โจวจินเยว่มีราชการด่วนไม่ได้กลับตำหนักั้แ่เมื่อคืนวาน เช้าก่อนออกเดินทางฟ่านหนิงเหอจึงไม่ได้พบหน้าของโจวจินเยว่ เขากลับโล่งใจที่ไม่ต้องเจอกันเขายังไม่รู้จะทำหน้ายังไงถ้าต้องเจอคนที่จับเขากดบนเตียงแล้วก็จากไป ได้แต่แจ้งหัวหน้ากององครักษ์ให้เรียนฉินอ๋องว่าเขาจะกลับตามกำหนดการคืออีกห้าวัน โดยมีฮุ่ยิติดสร้อยห้อยตามกลับบ้านด้วย
เมื่อเท้าของฮุ่ยิย่างเข้าจวนนายอำเภออิงโตว
"โหหนิงเทียนบ้านเ้าสุดยอดจริง ๆ"
"อืม..บ้านบิดามารดาข้าต่างหาก"
"ข้าจะพาเ้าไปพักบ้านของหนิงเหอก็แล้วกัน น่าจะทำให้ชีวิตของเ้ามีชีวิตชีวากว่าพักในจวนนายอำเภอที่เคร่งเครียดเป็ไหน ๆ เชื่อข้าสิ"
"ใช่แล้ว..หนิงเหอเล่า อยู่ที่ใด" ฮุ่ยิถามด้วยอยากเจอสหายเร็ว ๆ
"หนิงเทียนเ้ากลับมาแล้ว" ฮูหยินฟ่านมารดาของฟ่านหนิงเหอเดินเข้ามากอดเขาไว้แต่เรียกหนิงเทียนทำตัวเนียน ๆ มารดาการละครจัดเต็มลูบหน้าลูบหลังเขา กอดแล้วกอดอีกด้วยความคิดถึงที่ไม่เจอเขามาร่วมเดือน
"ท่านแม่..นี่ฮุ่ยิเป็สหายของข้า"
ฮุ่ยิยอบศีรษะคำนับฮูหยินนายอำเภออย่างนอบน้อม
"แล้วหนิงเหอเล่าอยู่ที่ใด"
"เขาดีขึ้นมากแล้ว แต่บิดาเ้าไม่วางใจจึงส่งตัวไปรักษาที่เมืองใกล้ ๆ นี่แหละ เห็นว่ามีหมอดีก็เลยให้พักรักษาตัวยาว ๆ จะได้หายเร็วขึ้น"
"ถ้าอย่างนั้นข้าก็ไม่ได้เจอหนิงเหอน่ะสิ" ฮุ่ยิทำหน้าเสียดายที่ไม่ได้พบหน้าสหายสนิท
"ไม่เป็ไรถึงไม่เจอหนิงเหอรับรองว่าข้าจะทำให้เ้าสนุกไม่น้อยกว่าการไปเที่ยวกับหนิงเหอแน่นอน"
ฟ่านหนิงเหอในคราบฟ่านหนิงเทียนหันไปยักคิ้วให้ฮุ่ยิที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับทำให้ฮุ่ยิแปลกใจขมวดคิ้วเข้าหากันหนิงเทียนมีมุมนี้ด้วยเหรอ?
