LAST RETURN — เกาะที่ไม่มีผู้ชนะ - EP.8 — ชื่อของคนตาย

เรย์ทุบประตูห้องสีขาวอีกครั้ง แม้รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์

“เปิด!”

เสียงกำปั้นกระแทกประตูดังทึบแล้วหายไป ไม่มีเสียงตอบ ไม่มีรอยบุบ ไม่มีแม้แต่แรงสั่น๱ะเ๡ื๪๞กลับมา เหมือนประตูบานนี้ไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกับพวกเขา

บนจอ ROOM 03 เวลาเหลือ 03:02

คิวนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น มือหนึ่งกุมท้อง อีกมือยันพื้นไว้ไม่ให้ล้ม ผู้ชายสองคนในห้องยืนคร่อมเขา ส่วนผู้หญิงที่ไม่มีชื่อในรายชื่อถูกผลักไปชิดผนัง ใบหน้าของเธอเปื้อนน้ำตา

“ถอย” ผู้ชายร่างท้วมพูด “เราไม่มีเวลาแล้ว”

คิวเงยหน้ามอง “กูถอยแล้วมึงจะทำอะไร”

“ตอบชื่อมัน”

“แล้วถ้าผิด?”

“ก็เสีย 30 ดีกว่าเสีย 50!”

“โอ้ คณิตศาสตร์แห่งความสิ้นหวัง” คิวหัวเราะทั้งที่ยังเจ็บ “มึงเก่งเลขนะ แต่โง่เ๹ื่๪๫เกม”

ชายอีกคนเตะเข้าที่ไหล่คิวจนเขาล้มตะแคง ต้นสะดุ้งอยู่ข้างเรย์ ปริมยกมือปิดปาก ส่วนอาร์มเบือนหน้าหนี

เรย์กัดฟันแน่น เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย ความรู้สึกที่เห็นเพื่อนถูกทำร้ายแต่ทำอะไรไม่ได้ นี่อาจเป็๞อีกส่วนหนึ่งของเกม ไม่ใช่แค่ให้แต่ละห้องไขปริศนา แต่ให้คนที่ผ่านแล้วต้องยืนดูคนอื่นตัดสินใจผิดพลาด

คิวไอแล้วถ่มเ๧ื๪๨ลงพื้น “ถามจริง พวกมึงไม่สงสัยเหรอว่าทำไมมันง่ายขนาดนี้”

ชายร่างท้วมตะคอก “เพราะมันไม่มีชื่อไง!”

“มึงคิดว่า EVE ใจดีพอจะให้คำตอบติดป้ายมาหน้าผากเหรอ”

ผู้หญิงที่ไม่มีชื่อพูดเสียงสั่น “แต่ฉันไม่มีชื่อจริง ๆ นะ”

คิวหันไปมองเธอ “แล้วเธอชื่ออะไร”

“มายด์”

“หมายเลข?”

“PLAYER 40”

คิวมองจอรายชื่อ แล้วยิ้มมุมปากทั้งที่หน้าซีด “นี่ไง”

ผู้ชายสองคนชะงัก

“อะไร”

“รายชื่อห้องมึงมี PLAYER 29 คิว PLAYER 02 ดนัย PLAYER 47 ภพ ใช่ไหม”

ชายร่างท้วมขมวดคิ้ว “แล้วไง”

คิวชี้มายด์ “มายด์ PLAYER 40 ไม่มีชื่อ แต่ห้องนี้มีผู้เล่นหมายเลข 02”

“แล้วมันเกี่ยวอะไร”

“เกี่ยวตรงที่มึงชื่อดนัยใช่ไหม”

ชายร่างท้วมเงียบไปชั่วครู่

คิวยิ้มกว้างขึ้น “กูจำได้ มึงเป็๞คนที่ตอน GAME 01 วิ่งเข้าห้อง 12 แล้วด่าคนอื่นว่าอย่าตามมา แต่สุดท้ายมีคนตามเข้าไปสิบกว่าคน มึงเลยรอด”

ดนัยหน้ากระตุก “มึงจะพูดอะไร”

“กูจะพูดว่ามึงขี้กลัวเหมือนคนปกติ ไม่ใช่คนเลว แต่ถ้ามึงรีบตอบชื่อมายด์เพราะกลัวเสีย 50 แล้วตอบผิด มึงจะกลายเป็๞คนที่ผลักคนอื่นลงเหวทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหวอยู่ตรงไหน”

ภพ ผู้ชายอีกคนหันไปมองเวลา 02:11 “พอได้แล้ว! มึงถ่วงเวลา!”

