จางเลี่ยงหวงไม่กล้าขยับไปด้านหน้าเพราะเกรงจะเห็นส่วนที่ไม่ควรเห็นของเขาตอนที่ชายหนุ่มถอดกางเกงนางก็เบือนหน้าหนีเพราะเกรงจะมองเห็นส่วนล่างของเขาเสียก่อนจากการใช้ชีวิตร่วมกันหลายวันนางเริ่มคุ้นเคยกับกลิ่นกายของเขาทั้งกลิ่นเหงื่อที่ชื่นยามกลับมาจากค่ายทหารหรือยามที่อาบน้ำเสร็จใหม่ๆเมื่อเขาลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำนางก็รีบหันหลังด้วยใบหน้าแดงก่ำชายหนุ่มหยิบผ้ามาพันรอบเอวอย่างยากลำบาก
“เ้ามาพันช่วยข้าที!”
นางหลับตาขยับเข้าไปช่วยเขาพันผ้าเช็ดตัวรอบกายก่อนจะช่วยเอาผ้าแห้งเช็ดเนื้อตัวเขาให้สะอาดแล้วสวมเสื้อตัวบางด้านในให้ เขาค่อยๆดึงกางเกงขึ้นแล้วเรียกนางไปผูกสายรัดให้ จากนั้นก็ตรงไปยังเตียงนอน
แม่นมเจียงเดินนำหน้าสาวใช้สองคนที่ยกเอาข้าวและยาต้มมาวางบนโต๊ะกลางห้อง
“หวงเอ๋อร์ เ้าป้อนคุณชายให้หมดนะทั้งข้าวและยานั่นล่ะ”
“เ้าค่ะ”นางพยักหน้าและขยับเข้าไปนั่งป้อนข้าวเขาด้วยความจำใจ
มู่หลี่เฉียงยกยิ้มมุมปากน้อยๆในยามที่นางเผลอเขาจำต้องทำทีบึ้งตึงไว้ก่อนเพื่อให้นางสำนึกเสียใจให้มากจะได้ไม่คิดหนีอีกเป็ครั้งที่สองเพราะนางคิดจะหนีคราวนี้เขาคงไม่ไปตามนางอีก
“เอ๊ะ! เตียงของข้าทำไมมาอยู่ตรงนี้?”นางใเมื่อเห็นเตียงน้อยของตนมาอยู่ชิดเตียงใหญ่เมื่อเช้ายังอยู่ห่างออกไปพอสมควรอยู่เลย
“เพื่อให้ข้าเรียกใช้เ้าได้สะดวกอย่างไรเล่า?”เขาตอบหน้าตาย ในขณะที่นางหน้ามุ่ยครั้นเห็นว่าเขาาเ็มากเพราะตนเองก็ถอนหายใจยินยอมแต่โดยดี เขาาเ็หนักเช่นนี้คงไม่มีเรี่ยวแรงมาอุ้มนางไปนอนกอดอีกหรอกนะ?
เช้าวันต่อมาจางเลี่ยงหวงก็พบว่าตนเองกลายเป็ที่พาดแขนของเ้าหมีป่าตัวใหญ่เช่นเดิมเพียงคิดจะร้องเอะอะโวยวายเขาก็ข่มขู่นางซ้ำ
“เกิดเ้าร้องแล้วผู้อารักขาหน้าเรือนเข้ามาเห็นเ้านอนบนเตียงข้าผู้ใดกันแน่ที่ต้องอาย? เ้าคิดดูให้ดี...ข้าไม่ได้บุกเตียงเ้าแต่เ้าบุกเตียงข้า”
“ก็ท่าน...ท่านแอบอุ้มข้ามาบนเตียงนี้นี่!”
“หือ! ข้าาเ็อยู่นะ จะเอาแรงที่ไหนไปอุ้มเ้า?”
