เกือบสองอาทิตย์แล้วที่อริสาเรียนจบกลับมาอยู่เมืองไทยจากที่ต้องอยู่โดดเดี่ยวเดียวดายที่ฝรั่งเศส ถึงแม้ว่านางผกาผู้เป็มารดาจะบินไปเยี่ยมบ้างเดือนละครั้งก็ตามแต่ก็ไม่สามารถลดความเหงาลงได้เลยเพราะมันไม่ทัดเทียมกันกับการกลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวที่อบอุ่นมีพร้อมทั้งพ่อแม่ ลูก สักนิดเดียว
แสงอ่อนๆในยามเช้าลอดผ่านกระจกใสเข้ามาปลุกให้อริสาที่นอนอยู่บนเตียงอย่างมีความสุขรีบลืมตาตื่นขึ้นมาวันนี้เป็วันที่เธอจะได้ใช้วิชาที่ได้ร่ำเรียนมาเป็ครั้งแรกดวงตากลมโตมีแววตื่นเต้นดีใจอย่างบอกไม่ถูกก่อนขาเรียวสวยจะรีบลุกผละออกจากผ้าห่มตรงไปหยิบผ้าเช็ดตัวและเดินปลิวเข้าห้องน้ำด้วยใบหน้าที่ประดับรอยยิ้ม
เธอใช้เวลาเพียงไม่นานร่างหอมนุ่มที่เพิ่งผ่านการอาบน้ำเสร็จหมาดๆก็ออกมายืนหน้ากระจกตรงโต๊ะเครื่องแป้ง มือเรียวสวยแกะยางรัดผมที่ถูกรวบเอาไว้ปล่อยให้เรือนผมลอนที่นุ่มสลวยได้แผ่สยายเต็มกลางหลังหญิงสาวแต่งตัวด้วยเวลาอันรวดเร็ว ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อยปากอวบอิ่มอมชมพูที่ถูกเคลือบด้วยลิปสติกคลี่ยิ้มในขณะที่เดินลงมาจากบันไดไปยังโต๊ะอาหาร
“ไงจ๊ะสถาปนิกคนใหม่แต่งตัวซะสวยระวังหนุ่มๆ ในบริษัทตามมารุมจีบลูกสาวแม่เอานะ”นางผกาเอ่ยแซวลูกสาวคนสวยที่กำลังเดินมาด้วยความเอ็นดู ตอนนี้ลูกสาวนางอยู่ในชุดเดรสลูกไม้สีฟ้าสวมทับด้วยเสื้อสูทสีเทาเข้มที่เข้ากับเ้าตัวพอดิบพอดี
“คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะคุณแม่ในบริษัทมีคนสวยน่ารักกว่าลูกหว้าเยอะแยะไป” อริสาพูดแก้เขินเดินเข้าไปนั่งข้างๆ มารดา
“ใครว่าล่ะลูกสาวแม่สวยที่สุดอยู่แล้ว จริงไหมคะคุณอมร” เอ่ยชมลูกสาวแสนสวยอีกครั้งพร้อมกับหันไปถามความเห็นจากสามีที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ
“พ่อก็เห็นด้วยกับแม่แหละจ้ะ”นายอมรส่งสายตาเชื่อมปิ๊งๆ หวานสุดซึ้งให้ภรรยาคนสวย “ลูกสาวพ่อสวยขนาดนี้เห็นทีพ่อคงต้องตามไปกันหนุ่มๆ ที่จะเข้ามาจีบซะแล้วมั้งพ่อว่า”
“คุณพ่อละก็ เป็ไปกับคุณแม่ด้วย”
ใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้งในขณะที่ยายสีและคนอื่นๆ ที่ยืนมองพลอยยิ้มตามอย่างเป็สุขนานมากแล้วที่พวกเธอไม่ได้เห็นภาพครอบครัวแสนอบอุ่นที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเนื่องจากหญิงสาวตัวน้อยๆ ที่เธอเลี้ยงมาจนโตเป็สาวสวยสะพรั่ง ต้องไปเรียนไกลถึงเมืองนอกเมืองนาและเมื่อได้เห็นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารอบอวลไปด้วยรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะของผู้เป็นายที่มีความสุขก็พลอยทำให้พวกเธอมีความสุขตามไปด้วย
“ฮ่าๆๆโอเคๆ มากินข้าวกันเถอะ” ประมุขของบ้านหัวเราะบอกอย่างชอบใจ
“วันนี้ป้าสีทำข้าวต้มทรงเครื่องของโปรดลูกหว้าด้วยนะ”นางผกากล่าวเสริม