“ใช่” คิวตอบทันที “กูถ่วงเวลา เพราะกูต้องคิด”

“คิดอะไร!”

คิวกวาดตามองรายชื่อบนจออีกครั้ง เขาไม่ใช่ไนท์ ไม่ได้เร็วกับตัวเลขแบบนั้น และไม่ใช่เรย์ที่มองช่องโหว่ได้เป็๞นิสัย แต่คิวมีสิ่งหนึ่งที่เขาถนัดมาตลอด

เขาจำคำพูดคน

จำสีหน้า

จำจังหวะที่คนหลุด

และเขาโกหกเก่งพอจะรู้ว่าเกมนี้กำลังโกหกโดยไม่พูดคำโกหก

“ชื่อที่หายไปไม่ใช่มายด์” เขาพูด

ภพหัวเราะ “แล้วใคร”

“คนที่เคยอยู่ในรายชื่อก่อนมันถูกลบ”

ดนัยชะงัก “มึงรู้ได้ไง”

คิวไม่รู้ทั้งหมด แต่เขาเห็นปฏิกิริยานั้น

มีบางอย่าง

“เพราะห้องนี้มีเลข 02” คิวพูดต่อเร็ว ๆ “ผู้เล่นหมายเลขต้น ๆ อยู่ใกล้ผู้เล่นที่ RETURNED ตอนแรก ๆ หรือเปล่าวะ? กูจำได้ว่าคนที่ตายกลางทะเลมีคน๻ะโ๷๞เรียกชื่อเขา”

เรย์ที่มองจอจาก ROOM 07 หันไปหาต้นทันที

“ต้น คนที่ตายในทะเลชื่ออะไร”

ต้นหน้าซีด “กู...กูจำไม่ได้ชื่อเต็ม”

“จำอะไรได้บ้าง”

“มีคนเรียกเขาว่า...พี่ชาติ? ไม่สิ สุชาติคือ PLAYER 17 แล้ว คนทะเล...” ต้นหลับตาแน่น “มีผู้หญิงร้องว่า ‘ธีร์!’ ใช่ ธีร์!”

เรย์หันไปมองจอ คิวไม่ได้ยินพวกเขา

ต้นพูดต่อเหมือนกำลังดึงภาพจากหัวออกมาทีละชิ้น “PLAYER 14 ชื่อธีร์ หรือธีร...อะไรสักอย่าง”

ปริมรีบพูด “ถ้าเป็๞คำตอบต้องระบุตัวได้ใช่ไหม ชื่อธีร์อาจพอ”

เรย์มองจออย่างสิ้นหวัง พวกเขารู้ แต่ส่งเสียงไปไม่ได้

ใน ROOM 03 คิวกำลังยืนขึ้นอย่างยากลำบาก

“ถ้ากูเดาไม่ผิด ชื่อที่หายไปคือคนที่ RETURNED ไปแล้ว”

ภพ๻ะโ๷๞ “เดา! มึงแค่เดา!”

คิวยิ้ม “ใช่ แต่เดาของกูยังมีเหตุผลกว่าการเอาคนมี LIFE BAND ไปเผาเพราะชื่อไม่ขึ้นจอ”

เวลาเหลือ 01:18

มายด์ร้องไห้ “ฉันจำได้”

ทุกคนหันไปหาเธอ

“ก่อนเข้าเกมนี้ ตอนแบ่งห้อง ฉันเห็นชื่อหนึ่งกะพริบก่อนมันหายไป” เธอพูดเร็ว “ฉันคิดว่าตาฝาด แต่ตอนคุณพูดถึงคนที่ RETURNED ฉันจำได้”

คิวถามทันที “ชื่ออะไร”

“ธีรภัทร”

ต้นใน ROOM 07 ตบมือเข้าหากัน “ใช่! ธีรภัทร! PLAYER 14!”

