ตอนที่ 4 สุมไฟแค้น
เวลาผ่านไปราว 1 ชั่วโมง
นัตตี้เริ่มเมาได้ที่ ใบหน้าสวยเฉี่ยวของเธอแดงระเรื่อ ดวงตาหวานเยิ้ม เธอปัดมือบอดี้การ์ดที่พยายามจะเข้ามาประคองอย่างรำคาญใจ แล้วลุกขึ้นเดินโซเซมุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ จังหวะนั้นเองจูนกำลังเดินถือถาดเครื่องดื่มผ่านมาพอดี นัตตี้ที่ทรงตัวไม่อยู่เซถลาเข้าไปชนจูนอย่างจัง
“เพล้ง!”
แก้วเหล้าในถาดหกใส่ชุดเดรสกำมะหยี่สีดำราคาแพงของนัตตี้จนเปียกชุ่ม นัตตี้กรีดร้องเสียงหลงพร้อมกับผลักจูนออกอย่างแรง
“ว้ายยย…นี่แกมีตาหรือเปล่า!”
นัตตี้ตะคอกเสียงแหลมปรี๊ดจนคนแถวนั้นหันมามอง
“ชุดของฉันเปียกไปหมดแล้ว! มันแพงมากนะรู้ไหม อีโง่!”
จูนหน้าซีดเผือด รีบวางถาดลงแล้วยกมือไหว้
“ข...ขอโทษค่ะ แต่...แต่คุณเดินมาชนจูนเองนะคะ”
จูนพยายามอธิบายเสียงสั่น
คำแก้ตัวนั้นทำให้นัตตี้ฟิวส์ขาดทันที เธอเกลียดที่สุดคือการถูกคนระดับต่ำกว่าเถียง
“แก...แกกล้าเถียงฉันเหรอ”
“เพียะ!!”
ฝ่ามือเรียวเล็กของนัตตี้ตบเข้าที่ใบหน้าของจูนอย่างเต็มแรง ใบหน้าของจูนหันไปตามแรงตบ รอยแดงรูปนิ้วมือปรากฏขึ้นบนแก้มขาว ๆ ของจูน ท่ามกลางความตกตะลึงของลูกค้าและพนักงานคนอื่น ๆ
เหตุการณ์บานปลายแล้ว บอดี้การ์ดสองคนของนัตตี้เริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้
ตั้มเห็นทุกอย่าง และขีดความอดทนของเขาก็ขาดผึงลงตรงนั้น
สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุดเมื่อนัตตี้ง้างมือขึ้นหมายจะตบซ้ำรอยเดิมที่หน้าของจูน แต่คราวนี้ ตั้มเข้ามาขวาง เขาคว้าข้อมือเล็ก ๆ ของเธอไว้แน่นกลางอากาศ
“ปล่อยนะ! แกกล้าดียังไงมาจับตัวฉัน!”
นัตตี้กรีดร้อง พยายามสะบัดข้อมือออก
“เฮ้ย! มึงปล่อยคุณหนูเดี๋ยวนี้!”
บอดี้การ์ดร่างั์สองคนพุ่งเข้ามาทันที คนหนึ่งผลักอกตั้มอย่างแรงจนเขาเซถอยหลังไป อีกคนง้างหมัดเตรียมจะซัดหน้าตั้ม
แต่สัญชาตญาณแห่งการต่อสู้ที่ถูกขัดเกลาในคุกนรกมาตลอด 8 ปีทำงานเร็วกว่าความคิด ตั้มเบี่ยงตัวหลบหมัดนั้นได้อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะสวนกลับด้วย หมัดขวาตรง เข้าที่ปลายคางของบอดี้การ์ดคนแรกจนหน้าหงาย และหมุนตัวเตะตัดขาบอดี้การ์ดคนที่สองจนล้มฟาดพื้นอย่างแรง
ภายในเวลาไม่ถึงนาที บอดี้การ์ดทั้งสองคนลงไปนอนกองกับพื้น ร้องโอดโอยด้วยความเ็ป ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของลูกค้าและสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน
“หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!”
เ้าของร้านรีบวิ่งเข้ามาพร้อมการ์ดอีกชุด ใบหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อเห็นนัตตี้ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธจัด อยู่กลางวงล้อม
“คุณนัตตี้ครับ! ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ...คนของผมทำเกินไป...ผมต้องขอโทษจริง ๆ”
เ้าของร้านรีบยกมือไหว้
“เอาอย่างนี้มั้ยครับ คืนนี้ผมเลี้ยงเองทุกอย่าง คุณนัตตี้ทานได้เต็มที่เลย ถือว่าเป็การขอโทษ…”
“หุบปาก!”