“จริงหรอคะขอบคุณมากค่ะ ป้าสี รู้ใจลูกหว้าจริงๆ เลย รู้ไหมคะ!! อยู่ที่โน่นลูกหว้าคิดถึงกับข้าวอร่อยๆฝีมือป้าสีทุกวันเลย” เธอหันไปขอบคุณแม่นมที่เลี้ยงเธอมาั้แ่เด็กๆ อย่างออดอ้อน
“งั้นคุณหนูก็ต้องกินเยอะๆนะคะ ดูสิ ผอมลงกว่าเดิมเยอะเลย”
“ค่ะ ลูกหว้ากะจะเบิ้ลสองชามเลยไม่เกรงใจแล้วนะคะ”
มือสวยยกขึ้นประกบถูไปมากับอาหารจานโปรดที่วางอยู่ตรงหน้า ก่อนจะจัดการตักเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆจนหมดเกลี้ยงด้วยเวลาอันรวดเร็ว
“อิ่มอร่อยที่สุดเลยค่ะ”เธอบอกพร้อมกับเอามือลูบท้องป้อยๆ ทางด้านนายอมรกับนางผกามองตามอย่างขำๆก็จะไม่ให้อิ่มได้ยังไงกัน เห็นตั้งหน้าตั้งตาตักเข้าปากลูกเดียวหนำซ้ำยังขอเพิ่มอีกตั้งสองครั้งตามที่พูดจริงๆคิดแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูกับท่าทางของลูกสาว
“งั้นลูกหว้าขอตัวไปทำงานก่อนนะคะขืนไปสายั้แ่วันแรกมันจะดูไม่ดี”เธอบอกพร้อมกับลุกขึ้นยืนคล้องกระเป๋าสะพายใบสวย เดินอ้อมไปหอมแก้มมารดาก่อนจะหันมาบอกลาบิดาอีกครั้ง
“ลูกหว้าไปนะคะคุณพ่อสุดหล่อ”
ความโดดเด่นน่ารักของหญิงสาวที่กำลังเดินย่างกรายเข้ามาในบริษัทช่างเป็ที่สะดุดตาของเหล่าพนักงานทั้งหลายยิ่งนักและยิ่งให้ความสนใจมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อประธานบริษัทอย่างอนุรักษ์ได้ออกมายืนรอด้วยใบหน้าระรื่นทุกคนจึงหันไปมองอย่างสนอกสนใจเมื่อคิดว่าหญิงสาวผู้นี้คงจะมีความสำคัญไม่มากก็น้อย หรืออาจจะเป็คนรักของท่านประธานหนุ่มก็เป็ได้
“สวัสดีค่ะคุณรักษ์มาทำงานแต่เช้าเชียวนะคะ”
อริสาเอ่ยทักทายพร้อมกับส่งยิ้มหวานกลับไป ซึ่งรอยยิ้มนั้นสามารถสะกดสายตาคนมองได้อย่างจังจะว่าไปั้แ่ที่เธอย่างกายเดินเข้ามาก็สามารถสะกดสายตาเขาได้แล้วแหละเพราะความสวยน่ารักที่ไม่ต้องเติมแต่งใดๆ ของเ้าตัวนั่นเองและเมื่อรู้สึกตัวอนุรักษ์จึงกล่าวทักทายหญิงสาวเช่นกัน
“สวัสดีตอนเช้าครับคุณอริส ก็วันนี้เป็วันพิเศษของบริษัทผมเลยต้องมาแต่เช้าอย่างที่เห็นนี่แหละครับ”
ชื่ออริสที่อนุรักษ์เรียกนั่นมาจากชื่อจริงของเธอนั่นเองซึ่งตอนที่เธอเรียนอยู่ฝรั่งเศสเพื่อนๆ มักเรียกเธอเช่นนี้ เนื่องจากชื่อลูกหว้าของเธอเรียกยากเกินไปสำหรับพวกเขา
“วันพิเศษของบริษัท”อริสาทวนถามใบหน้าหวานมีแววสงสัยให้เห็น
“ฮ่าๆๆก็วันแรกที่คุณอริสมาทำงานไงล่ะครับ”คำตอบที่ได้รับก็ทำเอาเธอถึงบางอ้อและยิ้มออกมากับความขี้เล่นของอนุรักษ์
“อ่อ!!ว่าแต่เย็นนี้คุณอริสมีธุระที่ไหนรึเปล่าครับ พอดีทางบริษัทเรามีงานเลี้ยงต้อนรับพนักงานใหม่”เมื่อเห็นสีหน้าของอริสา อนุรักษ์จึงรีบกล่าวเสริม
“แต่ถ้าหากคุณไม่ว่างก็ไม่เป็ไร เราเลื่อนออกไปก่อนก็ได้ครับ”
“อื้มมมม!!”เธอแกล้งนิ่งเล็กน้อยมองหน้าอนุรักษ์ที่คิ้วเริ่มจะชนกันแล้วใบหน้าหวานก็ยิ้มออกมา “ได้ไงกันล่ะคะ ประธานบริษัทอย่างคุณรักษ์จัดงานเลี้ยงตอนรับทั้งทีจะไม่ให้อริสว่างได้ไงกัน”
“โถ่คุณอริสล่ะก็ แกล้งผมซะผมก็นึกว่าจะโดนปฏิเสธแล้วเสียอีก งั้นตกลงเย็นนี้เจอกันนะครับ”
