แคว้นต้าชิง (รัชสมัยหลี่จงเทียน ปีที่7)
"อืม!!ปวดหัวจัง ที่นี่ไหน หรือจะเป็์ เราน่าจะตายไปแล้ว"
เสียงหวานแหบดังขึ้นจ้าวจือจือค่อยๆลืมตาขึ้น หลังจากที่ปรับการมองเห็นแล้ว หญิงสาวก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
"นี่มันห้องขัง เราโผล่มาที่นรกหรอกเหรอ"
หญิงสาวกะพริบตาปริบๆด้วยความมึนงง ผ่านไปครู่หนึ่ง ความทรงจำของใครบางคนก็ไหลเข้ามาในหัวของเธอ เ้าของร่างเดิมมีนามว่าจ้าวจือจือ ชื่อเดียวกับเธออายุสิบหกปี อาศัยอยู่ที่หุบเขาเหลาหู่แคว้นต้าชิง ครอบครัวประกอบด้วยท่านน้า น้าเขย และญาติผู้น้องฝาแฝดชายหญิง ข้อมูลมากมายของเด็กสาวไหลเข้าสู่จิตสำนึกของ จ้าวจือจืออย่างเร็วปานสายน้ำหลาก แต่ก็ใช้เวลาร่วมหนึ่งชั่วยามกว่าที่จะรับข้อมูลได้ครบ
"เสี่ยวจือจือเธออายุสิบหกแน่นะ ความรู้มากมายหลายแขนงขนาดนี้ ถ้าเป็ยุคสมัยที่พี่สาวจากมา รับรองได้ว่าเธอต้องถูกจัดเป็เด็กอัฉริยะแน่นอน"
จ้าวจือจือชื่นชมเ้าของร่างเดิมจนหมดใจ
"จ้าวจือจือแห่งหุบเขาเหลาหู่ ชื่อคุ้นๆเหมือนเคยได้ยินที่ไหนหว่า"
"เอ๋!! นี่มันโจรสาวตัวประกอบในละครเื่ล่าสุดที่เราแสดงไม่ใช่เหรอ ทำไมชั้นถึงมาอยู่ในร่างนี้ได้"
นั่งคิดนอนคิดอยู่สักพัก จ้าวจือจือก็ได้ข้อสรุปว่าเธอได้ทะลุมิติเข้ามาในบทละครที่เธอกำลังถ่ายทำอยู่ หลังจากเค้นสมองคิดถึงบทละครสักพักก็ต้องตกตะลึงอีกรอบ
"เดี๋ยวก่อน!! โจรสาวตัวประกอบออกแค่สองฉากก็ตายแล้วนี่ "
"ฮือ!ฮือ!ทำไมนางเอกนิยายคนอื่นทะลุมิติมาเป็ฮองเฮา เป็องค์หญิง คุณหนูจวนขุนนางใหญ่ ทำไมชั้นถึงกลายเป็โจรสาว?ที่กำลังจะตาย"
จ้าวจือจือนอนกลิ้งโอดครวญ
บทละครใน่นี้เป็ตอนที่ แม่ทัพหนุ่มลู่หยางพระเอกของเื่รบชนะศึกที่ชายแดนกำลังจะเดินทางกลับเข้าเมืองหลวง แต่ได้รับราชโองการจากฮ่องเต้ให้แวะมาปราบกองโจรแห่งูเาเหลาหู่ โจรกลุ่มนี้สร้างความเดือดร้อนให้กับราษฎรบริเวณรอบๆเป็อย่างมาก พวกมันลงมืออย่างโเี้อำมหิต ปล้นสะดมชาวบ้าน พ่อค้าวาณิช เป็ที่หวาดกลัวของเหล่าพ่อค้าที่จะเดินทางมาค้าขาย ทางการได้ส่งทหารเข้ามาปราบปรามหลายรอบ แต่ก็ไม่สำเร็จเนื่องจากความสลับซับซ้อนของูเาเหลาหู่ คนของทางการไม่ชำนาญเส้นทางจึงพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เสียกำลังคนไปหลายร้อยหลายพันชีวิต
"ละครเื่นี้เขียนขึ้นโดยทีมเขียนบทของต้าเผิงกรุ๊ป ไม่ใช่นักเขียนออนไลน์เราเลยรู้แค่เื่ย่อ หมดข้อได้เปรียบเื่รู้เหตุการณ์ล่วงหน้าไป "
หญิงสาวถอนใจด้วยความเสียดาย