นัตตี้ตวาดเสียงแหลม ชี้หน้าเ้าของร้านด้วยนิ้วที่สั่นระริก
“แกคิดว่าฉันไม่มีปัญญาจ่ายเหรอ? เศษเงินแค่นี้จะมาแลกกับความเสียหายของฉันได้ไง อีเด็กเสิร์ฟนี่ทำชุดฉันพัง การ์ดสวะของแกก็ทำร้ายคนของฉัน...ถ้าแกไม่จัดการ ฉันจะให้คุณพ่อมาเล่นงานร้านแกเดี๋ยวนี้เลย!”
เ้าของร้านหน้าถอดสี เขารู้ดีว่าอิทธิพลของพ่อนัตตี้มีมากล้น
“ล...แล้วคุณนัตตี้้าให้ผมทำยังไงครับ?”
นัตตี้เหยียดยิ้มร้ายกาจ เธอชี้ไปที่จูนที่ยืนร้องไห้ตัวสั่น
“ให้อีนั่น...กราบเท้าฉันเดี๋ยวนี้ กราบขอโทษที่มันเกิดมาโง่แล้วทำชุดฉันเปื้อน”
จากนั้นเธอหันมาจ้องหน้า ตั้ม ด้วยแววตาอาฆาต
“ส่วนไอ้สวะนี่...เก่งนักใช่ไหม? ให้คนของฉันต่อยมันคืน โดยที่มันห้ามสู้กลับ ห้ามหลบ ถ้าทำตามนี้ ฉันจะถือว่าเื่จบ!”
บรรยากาศเงียบกริบ เ้าของร้านมองหน้าลูกน้องทั้งสองอย่างลำบากใจ
ตั้มกำหมัดแน่น เส้นเืปูดโปนขึ้นที่แขน ความโกรธแล่นพล่านจนอยากจะพุ่งเข้าไปขยี้นัตตี้ให้แหลกคามือ แต่เขารู้ว่าถ้าทำแบบนั้น แผนการแก้แค้นของเขาจะพังพินาศ และทั้งจูนและร้านนี้จะเดือดร้อนไปด้วย
ตั้มสูดหายใจลึก ๆ ปรับสีหน้าให้นิ่งเรียบ แล้วก้าวออกมาข้างหน้า
“ได้ครับ…”
ตั้มพูดเสียงต่ำ
“ถ้ามันจะทำให้คุณพอใจ…ผมยอม”
จูนเงยหน้ามองตั้มทั้งน้ำตา เธอก็ไม่อยากให้ร้านและตัวเธอเดือดร้อนเช่นกัน
จูนสะอื้น เธอค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าหญิงสาวในชุดเดรสสีดำ นัตตี้ยืนเชิดหน้ามองต่ำด้วยความสะใจ จูนก้มลงกราบที่ปลายเท้า ตรงรองเท้าส้นสูงสีแดงของนัตตี้อย่างช้า ๆ น้ำตาหยดลงบนพื้นพรม
“ดี…”
นัตตี้แสยะยิ้ม ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้บอดี้การ์ดสองคนที่เพิ่งลุกขึ้นมาได้อย่างทุลักทุเล
บอดี้การ์ดสองคนเดินตรงเข้ามาหาตั้มด้วยความแค้น พวกมันง้างหมัดเต็มเหนี่ยว
“ผัวะ!!!”
หมัดแรกกระแทกเข้าที่ท้องน้อยของตั้มอย่างจังจนตัวเขางอ แต่อาการเ็ปนั้นเทียบไม่ได้กับไฟแค้นในใจ ตั้มกัดฟันแน่นไม่ร้องออกมาสักแอะ
“ผัวะ!!!”
หมัดที่สองชกเข้าที่มุมปากของตั้มจนหน้าหัน เืสด ๆ ไหลซึมออกมาที่มุมปาก
นัตตี้หัวเราะชอบใจเมื่อเห็นสภาพของตั้มและจูน
“จำใส่กะลาหัวพวกแกไว้นะ ว่าอย่ามาเล่นกับคนอย่างฉัน...ไปพวกเรากลับ!”
เธอสะบัดหน้าเดินออกไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้ตั้มยืนปาดเืที่มุมปาก มองตามหลังเธอไป
ในใจของตั้มตอนนี้ไม่ได้รู้สึกพ่ายแพ้...แต่มันเป็เหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกไฟแห่งความแค้นให้โหมกระหน่ำมากขึ้นไปอีก
83K
