ั้แ่วันนั้น... มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย
มินตรานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ มือข้างหนึ่งเลื่อนเมาส์ตามรายงาน แต่สมาธิกลับไหลหลุดไปกับภาพที่เธอจำได้ขึ้นใจ — ภาพร่างของตัวเองที่สั่นสะท้านอยู่บนเตียงในห้องพยาบาล
เธอเคยคิดว่าแค่ครั้งเดียวก็คงพอ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟังเหตุผล
คืนต่อมา เธอนอนลงบนเตียงในห้องของตัวเอง หัวใจเต้นแรงเมื่อเปลือกตาปิดลง เธอเห็นเขา พี่ธันวา ในจินตนาการ
เขายืนอยู่ปลายเตียง มองเธอด้วยสายตานิ่งแต่แฝงความปรารถนา เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมช้าๆ ขณะที่เขาคุกเข่าลง คว้าข้อมือเธอขึ้นไปแนบกับหมอน
"อย่าขยับนะครับ ผมอยากดูแค่คุณ... แบบนี้"
เธอสะดุ้งเบาๆ ตื่นขึ้นมากลางดึก ปลายนิ้วของเธอวางอยู่ระหว่างขาแล้ว—นิ้วกลางเปียกชื้นไปด้วยน้ำรักของตัวเองที่ไหลซึมผ่านกางเกงนอนบางเบา
เธอไม่รอช้าอีกต่อไป ค่อยๆ ถอดมันออก ดึงเสื้อยืดขึ้นเหนือหน้าอก ปล่อยให้ยอดอกสีหวานัักับลมเย็น
ปลายนิ้วไล้วนรอบจุดแข็งตึง จนยอดอกตั้งชัน สลับกับอีกข้างที่เธอบีบเคล้นเบาๆ ขณะมืออีกข้างไถลลงไล้กลีบดอกไม้ของตัวเองอีกครั้ง
เสียงน้ำเหนียวหนืดดังเบาๆ ใต้ผ้าห่ม
"อืม... พี่ธันวา..." เธอครางชื่อเขาเบาๆ ในห้องที่มืดสนิท
จินตนาการว่าเขานั่งอยู่ปลายเตียง มองเธออย่างเงียบงัน ขณะที่เธอแหกขาออก ใช้สองนิ้วสอดเข้าไปในช่องทางรักอย่างช้าๆ
“อ๊า…”
เสียงหวานครางดังขึ้น เมื่อเธอดันนิ้วเข้าไปจนสุด ร่างกายกระตุกเล็กน้อยจากความรู้สึกที่ท่วมท้น
เธอเร่งจังหวะ ทั้งบีบ ทั้งกดนิ้วจนเสียงน้ำดังชัดเจน เตียงสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะมือที่เร่งเร้า
ในจินตนาการ เธออยู่ใต้ร่างเขา—เขากำลังมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหิวกระหาย ราวกับพร้อมจะกลืนกินทุกหยาดหยดของเธอ
“พี่… พี่ธันวา… ฉันจะ…”
ร่างบางกระตุกเฮือกใหญ่ ความอุ่นวาบแผ่กระจายจากกลางกายไปทั่วทั้งตัว น้ำหวานไหลออกมาจนเลอะเต็มง่ามขา
เธอหอบหายใจ ถ่างขาออกกว้าง นิ้วยังคาอยู่ในช่องทางรัก และไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่วาบหวิวนี้... จะหายไปได้เมื่อไหร่
แต่มันมีบางอย่างบอกเธอว่า—มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น