"โชคยังดีที่เสี่ยวจือจือ ทิ้งตัวช่วยกับสกิลขั้นเทพไว้ให้พี่สาว ขอบใจเธอจริงๆ"
หญิงสาวรู้สึกขอบคุณจากใจจริง มือเรียวเล็กเผลอหมุนแหวนวงหนึ่งที่นิ้วชี้ข้างขวาของเ้าของร่างเดิม แหวนวางนี้สร้างจากวัสดุที่ดูเหมือนเหล็ก หน้าตาของมันดูธรรมดามาก ธรรมดาจนรอดพ้นสายตาพวกทหารมาได้ คิดไม่ถึงว่ามันซ่อนกลไกเล็กๆแสนปราณีตไว้ด้านใน
"ด้วยสิ่งของที่อยู่ในแหวนวงนี้การจะหนีออกจากที่นี่ไม่น่าใช่เื่ยาก น่าเสียดายที่สาวน้อยคนนี้อ่อนต่อโลกเกินไป คิดแต่จะปกป้องพวกพ้องยอมหักไม่ยอมงอจบชีวิตตัวเองเพื่อรักษาความลับ"
จ้าวจือจือรำพันเสียดายแทนเ้าของร่างเดิม
"เฮ้อ! จะไปเอาอะไรกับตัวประกอบเล็กๆ เมื่อนักเขียนบทอยากให้คุณตาย คุณก็ต้องตาย"
หญิงสาวทอดถอนใจเสี่ยวจือจือเก่งรอบด้านแต่ตายง่ายเกินไป
"แต่เราจะไม่ยอมตายอีกเป็ครั้งที่สอง!! โจรพวกนั้นก่อกรรมทำเข็ญไว้มากสมควรชดใช้"
จ้าวจือจือตั้งปณิธาน หลังจากปะติดปะต่อเื่ราวได้แล้ว หญิงสาวในร่างของเด็กสาวก็กลับมามีสติอีกครั้ง
"เราต้องวางแผนให้ดีต้องมีชีวิตรอดออกจากที่นี่ไปก่อน จากนั้นค่อยหาทางหว่านล้อมครอบครัวของเสี่ยวจือจือให้ถอนตัวจากพวกโจร หลบหนีไปอยู่ชนบทไกลๆหรือถ้าย้ายไปต่างแคว้นเลยก็จะดีมาก จากนั้นเราค่อยแยกตัวออกมา"
จ้าวจือจือเริ่มวางแผนชีวิตใหม่ของตัวเอง
"ขั้นแรกเริ่มจากปรับการกระทำและคำพูดให้เข้ากับยุคสมัย"
จ้าวจือจือกระซิบสั่งตัวเอง
ยามเซิน
"มีใครอยู่บ้าง?"
จ้าวจือจือ ส่งเสียงเรียก
"ว่าไงโจรสาว เ้ายอมสารภาพแล้วรึ!!"
ทหารที่เฝ้าอยู่หน้าห้องขังขานรับทันที เมื่อจู่ๆนักโทษสาวที่เคยนิ่งเงียบไม่กินไม่ดื่มเอ่ยปากพูดเป็ครั้งแรก
"มิใช่! ข้ากระหายน้ำเอาน้ำมาให้ข้าหนึ่งกะละมัง แล้วก็หาเสื้อผ้าสะอาดมาให้ข้าผลัดเปลี่ยนด้วย"
หญิงสาวตอบกลับเสียงเรียบ
"บังอาจนักเป็แค่นักโทษ แต่กล้าเรียกร้องเอานั่นเอานี่"
ทหารอีกนายทนไม่ไหวตะคอกกลับมา
"ข้าไม่อยากเสียเวลากับพวกเ้า เอาของมาให้ข้าแล้วไปแจ้งท่านแม่ทัพว่าข้า้าพบ"
จ้าวจือจือกล่าวอย่างไม่หวั่นเกรง
"สามหาวนัก! ท่านแม่ทัพใช่คนที่เ้านึกอยากพบ ก็พบได้หรือ"
ทหารยามเริ่มไม่พอใจ ท่านแม่ทัพของพวกตนหาใช่คนที่นึกอยากพบก็ได้พบ
"ไปบอกว่าข้าจะยอมบอกเส้นทางลับขึ้นูเาที่พวกเ้าอยากได้ แต่ข้าจะบอกท่านแม่ทัพคนเดียวเท่าน้ัน"
จ้าวจือจือโยนเหยื่อออกไป แอบวางแผนการด้วยความเ้าเล่ห์
'ด้วยข้ออ้างเื่แผนที่ข้าต้องได้พบแม่ทัพผู้นั้นแน่นอน จากนั้นหาทางหลอกล่อให้ไขตรวนนี้ออก ค่อยแอบวางยาแล้วหลบหนี'