นางได้แต่ทำหน้างอใบหน้าของเขาอยู่ใกล้นางแค่เพียงคืบ จางเลี่ยงหวงไม่รู้ว่าตกกลางคืนมู่หลี่เฉียงแอบดมเรือนผมและจูบแก้มนางอยู่บ่อยๆ เขาเริ่มคุ้นเคยกับการได้นอนกอดนางและไม่อยากให้นางกลับไปจวนแม่ทัพอีกแล้ว
แม่นมเจียงเคาะประตูแล้วเดินเข้ามาดูแลยามเช้าคุณหนูจางหน้าแดงเมื่อนึกได้ว่าแม่นมเจียงคงจะคิดว่านางกับเ้าหมีป่าเป็สามีภรรยากันแล้วนางค่อยขยับออกจากอ้อมกอดของเขาลงจากเตียงไปผสมน้ำอุ่นรอให้เขาเดินตามไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้วก็รอให้เขาก้มหน้าลงมาให้นางช่วยเช็ดหน้าเช็ดคอจากนั้นชายหนุ่มก็เดินเข้าไปหลังฉากเรียกนางไปเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้
แม่นมที่เลี้ยงคุณชายมู่มาแต่เล็กแต่น้อยรู้สึกพอใจยิ่งนักที่ชายหนุ่มดูเหมือนจะมีใจให้สาวใช้อุ่นเตียงผู้นี้
‘เห็นทีนายท่านกับนายหญิงมีหวังจะได้หลานชายไว้เชยชมแน่คราวนี้’
แม่นมเจียงทำหน้าที่สอนให้จางเลี่ยงหวงรู้ว่าคุณชายมู่ชอบสิ่งใดและไม่ชอบสิ่งใดเพราะหวังให้นางมัดใจชายหนุ่มไว้ให้ได้
“เ้าโชคดีนะหวงเอ๋อร์คุณชายไม่เคยมีสตรีข้างกายมาก่อนยิ่งดูเขาชอบเ้าเช่นนี้เห็นทีเ้าคงจะได้เป็อนุคนแรกแน่เชียว”
“ข้าไม่ได้หวังเช่นนั้นสักหน่อย”
“เหลวไหล! นี่เ้าคิดจะเป็แค่สาวใช้อุ่นเตียงงั้นหรือ?หากว่าเ้ารีบมีบุตรล่ะก็ นายท่านกับนายหญิงต้องรีบแต่งเ้าเข้าจวนสกุลมู่เป็แน่”
จางเลี่ยงหวงหน้างอ ‘ใครจะอยู่เป็อนุกันล่ะ?เอาไว้เขาแผลหายเมื่อใดข้าก็จะกลับจวนแม่ทัพเมื่อนั้น’
ในขณะที่นางวางแผนว่าจะกลับไปหาพี่ชายกับจวิ้นอ๋องนางเองก็อดไม่ได้ที่จะสอบถามเื่ของเขาคืนต่อมาเมื่อนางนอนห่มผ้าอยู่ที่เตียงเล็กมองเห็นเขานอนตะแคงหันหน้ามาก็อดไม่ได้จึงถามเหตุผลที่เขายังไม่แต่งงานและยังไม่อนุภรรยา
“ข้ารำคาญสตรีผู้ใดมาใกล้ชิดก็ล้วนสร้างแต่ความปวดหัววุ่นวาย ไม่ต้องมีล่ะดีแล้วมีโอกาสก็ค่อยไปหาหญิงสาวที่หอคณิกาก็ง่ายดี”
นางได้ยินเขาตอบหน้าตายเช่นนั้นก็นึกโมโหดวงตาของคุณหนูจางวาววับ! “หึ! ที่แท้ท่านมันคนใจหินนี่เอง!”
“ใจหินอย่างไรกัน?บุรุษทั้งหลายต่างก็ไปหอนางโลมกันทั้งนั้น พวกนางไม่เื่มาก เอาอกเอาใจปรนนิบัติกันเสร็จข้าก็กลับจวน ง่ายจะตายไป”
จางเลี่ยงหวงทำหน้าเขม่นเข่นเขี้ยว“เป็บุรุษนี่ดียิ่งนัก! ได้ทำตามใจตนเองส่วนสตรีก็ต้องคอยเอาอกเอาใจ โลกช่างไม่ยุติธรรม!”
“กระนั้นตัวเ้าก็ยังพยายามแย่งชิงบุรุษเหมือนกันนี่?เ้าอยากเป็พระชายาเอกของจวิ้นอ๋องจนต้องเดินทางดั้นด้นมาถึงที่นี่ก็เพราะคิดมาเอาใจท่าน แม่ทัพมิใช่หรือ?”
“นี่เ้า!”
สายตาของเ้าหมีป่าดูยียวน“ข้าพูดความจริง! อย่าบอกนะว่าเ้ารับไม่ได้!”
“ก็ได้! ข้ายอมรับว่าข้าอยากอภิเษกสมรสเป็พระชายาของจวิ้นอ๋อง!”
มู่หลี่เฉียงได้ยินก็หายใจแรงเกิดความหงุดหงิดจนต้องลุกขึ้นนั่ง ใช้มืออีกทางทุบบนฟูกนอน จ้องมองนางเขม็ง
“ไม่มีทาง! ต่อให้ข้ายอมปล่อยเ้าไปก็จะไม่ยอมให้เ้าได้อภิเษกสมรสกับท่านแม่ทัพเด็ดขาด!”
คุณหนูจางตลบผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนั่ง“ทำไมเล่า?”
“ท่านแม่ทัพมีคนรักอยู่แล้วแม่นางเหอเหมาะสมกับท่านแม่ทัพยิ่งกว่าเ้า สตรีที่เอาแต่ใจ โทสะร้าย เย่อหยิ่ง!”
“ข้าไม่ได้เป็เช่นนั้นสักหน่อย!”
********************
41K