นี่เขามองคนผิดไปเหรอ เขาคิดว่าหนิงเทียนจะเงียบขรึม แต่คงจะสนิทกับเขาแล้วกระมังจึงแสดงออกเต็มที่ คิดได้ดังนั้นฮุ่ยิเดินตามหลังสหายเข้าร้านสุราของฟ่านหนิงเหอ เขาตื่นเต้นที่เห็นคนมาอุดหนุนแน่นขนัด กิจการของสหายเขาถือว่ารุ่งเรืองมากทีเดียว
"คุณชายท่านกลับมาแล้ว"
อาชางที่อยู่ในร้านเมื่อเห็นฟ่านหนิงเหอกลับมาก็รีบมาต้อนรับผู้เป็นายทันที ฟ่านหนิงเหอถึงกับส่งตาดุเป็การเตือนมิให้มีพิรุธทันที
"คุณชายหนิง...เอ่อ...เทียน"
"เอ่อ..คุณชายหนิงเทียนเชิญข้างในขอรับ" เขาถึงกับถอนหายใจออกมาเกือบหลุดเรียกชื่อจริงของคุณชายเ้าของร้านขายสุราแห่งนี้
"อาชางกิจการของน้องข้าเป็อย่างไรบ้าง"
"ถือว่าดีมากขอรับคุณชาย แล้วเื่ที่ให้ไปจัดการล่ะเป็ยังไง"
"พร้อมขอรับคุณชาย" ฟ่านหนิงเหอตบไปบนบ่าของอาชางเบา ๆ แล้วขยิบตาให้ ทำให้อุ่ยิที่ยืนข้าง ๆ เห็นแล้วก็ได้แต่ยืนงง
ฟ่านหนิงเหอลากสหายรักเข้ามานั่งยังหอนางโลมซึ่งเขาเป็ผู้ขายสุราให้กับหอแห่งนี้มานานจนสนิทสนมกับผู้ดูแลเป็อย่างดี วันนี้จึงตั้งใจพาฮุ่ยหลิงมาชมของสวยงามและชิมสุราอันเลื่องชื่อของเมืองอิงโตวซึ่งจริง ๆ ก็มาจากร้านเขานั่นแหละ
"คุณชายเ้าขา..ท่านไปอยู่เมืองหลวงเสียนานข้าคิดถึงท่านม๊ากมาก"
อ้ายฉิงผู้ดูแลหอคณิกาแห่งนี้รีบเดินกรีดกรายมาต้อนรับลูกค้าคนสำคัญทันที
"ข้าก็คิดถึงเ้าเช่นกัน..วันนี้ข้าพาสหายมาด้วยขอไหว้วานเ้าช่วยต้อนรับอย่าให้เสียชื่อสาวงามเมืองอิงโตวล่ะ" เขากระซิบที่ข้างหูอ้ายฉิง
"เ้าค่ะคุณชายฟ่านหนิงเทียน" อ้ายฉิงตอบรับเบา ๆ ด้วยอาการเขินอาย
ฮุ่ยิและฟ่านหนิงเหอนั่งดื่มสุราเคล้านารีอยู่ในหอคณิกาอย่างสำราญใจ เสียงดนตรีดังแว่วมาจากลานการแสดงชั้นล่างสาวงามสองคนนั่งเบียดเออเซาะคอยรินสุราอยู่ข้าง ๆ ฮุ่ยิ อีกหนึ่งนางก็นั่งส่งสายตาหวานเยิ้มคอยรินเหล้าใส่จอกให้ฟ่านหนิงเหอ พวกนางล้วนสวมอาภรณ์ตัวบางอวดทรวดทรงอกอิ่มจนแทบจะล้นออกจากเสื้อ เอวคอดกิ่ว เรียวขาที่โผล่พ้นกระโปรงที่แหวกออกเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน ใบหน้าจิ้มลิ้ม นับเป็อาหารตาชั้นเลิศ
"ข้าไม่คิดว่าฟ่านหนิงเทียนสหายที่พูดน้อย..เงียบขรึม จะมานั่งดื่มสุราเคล้านารีกับข้าได้เยี่ยงนี้"
"ข้าก็เป็บุรุษคนหนึ่ง" ฟ่านหนิงเหอยกเหล้าส่งเข้าปาก แล้วส่งยิ้มให้ฮุ่ยิ
"เ้าดื่มสุราเก่งขนาดนี้..ข้านับถือ ๆ"
"คืนนี้ข้ายินดีดื่มเป็เพื่อนเ้าทั้งคืน"
ทั้งสองมองตาแล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
ฟ่านหนิงเหอนั่งดื่มสุรา เจรจากับสหายสนิทอย่างออกรส มือของเขาที่โอบด้านหลังสาวงามไว้ก็ลูบไล้เบา ๆ ไปบนไหล่เล็กกลมกลึง แต่ใจเ้ากรรมกลับพาลนึกถึงเรือนร่างของโจวจินเยว่ ไหล่หนัดแน่น กล้ามที่แขน เส้นเืที่งดงามไล่จากมือขึ้นไปยังไหล่ นี่เขาบ้าไปแล้วหรือเปล่า ฟ่านหนิงเหอถึงกับสะบัดศีรษะไปมา เมื่อคิดว่าตัวเองคงจะเมาแล้ว เขาควรจะมีความสุขที่จับเนื้อหนังนุ่มนิ่มของสาวงามที่นั่งข้าง ๆ มากกว่า
เขาตั้งใจจะดื่มสุราที่สาวงามข้างกายยกขึ้นป้อนจ่อที่ริมฝีปากพลันสายตาเหลือบไปเห็นแขกโต๊ะริมสุดของชั้นสอง มีบุรุษผู้หนึ่งกำลังจ้องมาทางเขาไม่วางตา ทำให้เขาถึงกับสำลักเหล้าที่กำลังจะกลืนลงคอ
แค๊ก แค๊ก!