เรย์ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทั้งที่คิวยังไม่ได้ยิน

ใน ROOM 03 ดนัยมองมายด์ “แน่ใจเหรอ”

“ไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ฉันเห็นจริง”

ภพส่ายหน้า “ถ้าผิดล่ะ”

คิวเดินไปหน้าจอ “ถ้าตอบชื่อมายด์ผิด เราก็เสียเหมือนกัน และได้ทำลายคนคนหนึ่งเพิ่มฟรี ๆ”

เขากดปุ่ม ANSWER

“คำตอบของ ROOM 03 คือ PLAYER 14 ธีรภัทร ผู้เล่นที่ RETURNED ก่อน GAME 01”

ทุกคนใน ROOM 07 หยุดหายใจไปพร้อมกัน

จอ ROOM 03 นิ่ง

เวลาเหลือ 00:49

00:48

แล้วหน้าจอเปลี่ยนเป็๞สีเขียว

ANSWER ACCEPTED

ROOM 03 CLEAR

คิวทรุดลงนั่งทันที “เห็นไหม กูบอกแล้วว่ากูฉลาด”

ดนัยค่อย ๆ นั่งลงกับพื้นเหมือนขาหมดแรง ส่วนภพหันหน้าเข้าผนังโดยไม่พูดอะไร มายด์ยกมือไหว้คิวทั้งน้ำตา คิวโบกมืออย่างเก้ ๆ กัง ๆ

“ไม่ต้องไหว้ กูแพ้คนทำแบบนี้”

เรย์เกือบหัวเราะออกมา แต่เสียง EVE ดังขึ้นใน ROOM 07 ก่อน

“ROOM 03 CLEAR”

จอเปลี่ยนไปแสดงภาพห้องอื่นต่อเนื่องราวกับระบบตั้งใจให้พวกเขาดูผลลัพธ์ทั้งหมด

ROOM 04

บอสอยู่ในห้องนั้น เขายืนกอดอกขวางระหว่างเด็กหนุ่มคนหนึ่งกับผู้เล่นอีกสองคน เด็กคนนั้นไม่มีชื่อในรายชื่อ และกำลังร้องไห้จนพูดไม่ออก บอสไม่ถนัดคิดซับซ้อน แต่เขาใช้ร่างใหญ่ของตัวเองทำสิ่งที่เขาถนัดที่สุด

ยืนขวาง

“ถ้าจะตอบชื่อมัน ต้องผ่านกูก่อน”

ผู้เล่นหญิงคนหนึ่ง๻ะโ๷๞ “แต่มันไม่มีชื่อ!”

บอสตอบ “กูรู้ แต่เพื่อนกูบอกว่าอย่าเพิ่งเชื่อเกมเร็วเกินไป”

“แล้วเพื่อนมึงอยู่ไหน!”

บอสเงียบไปนิดหนึ่ง “ห้องอื่น”

“งั้นตอนนี้มึงมีแค่ตัวเอง!”

บอสก้มมองเด็กที่ร้องไห้อยู่ด้านหลัง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“งั้นกูก็จะใช้ตัวเองนี่แหละ”

เรย์มองภาพนั้นแล้วกำมือแน่น บอสกำลังซื้อเวลาด้วยสิ่งเดียวที่เขามี คือร่างกายและความใจอ่อนของตัวเอง

แต่ ROOM 04 ไม่มีต้น ไม่มีเรย์ ไม่มีคิว ไม่มีใครจำชื่อคนตายให้พวกเขาได้

เวลาเหลือ 02:30

บนจอ ROOM 04 มีข้อความ HINT AVAILABLE ปรากฏขึ้น ผู้เล่นหญิงรีบกดทันที ทุกคนในห้องเสีย LIFE 10 พร้อมกัน แล้วคำใบ้เดียวกันก็ขึ้น

THE ABSENT NAME BELONGS TO SOMEONE WHO CANNOT ANSWER.

บอสอ่านช้า ๆ “คนที่ตอบไม่ได้...”

เด็กหนุ่มสะอื้น “คนตาย?”

ผู้เล่นอีกคนพูด “แล้วคนตายชื่ออะไรล่ะ!”

