ตอน 17 คนที่แสนดีหาทางใส่ความ
สาวใช้พูดกันอย่างสนุกปากโดยที่ไม่ได้ระมัดระวังให้ดี กระทั่งซือเถาได้ยินทั้งหมดนี้ด้วยหูตัวเองแอบยืนดูอี้หรานกับชางเฟยเดินมาด้วยกัน ในใจนางเ็ปยิ่งนัก
กำมือแน่น ใช้กำปั้นทุบเสาร์สองสามครั้งจนได้เื
"นี่มันวันแต่งงานของข้าแท้ๆ ท่านไม่แยแสข้าไม่พอท่านยังถอดชุดแต่งงานของท่าน ผ้าคลุมเ้าบ่าวผืนนั้น เป็ข้าที่ตั้งใจอดหลับอดนอนทั้งคืนเย็บปักให้ท่านท่านกลับมอบให้นางคลุมกายเสียได้"
"ในสายตาท่านนางสำคัญมากเลยใช่ไหม"
"ข้าเกลียด ข้าเกลียดคนที่เอาเปรียบข้าเกลียดคนที่แย่งความรักไปจากข้า"
"หากข้าไม่ได้รับความรักจากท่านใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะได้รับมัน!!"
ซือเถาเดินออกมาประหน้ากับสาวใช้พวกนั้น
"พวกเ้าเงียบทำไม พูดออกมาสิพูดออกมาให้มันเหมือนกับตอนที่ข้าไม่อยู่สิ่งที่พวกเ้าพูดมิได้ต่างอะไรกับการเหยียดหยามข้า ต่อให้สิ่งที่พวกเ้าพูดจะไม่ได้เอ่ยชื่อข้าก็ตาม"
สาวรับใช้คุกเข่าลงต่อหน้า
"ฮูหยินรองโปรดให้อภัยบ่าวด้วยบ่าวมิได้มีเจตนาจะดูิ่ เหยียดหยามท่าน"
เกยซือเถา จัดการอารมณ์ตัวเองไม่ได้ จิกหัวสาวใช้ขึ้นมาตบซ้ายตบขวาตบเรียงคน
"จำเอาไว้อย่าให้ข้าได้ยินคำพูดเลอะเลือนพวกนี้จากปากพวกชั้นต่ำอย่างพวกเ้าอีก "
ซือเถาคิดหาแผนการมากมายหวังสั่งสอนอี้หรานให้หลาบจำ
"เอาล่ะในเมื่อเห็นแล้วว่าซือเถาหวังพึ่งอะไรสามีไม่ได้ก็คงมีทางเดียวคือ ทำให้แม่สามีโปรดปราน "
******************
ซือเถารอแล้วรอเล่า รออยู่ในเรือนหอทั้งคืนไม่ว่ายังไงชางเฟยก็ไม่มาสักทีเพียงแค่แต่งงานคืนแรกก็ทำเอานางทุกข์ระทมใจเหลือเกิน ซือเถาไม่หลับไม่นอนไม่กินไม่ดื่ม
กระทั่งรุ่งเช้า สาวใช้ส่งเสียงเรียกหน้าประตูเรือนหอ
"ฮูหยินรอง บ่าวเข้าไปได้หรือไม่ใกล้ถึงเวลาที่ท่านต้องไปยกน้ำชาคำนับฮูหยินใหญ่และฮูหยินน้อยแล้ว"
"อืม เข้ามาเถอะ..."
"ว้ายยย แย่แล้ว ฮูหยินรอง มือท่านเป็แผลแหวะหวะมีเืไหลไม่หยุด เหตุใดถึงเป็เช่นนั้น"
"งั้นบ่าวจะไปรายงานฮูหยินใหญ่ ว่าวันนี้ท่านไม่สะดวกไปคำนับน้ำชา บ่าวจะเรียกท่านหมอให้มารักษาท่าน"
"หยุดซะ เ้าหยุดความคิดของเ้าไว้ตรงนั้นข้าไม่้าความช่วยเหลือจากเ้า คนเดียวที่ข้า้าคือสามีของข้า"
"รีบแต่งตัวให้ข้า.... ข้าจะไปในสภาพนี้ให้ทุกคนได้รู้ไปเลยว่าสามีของข้ามัวเมาลุ่มหลงอยู่กับนางหญิงเ้าเล่ห์นั่น!!"