สาวงามที่นั่งข้าง ๆ ถึงกับต้องคอยลูบหลังล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าที่ซุกไว้ตรงหน้าอกมาซับที่ปากให้ พูดถามเสียงหวาน
"คุณชายเป็อย่างไรบ้างเ้าคะ"
ฮุ่ยิที่นั่งหันหลังให้ชายหนุ่มที่กำลังจดจ้องฟ่านหนิงเหอผู้นั้นถามสหายรักด้วยความใ เมื่อเขาสำลักเหล้าแล้วไอไม่หยุด
"หนิงเทียนเ้าเป็อะไรหรือไม่"
"ข้าไม่เป็ไร"
โจวจินเยว่มาทำอะไรที่นี่
ฟ่านหนิงเหอได้แต่คิดในใจ แล้วมองไปยังโต๊ะนั้นอีกครั้งเพราะคิดว่าเขาคงตาฝาดไปเอง โจวจินเยว่แต่งกายด้วยอาภรณ์สีน้ำเงินกับทหารองครักษ์สองคนที่แต่งกายปกติมิได้สวมชุดของกององครักษ์เช่นกัน นั่งดื่มสุราอยู่ที่โต๊ะนั้น มีสาวงามที่คอยเอาใจปรนนิบัติพัดวีชายหนุ่มรูปงามนั่งขนาบข้างซ้ายขวา
เขาหันไปมองฮุ่ยิตอนนี้เมาสุราจนหน้าแดงก่ำ พูดทีลิ้นพันกันไปหมด เมื่อมองไปยังโต๊ะนั้นอีกครั้งเห็นโจวจินเยว่เอามือโอบหลังสาวงามไว้หอมแก้มคนงามที่นั่งข้าง ๆ คนซ้ายทีคนขวาทีแล้วดื่มสุราที่ถูกป้อนจนถึงปากอย่างสำราญใจ
เขามองภาพนั้นไม่วางตาสุดท้ายก็นึกถึงเรือนร่างแกร่งของโจวจินเยว่ยามที่กอดร่างของเขาไว้ ถึงกับก่นด่าตัวเองอยู่ในใจ ฟ่านหนิงเหอเ้ามันก็แค่บุรุษจะไปสู้สาวงามในอ้อมแขนท่านอ๋องได้อย่างไร ชายรูปงามก็ต้องคู่กับสาวงามเป็เื่ธรรมดาอยู่แล้ว เขาไม่มีสิทธิ์จะไปคาดหวังอะไร
สุดท้ายเพื่อไม่ให้เสียชื่อคุณชายเ้าสำราญแห่งเมืองอิงโตวจึงกลั้นหายใจหอมแก้มสาวงามที่นั่งข้าง ๆ ไปหนึ่งที เขากรอกเหล้าเข้าปากจนนับจอก
แทบไม่ได้ว่าบัดนี้ตนเองดื่มไปเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีสมองเบลอไปหมด มองภาพตรงหน้าไม่ชัดอีกต่อไป
"ฮุ่ยิ..เ้ายังไหวอยู่หรือไม่" เขาพูดอ้อแอ้ถามสหายที่บัดนี้ฟุบหน้าไปนอนอยู่บนโต๊ะ จึงหันไปสั่งสาวงามที่นั่งข้าง ๆ
"พวกเ้าช่วยดูแลสหายข้าให้ดี ตามอาชางพาเขากลับร้านสุรา..เข้าใจหรือไม่"
เขาเมาแต่ยังมีแก่ใจห่วงสหายที่บัดนี้เมาจนหลับไปก่อน
"เ้าค่ะ..คุณชาย"
เมื่อฮุ่ยิถูกลากกลับที่พักเรียบร้อย เขาจึงนั่งดื่มสุราต่อโดยมีสาวงามคนเดิมนั่งรินสุราให้อยู่ข้างกาย