'ข้าไม่อาจนั่งรอความตายอยู่ที่นี่ได้ ต้องรีบหนีไปให้เร็วที่สุด'
ทหารยามเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายแววตื่นเต้นกระซิบกระซาบปรึกษากันจากนั้นะโขึ้นมา
"เ้ารอเดี๋ยวให้ข้าไปแจ้งท่านแม่ทัพก่อน"
จากนั้นรีบส่งตัวแทนวิ่งออกออกไปรายงานท่านแม่ทัพ
กระโจมแม่ทัพ
"นางกล่าวถึงแผนที่เช่นนั้นรึ"
แม่ทัพหนุ่มสนใจทันที เหตุเขาที่สั่งคุมขังโจรสาวผู้นี้ไว้เพราะเขา้าแผนที่
"ใช่ขอรับท่านแม่ทัพ"
นายทหารหนุ่มตอบรับยืนนิ่งรอคำสั่ง ผ่านไปครู่หนึ่งเสียงเรียบเย็นก็สั่งการออกมา
"จัดการตามที่นางขอ อีกหนึ่งชั่วยามพานางมาพบข้า"
"ขอรับท่านแม่ทัพ"
นายทหารหนุ่มรับคำ แล้วรีบเร่งออกไปจัดการตามคำสั่ง
คุกขังนักโทษ
นายทหารที่ออกไปแจ้งข่าวกลับมาพร้อมถาดใส่เสื้อผ้าในมือ ตามหลังมาด้วยสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่ง ดูจากท่าทางแล้วคงเป็ผู้ฝึกยุทธ์ ยกกะละมังน้ำใบใหญ่เดินเข้ามา
"ของที่เ้า้าอยู่ที่นี่แล้ว อีกหนึ่งชั่วยามข้าจะพาเ้าไปพบกับท่าแม่ทัพ"
ทหารยามพูดเสียงกระชากใส่เพื่อข่มขวัญ จากนั้นหันไปกำชับสตรีวัยกลางคน
"ป้าหู!ท่านจับตามองนางไว้ให้ดี พวกข้าไม่สะดวกจะออกไปรอข้างนอก ระวังนางเล่นลูกไม้"
ทหารยามเอ่ยกำชับอีกครั้งหากโจรสาวนางนี้หนีไปได้ท่านแม่ทัพมีโทสะแน่นอน
"วางใจเถอะ"สตรีนามป้าหูขานรับสีหน้าไม่แสดงอารมณ์
เมื่อทหารยามออกไปแล้วหญิงสาวฉีกชายกระโปรงขุดเก่า นำมาชุบน้ำจากนั้นเริ่มทำความสะอาดร่างกาย ด้วยโซ่ตรวนที่ล่ามไว้ทำให้นางเคลื่อนไหวไม่สะดวกนัก แต่นางก็ไม่นำพาค่อยๆเช็ดต่อไปอย่างสงบ
"ท่านป้า ช่วยข้าผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ได้หรือไม่"
จ้าวจือจือร้องขอความช่วยเหลือด้วยความสุภาพ
"ปล่อยเป็ธุระข้า"
ป้าหูตอบรับจากนั้นจึงดำเนินการอย่างคล่องแคล่วว่องไว เมื่อหมดหน้าที่แล้วก็จากไป
เมื่ออยู่ตามลำพังหญิงสาวเริ่มสำรวจร่างกายตนเองอย่างละเอียดอีกครั้ง แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าร่างนี้ มีรูปร่างหน้าตาเหมือนเธอเมื่อชาติที่แล้วทุกประการเพียงแต่อ่อนวัยกว่ามาก
"หึ!หึ! ชาติก่อนข้าไม่ได้ใช้ความสวยให้เป็ประโยชน์ วางตัวต่ำหวังใช้ชีวิตอย่างสงบ สุดท้ายก็ตายอยู่ดีในเมื่อมีโอกาสแก้ตัวกลับมามีชีวิตอีกครั้งคราวนี้ต้องใช้ให้คุ้ม"
"เสี่ยวจือจือเ้าไม่ต้องกังวล นับจากวันนี้พี่สาวจะใช้ชีวิตดีๆแทนเ้าเอง"
หญิงสาวเอ่ยคำสัญญากับเ้าของร่างเดิม
4K