บอสกัดฟัน เขาไม่รู้

เรย์หันไปหาต้น “ROOM 04 มีรายชื่ออะไร”

ต้นจ้องจอภาพ พยายามอ่านรายชื่อที่เบลอเพราะมุมกล้อง

“PLAYER 33 บอส...PLAYER 18...PLAYER 41...ไม่มีเด็กคนนั้น เด็กน่าจะ PLAYER 06”

“ชื่อที่หายไปล่ะ”

“ไม่รู้ กูไม่เห็นตอนห้องมันเปิด”

เรย์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ

ใน ROOM 04 เวลาเหลือ 01:10

บอสหันไปถามทุกคน “ก่อนชื่อบนจอขึ้น มีใครเห็นชื่อที่กะพริบไหม”

ผู้เล่นหญิงส่ายหน้า อีกคนก้มหน้า แต่เด็กหนุ่มที่ไม่มีชื่อค่อย ๆ ยกมือขึ้น

“ผมเห็น...”

ทุกคนหันไปหาเขา

“ผมเห็นชื่อพี่คนหนึ่งแวบเดียว ผมจำชื่อไม่ได้ แต่จำหมายเลขได้”

บอสถาม “หมายเลขอะไร”

“17”

บอสตาเบิกขึ้น

เขาอาจไม่จำชื่อ แต่เขาจำสิ่งที่เรย์เล่าได้

PLAYER 17 คือคนที่ RETURNED ใน GAME 01

“สุชาติ” บอสพูดทันที “PLAYER 17 สุชาติ”

ผู้เล่นหญิงลังเล “แน่ใจนะ”

บอสตอบ “ไม่ แต่ถ้าจะให้เลือกเชื่อเด็กที่ไม่มีเหตุผลต้องโกหก กับเกมที่อยากให้เราฆ่ากันเอง กูเลือกเด็ก”

เขากดคำตอบ

PLAYER 17 สุชาติ

หน้าจอนิ่ง

แล้วเปลี่ยนเป็๞สีเขียว

ROOM 04 CLEAR

ต้นปล่อยลมหายใจออกมายาว “บอสผ่านแล้ว”

เรย์พยักหน้า แต่ยังโล่งได้ไม่เต็มที่

จอเปลี่ยนไปห้องต่อไป

ROOM 10

เจนอยู่ในนั้น

สถานการณ์ของเธอแย่กว่าใคร

ผู้เล่นในห้องตอบไปแล้ว

หน้าจอขึ้นสีแดง

WRONG ANSWER

LIFE -30 EACH

เรย์ตัวแข็ง

เจนยืนอยู่กลางห้อง สีหน้าของเธอแข็งกร้าวแต่ริมฝีปากมีเ๧ื๪๨ซึม เห็นได้ชัดว่าเกิดการต่อสู้ก่อนหน้านี้ ผู้เล่นชายคนหนึ่งทรุดอยู่กับพื้น อีกคนกำลัง๻ะโ๷๞ด่าผู้หญิงที่ไม่มีชื่อ

“เพราะมึง! ถ้ามึงยอมรับ๻ั้๫แ๻่แรก—”

เจนตวาด “หุบปาก! คนที่กดตอบคือมึง!”

LIFE ของเจนบนข้อมือลดเหลือ 85 จากเดิม 115 เธอยังรอด แต่การเสีย 30 หน่วยไม่ใช่เ๹ื่๪๫เล็ก และที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ROOM 10 ยังไม่ CLEAR

หน้าจอขึ้นข้อความใหม่

SECOND ANSWER AVAILABLE

COST : 20 LIFE EACH

WRONG ANSWER PENALTY : RETURNED LOWEST LIFE PLAYER

เรย์อ่านแล้วรู้สึกเ๧ื๪๨เย็น

ถ้าตอบครั้งที่สองผิด คนที่ LIFE ต่ำสุดในห้องจะ RETURNED

หญิงที่ไม่มีชื่อใน ROOM 10 เหลือ LIFE เพียง 44 หลังโดนลงโทษรอบแรก

เธอจะตาย

เจนมองข้อความนั้น แล้วหันไปหาผู้เล่นชายที่กดตอบผิด

“คราวนี้ไม่มีใครกดอะไรจนกว่าฉันจะพูด”

น้ำเสียงของเธอเย็นจนคนในห้องนิ่ง

“เข้าใจไหม”

ชายคนนั้นกัดฟัน แต่ไม่กล้าเถียง

เรย์มองเจนผ่านจอ เขารู้ว่าเธอโกรธ แต่เจนเวลาโกรธไม่ใช่คนที่เสียสติ เธอเป็๞คนที่ตัดสินใจเร็วขึ้น คมขึ้น และไม่ยอมให้ใครเอาความกลัวมาเป็๞ข้ออ้าง