“ค่ะ แล้วเจอกัน”ได้ยินคำยืนยันจากหญิงสาวอีกครั้งใบหน้าหล่อตี๋ก็ฉีกยิ้มก่อนจะเดินไปอย่างคนอารมณ์ดี
การเข้ามาทำงานของอริสาต่างก็สร้างความปรีติยินดีให้กับเหล่าพนักงานกันทุกคนโดยเฉพาะพนักงานชายในแผนกด้วยแล้วแทบจะ ะโโลดเต้นกับความสวย น่ารักและความเป็กันเองของเธอนอกจากนี้แผนกออกแบบก็จะได้มีคนสวยไปเทียบกับแผนกอื่นได้เสียทีแต่เวลานั้นเองทุกคนไม่รู้เลยว่า ความปรีติยินดีนี้กำลังจะแปรเปลี่ยนไปด้วยน้ำมือของใครบางคนที่กำลังจะเริ่มแผนการลับๆ ของคนเป็แม่
“สวัสดีค่ะพี่ๆทุกคน ขอฝากตัวด้วยนะคะ” ใบหน้าหวานหันไปยิ้มให้กับทุกๆ คนและก็เป็เื่ปกติของแผนกเมื่อมีพนักงานหญิงเข้ามาเหล่าพนักงานชายก็ต้องมีการแซวเป็เื่ธรรมดา
“ขอฝากตัวแล้วฝากหัวใจด้วยไหมครับน้องอริส”ทิวาหนึ่งในพนักงานชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาและมีนิสัยขี้เล่นเอ่ยแซวหญิงสาวอย่างอารมณ์ดี
“พี่ชื่อทิวายินดีที่ได้รู้จักครับน้องอริสคนสวย อ่อ!! และถ้ามีปัญหาอะไรก็ปรึกษาพี่ได้ตลอดเวลาเช่นกันครับไม่ต้องเกรงใจงานนี้ฟรีไม่คิดเงิน” เข้าไปประชิดตัวหญิงสาวพร้อมกับแนะนำตัวเสร็จสรรพฝ่ายอริสาได้แต่ยิ้มขบขันกับท่าทางขี้เล่นของอีกฝ่าย
“พอๆๆกลับไปทำงานกันได้แล้ว พอมีคนสวยๆ เข้ามาทีไรเผลอเป็ไม่ได้เชียวนะไอ้นี่เดี๋ยวก็ให้คุณรักษ์ตัดเงินเดือนซะเลย”
สาวิกาสาววัยกลางคนซึ่งเป็รุ่นพี่ในแผนกอีกคนเอ่ยขึ้นอย่างเบื่อหน่ายกับท่าทางของเพื่อนรุ่นน้อง
“โหย!!อย่าโหดนักสิครับพี่สา เดี๋ยวก็ขึ้นคานเอา ผมไม่รับรู้ด้วยนะครับแล้วพอถึงตอนนั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน”
ร้องโอดครวญเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยแซวรุ่นพี่สาวใหญ่ออกไปพร้อมๆ กับเสียงแฟ้มหนักๆ ที่กระทบหัวดังโป๊กตามมาติดๆ
“นี่แน่ะ!!”
“โอ๊ย!!เจ็บนะครับพี่สา สมงสมองจะเสื่อมรึเปล่าก็ไม่รู้เนี่ย” ว่าอย่างงอนๆ พลางลูบหัวตัวเองป้อยๆ
“รึว่าอยากจะโดนอีกสักทีฮะไอ้ทิวาเผื่อว่าสมองแกจะกลับมาเป็ปกติ” เธอถามพร้อมกับทำท่าว่าจะยกแฟ้มขึ้นมา
“พอแล้วครับผมยอมแล้ว”ทิวายกมือขึ้นมาบังหัวเอาไว้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเงื้อมือ
“พี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะจ๊ะน้องอริสคนสวย”หันไปบอกหญิงสาวแล้วทำตัวเองหายแว้บจากตรงนั้นไปอย่างรวดเร็ว
“หนอยไอ้นี่หนิต้องให้โดนสักทีสองทีถึงจะกลับไปทำงานได้” มองตามเพื่อนรุ่นน้องที่กำลังวิ่งไปพลางบ่นออกมากับนิสัยขี้เล่นที่ทำให้เธออารมณ์ขึ้นเสียทุกครั้งไป
“อย่าไปสนใจมันเลยจ้ะ โต๊ะทำงานของน้องอริสอยู่ทางนี้นะ อยู่ใกล้กับโต๊ะของพี่พอดีถ้ามีปัญหาอะไรก็ปรึกษาพี่ได้ตลอดเลยนะ พี่ชื่อสาวิกาเรียกว่าพี่สาก็แล้วกันนะจ๊ะ”
อริสายิ้มรับรุ่นพี่สาว“ขอบคุณมากนะคะพี่สา” ตอบรับอย่างว่าง่ายทำให้สาวิกาถึงกับยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
8K