"ข้าอยากให้ฮูหยินใหญ่ ตำหนินางเป็ที่สุด"
******************
ณ ห้องโถงสกุลเสิ่น
"เหตุใดฮูหยินรองจึงไร้มารยาทปล่อยให้ข้ารอนานถึงเพียงนี้ หากนางมา ข้าจะกล่าวตำหนินางเสียให้รู้กันไป"
"ท่านแม่โปรดระงับความโกรธเป็ความผิดของลูกเองที่มิได้กำชับนางไว้ั้แ่เมื่อวานว่าวันนี้ที่จวนของรับนับธรรมเนียมปฏิบัติเช่นนี้"
"อีกทั้งรุ่งเช้า ลูกก็ยังไม่ได้ไปรับนางคงลำบากนางแล้ว วันนี้เป็วันแรกที่นางใช้ชีวิตในจวนเสิ่น แปลกสถานที่แปลกที่อยู่ท่านแม่โปรดเมตตาซือเถาด้วย"
อี้หรานได้ยินคำพูดหวานเลี่ยนของชางเฟย พยายามเก็บอาการละนะแต่ก็ยังไม่พ้นกรอกตาไปมา เบ้ปากมองบน
พึมพำกับตัวเอง
"แหวะ อยากจะอ้วกอ่า ทำเป็พูดดี ที่กับฉันล่ะนะด่าได้ด่า เื่เข้าใจผิด เก่งที่ 1 เื่จังไรเป็ที่สุดเื่โง่ๆเชียวชาญนัก"
"พอกับเมียน้อยนี่ฉลาดรู้ทุกเื่ขึ้นมาทันที"
แสดงออกทางสีหน้ามากเกินไป จนฮูหยินใหญ่สังเกตเห็น
"เอ๋... ฮูหยินน้อย เ้าป่วยเป็โรคประหลาดอะไรเหตุใดใบหน้าของเ้าบิดเบี้ยว ปากทั้งสองข้างบิดคว่ำ ตากลอกไปมา คล้ายคนเสียสติ"
หน้าขุนแม่ที่วิเคราะห์อาการก็คือจริงจังมาก ดูเป็ห่วงหนักมาก!!!
ชางเฟย หากเ้าได้เข้าเมืองหลวงจงเข้าโรงหมอหาซื้อยาบำรุงที่ดีที่สุดมาให้นาง
อี้หรานคิดในใจ
"โถ แซวแรงไปป่าวค่าาาาขุ่นแม่ อิฉันไม่ได้ป่วยจ้าอิฉันแค่เหม็นหน้าคนตอแหลจ้า ลูกชายแม่นี่แหละตอแหลเก่งที่หนึ่ง"
"ฮูหยินรองมาถึงแล้ว"
ซือเถามาพร้อมกับร่างกายไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าซีดเซียวหมดราศี สาวใช้สองนางประคองซ้ายขวา ซือเถาการละคร ไอแค่กๆ สองสามครั้ง
"ท่านแม่ ซือเถาให้ทุกคนรอนาน ซือเถาผิดเองซือเถายอมรับโทษ ท่านแม่โปรดลงโทษซือเถาเถอะ"
"ฮูหยินรอง เหตุใดเ้ามีสภาพเช่นนั้นข้าจะกล้ากล่าวโทษเ้าได้อย่างไร"
"งั้นรีบมายกน้ำชาคำนับให้เสร็จแล้วกลับไปพักผ่อนซะ"
ฮูหยินใหญ่กล่าวตำหนิชางเฟยเล็กน้อย
"ชางเฟย เ้าเอาแต่ยุ่งกับงานราชการจนลืมละเลยฮูหยินรองของเ้ามากเกินไปมิดีเท่าไหร่กระมัง เมื่อคืนนี้อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้นะว่าเ้ามิได้เข้าหอกับนาง"
"ท่านแม่ ลูกไม่ได้มีเจตนาละเลยฮูหยินรองเพียงแต่ฝ่าาเรียกข้าเข้าวังอย่างเร่งด่วนในยามพลบค่ำ"
"มีเหตุอะไรให้เร่งด่วนปานนั้น "
"เป็เื่คอขาดบาดตายเกี่ยวเนื่องกับราชการแผ่นดิน จะให้ลูกนิ่งนอนใจได้อย่างไร ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นลูกย่อมต้องเห็นส่วนรวมสำคัญกว่า"
"ไม่ขอปิดบังพวกเ้า ไม่ขอปิดบังท่านแม่ตอนนี้สถานการณ์ที่ชายแดนรบมิสู้ดีนักในฐานะที่ข้าเป็ถึงแม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการสูงสุด จำเป็ต้องไปร่วมออกรบในครั้งนี้คาดว่าอีกไม่นานฝ่าาคงออกคำสั่งให้ข้าไปยังชายแดน"