"วันนี้คุณชายดื่มเยอะไปแล้วนะเ้าคะ"
"อืม...เ้ารินมาเถอะข้าไหว"
"เ้าดื่มมากไปแล้ว" เสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มผู้หล่อเหลาที่เดินเข้ามาใหม่ทำให้ฟ่านหนิงเหอเงยหน้าขึ้นมอง
"ท่าน..ท่านก็ไปดื่มของท่านสิ..ข้าจะดื่มใครจะทำไม ไปกอดสาวงามของท่านเถอะ อย่ามายุ่งกับข้า"
ฟ่านหนิงเหอที่บัดนี้พูดช้าลง เมื่อเห็นโจวจินเยว่เดินเข้ามาห้ามจึงโมโหที่มาขัดขวางการดื่มเหล้าของเขาจึงชี้หน้าคนมาใหม่
"ท่านเป็ใคร..มีสิทธิ์อะไรมาห้ามข้า อย่ามายุ่ง"
แววตาของโจวจินเยว่ที่มองฟ่านหนิงเหอบัดนี้เย็นเยียบ จนทำให้สาวงามที่นั่งข้าง ๆ ถึงกับขยับออกจากการเกาะกุมไหล่ของฟ่านหนิงเหอ
ฟ่านหนิงเหอถูกโจวจินเยว่ดึงให้ลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วประคองมาขึ้นรถม้า เขาสั่งให้คนขับรถม้าออกรถทันที
ฟ่านหนิงเหอดื่มไปไม่น้อย แววตาหรี่ปรือ เมื่อขึ้นมานั่งรถม้า ร่างของเขาจึงเซไปเซมาจนไปซบอยู่บนไหล่ของโจวจินเยว่ เขาหรี่ตามองใบหน้าที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบ เอามือสองข้างจับใบหน้าของโจวจินเยว่ไว้
"โจวจินเยว่หรือนี่..ท่านหล่อจริง ๆ พวกนางล้วนแล้วแต่สู้ท่านไม่ได้" เขาพูดเสียงอู้อี้
"เ้าเหลวไหลเกินไปแล้ว เ้ายังไม่หายดีทำไมดื่มมากมายถึงเพียงนี้"
"ข้าเปล่า..ท่านต่างหากที่เหลวไหล ท่านจูบพวกนาง"
"ทำไมเ้าจะให้ข้าจูบเ้าหรือ"
"ท่านไม่ต้องมาจูบข้า"
ฟ่านหนิงเหอผลักใบหน้าหล่อเหลานั้นให้ห่างจากตัวเอง ก่อนที่จะคอพับหลับไปบนรถม้า
น้ำอุ่น ๆ ถูกเช็ดไปบนใบหน้าของคนที่เมาแล้วพูดเสียงงึมงำเมื่อมีคนมารบกวนการนอน คว้ามือคนที่กำลังเช็ดใบหน้าให้เขาเอาไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม ก่อนจะสะบัดมือนั้นออกไป
"ข้ากำลังอกหัก..อย่ามายุ่งกับข้า!"
"เ้าเมาแล้วอยู่นิ่ง ๆ"
"ข้าไม่อยากให้ท่านกอดคนอื่น" เขาพึมพำเสียงเบาลง
"อืม..ข้ารู้"
2K
![A+B=C แวมไพร์แห่งรุ่งอรุณ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697511197_57953362.webp)
