางหรือ?
พอคิดถึงเื่นี้ หนานลี่ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา
หนานลี่ "ข้า...ข้าเป็สาวใช้ที่ท่านเซียนจ้างมาเ้าค่ะ จะอยู่ที่นี่ก็ไม่แปลก ส่วนท่านดูไม่เหมือนคนของสำนักเซียน เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้เ้าคะ"
ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ "ข้ามาที่นี่เพื่อแก้แค้น"
หนานลี่เริ่มใจคอไม่ดี "แก้แค้นใครหรือเ้าคะ" อย่าบอกนะว่าเป็คนที่นางคิด!
ชายคนนั้นกล่าวว่า "ยังมีใครอีก ก็เป่ยิอินไอ้สารเลวนั่นไง!"
หนานลี่สะดุ้ง งูที่เสียบไว้บนกิ่งไม้ร่วงลงไปในกองไฟ หัวใจของนางเต้นแรง
เป็ท่านเซียนจริงๆด้วย! ถ้าดูจากเนื้อเื่ คนๆนี้ต้องเป็จอมมารจี๋ฉงแน่ๆ
ช่างซ้ำซ้อนจริงๆ นางเอกเพิ่งจะสงสัยว่านางเป็คนของจอมมาร จงใจเข้าใกล้พระเอก พอนางเพิ่งจะลงจากเขา ก็ดันมาเจอจอมมาร ถ้าถูกพระเอกกับนางเอกพบเข้าตอนนี้ คงจะแก้ตัวได้ยาก
ฟืนในกองไฟลุกไหม้เสียงดังเปรี๊ยะๆ เนื้องูที่ตกลงไปถูกไฟไหม้จนเกรียม มีควันสีดำลอยขึ้นมา กลิ่นของมันโชยแตะจมูกหนานลี่ เรียกสตินางกลับมา
ดวงตาของชายคนนั้นวูบไหว มุมปากยกยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ "เ้ารู้จักเป่ยิอิน?"
ประโยคนี้เป็ประโยคยืนยัน สายตาของเขาราวกับสามารถมองทะลุจิตใจของผู้อื่น เพียงสบตากันก็ล่วงรู้ความคิด
ในชั่วพริบตา เขาก็หายวับไปจากที่เดิม แล้วโผล่พรึ่บมาเบื้องหน้านาง ตอนนี้ทั้งสองใกล้กันชนิดที่เรียกว่าได้ยินเสียงลมหายใจ
หัวใจของหนานลี่เต้นไม่เป็จังหวะ
ปีศาจที่ดูไม่น่าไว้วางใจผู้นี้ เขา้าจะทำอะไรกันแน่?
7K