ซือเถาดีใจมาก จากใบหน้าซีดเซียวอ่อนแรง ก็เริ่มมีกำลังวังชาขึ้นมา
นางคิดในใจ
"นี่ข้าเข้าใจท่านแม่ทัพผิดไปหรือนี่ข้าคิดว่าที่เขาไม่ยอมเข้าหอกับข้าเพราะเอาแต่ลุ่มหลงราคะกับฮูหยินน้อยแต่ที่ไหนได้เขาเห็นส่วนรวมเป็หลัก เป็ข้าเองที่งี่เง่าโง่เขลา"
"แต่ถึงอย่างไร ข้าก็ไม่อาจละเว้นฮูหยินน้อยได้หรอกจะต้องหาวิธีกำจัดนางให้จงได้"
*****************
ซือเถา ค่อยๆยกน้ำชาคำนับฮูหยินใหญ่ พยายามทำท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนหวังจะได้รับความเอ็นดูเห็นอกเห็นใจ
"ซือเถาคารวะท่านแม่"
"เอาล่ะฮูหยินรองช่างเป็สตรีผู้งดงามทั้งกายและใจ รู้ธรรมเนียมมากด้วยมารยาทข้ามอบกำไลหยกเป็ของขวัญพบหน้าให้เ้า"
"ซือเถาขอบคุณท่านแม่"
ซือเถา ค่อยๆ ยกน้ำชาคำนับฮูหยินน้อย ด้วยมารยาร้อยเล่มเกวียณซือเถาแกล้งทำเป็อ่อนแรง ตั้งใจทำให้น้ำชาร้อนสาดกระเซ็นลวกแขนอี้หราน
ปฏิกิริยาตอบรับของอี้หรานก็ว่องไวซะด้วยสิ มือไว ผว๊ะะะะ!!!
อี้หราน ตบหน้าซือเถาอย่างแรง โดยไม่รู้สึกผิดใดๆ
"ดูก็รู้ว่าเธอตั้งใจทำให้เกิดเื่จะหลอกตาใครก็หลอกได้ แต่อย่าคิดจะมาร้ายกับฉัน เพราะฉันร้ายกว่าเธอเยอะ"
ซือเถาสังเกตุเห็นว่าทุกคนในห้องโถงตกตะลึงกันยกใหญ่ เพื่อให้ดูสมจริงนางแกล้งร้องห่มร้องไห้ตัดพ้อ เ็ปเกินเหตุ
"ซือเถา ทำอันใดผิดพลาดร้ายแรงขนาดนั้นเชียวหรือฮูหยินน้อยถึงมิให้อภัย ซือเถาไม่ได้มีจิตคิดคต เจตนาร้ายหวังให้ผู้ใดาเ็เพียงแค่ซือเถาร่างกายไม่แข็งแรงเท่านั้น"
"ท่านพี่ ซือเถาผิดเองที่ปล่อยให้ร่างกายเป็เช่นนี้ เพราะเมื่อคืนซือเถารอท่านทั้งคิดหวังลึกว่าท่านจะมาหาข้าที่เรือนหอของเรา รอแล้วรอเล่ากระทั่งรุ่งสางก็มิพบใคร"
"จวนเสิ่นดูกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้แต่ซือเถาเดียวดายเวียเหลือเกิน ฮืออออ!!!"
"โอ๊ย ใครจะอยู่ดูคนตอแหลก็อยู่ไปนะ ฉันไม่ดูค่ะไปล่ะ"
"เสียวจือ วันนี้เราไปหาเื่สนุกๆทำกันดีกว่า"
ชางเฟยเป็ห่วงภรรยา ะโตามหลัง
"นี่เ้า !!อย่าแม้แต่จะคิดไปสร้างเื่วุ่นวายให้ข้าตามแก้อีกล่ะวันนี้ข้ายังต้องเข้าวังนะ"
"เอาน่า ชางเฟย เ้าหน้าปลาดุกฉันไม่ทำให้นายเดือดร้อนแน่นอน"
"นะ นะ หน้าปลาดุก??? นี่นางเรียนสามีของนางว่าหน้าปลาดุกหรอ"
"อะโอย ข้าจะเป็ลม "
"ท่านแม่ อย่าถือสานางเลยั้แ่นางฟื้นจากความตาย นางก็ชอบพูดอะไรเลอะเลือนเช่นนี้"
"อืม ก็จริงอย่างที่เ้าว่า งั้นก็ช่างนางเถอะจะเห็นแก่ที่นางเคยเสี่ยงชีวิตช่วยเ้าก็แล้วกัน"
ซือเถาจอมร้ายกาจ เมื่อได้ยินชางเฟยพูดว่า อี้หรานตายแล้วฟื้นนางก็เกิดความสงสัย
"เื่นี้ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยเช่นนั้นก่อนหน้านี้ ต้องมีเื่บางอย่างเกิดขึ้นในสกุลเสิ่นแน่คนที่ตายแล้วฟื้นบนโลกนี้มีด้วยหรือ ข้าต้องสืบให้กระจ่างชัดเจนว่าความจริงแล้วมันคืออะไร"
902