เจนหันไปหาผู้หญิงที่ไม่มีชื่อ “เธอเห็นชื่อแวบแรกไหม”

หญิงคนนั้นร้องไห้ “ฉันไม่รู้ ฉันกลัว ฉันไม่ได้มอง”

“ไม่เป็๞ไร คิดช้า ๆ เห็นตัวอักษรไหม เลขไหม เสียงอะไรบนจอ”

“มัน...มีเลข 14 หรือ 17 ไม่แน่ใจ”

ผู้เล่นชายอีกคนสบถ “ไม่แน่ใจแล้วจะตอบยังไง!”

เจนหันไปมองเขา “ดีกว่ามั่นใจโง่ ๆ แล้วทำคนอื่นเสีย LIFE”

เขาเงียบ

เจนมองรายชื่อห้องอีกครั้ง “ในห้องนี้มี PLAYER 10, 21, 30 และคนไม่มีชื่อคือ PLAYER 39 ใช่ไหม”

หญิงคนนั้นพยักหน้า

เจนหลับตาเหมือนกำลังคิด

“ถ้าเลขที่หายไปคือ 14 หรือ 17 เราต้องเลือก”

เรย์กำขอบจอแน่นทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีผล

ต้นพึมพำ “ขอให้เธอจำได้”

เจนลืมตาขึ้น “ก่อน GAME 04 เริ่ม EVE แบ่งห้องละสี่คน แต่หลังจอขึ้น มีชื่อกะพริบแวบหนึ่งใช่ไหม”

หญิงคนนั้นพยักหน้า

“มันยาวหรือสั้น”

“ยาว...มั้ง”

“สุชาติสั้นกว่า ธีรภัทรยาวกว่า”

ผู้เล่นชายถาม “นี่คือหลักฐาน?”

“นี่คือสิ่งเดียวที่เหลือหลังจากพวกนายรีบตอบผิด”

เจนกด ANSWER

“คำตอบคือ PLAYER 14 ธีรภัทร”

ห้องเงียบ

หน้าจอนิ่งนานกว่าทุกครั้ง

เรย์แทบไม่ได้หายใจ

แล้วสีเขียวก็สว่างขึ้น

ROOM 10 CLEAR

เจนหลับตาลงสั้น ๆ ก่อนเปิดขึ้นอีกครั้ง เธอไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้ถอนหายใจ เธอเพียงหันไปหาผู้ชายที่กดตอบผิด

“จำไว้ ครั้งหน้าเวลามึงกลัว อย่าเอานิ้วไปวางบนปุ่มแทนสมอง”

คิวคงปรบมือถ้าอยู่ตรงนั้น

เรย์เองก็เกือบยิ้ม แต่จอเปลี่ยนภาพต่อไป และรอยยิ้มนั้นก็หายไป

ROOM 11

ไนท์

ห้องของไนท์เงียบผิดปกติ

ผู้เล่นทั้งสี่คนนั่งล้อมกันอยู่บนพื้น ไม่มีใครถูกทำร้าย ไม่มีใครร้องไห้ จอรายชื่อแสดงสามชื่อ และผู้เล่นที่ไม่มีชื่อนั่งอยู่ตรงข้ามไนท์อย่างสงบ

เวลาเหลือ 00:40

ไนท์ยังไม่กดคำตอบ

คิวที่อยู่บนจออีกห้องเหมือนจะถูกตัดออกไปแล้ว ตอนนี้ทุกภาพรวมมายัง ROOM 11

เรย์ขมวดคิ้ว

“ทำไมไนท์ยังไม่ตอบ”

ต้นมองจอ “มันรู้อะไรบางอย่าง”

ใน ROOM 11 ผู้เล่นหญิงคนหนึ่งถามเสียงเบา “เราตอบ PLAYER 17 ไม่ได้เหรอ?”

ไนท์ส่ายหน้า “ถ้าตอบแบบนั้นอาจถูก แต่ยังมีบางอย่างผิด”

“เวลาเหลือไม่ถึงนาทีแล้ว”

“ผมรู้”

ผู้เล่นที่ไม่มีชื่อพูดขึ้น “ตอบชื่อผมเถอะ ผมรับได้”

ไนท์มองเขา “คุณไม่มีชื่อในรายชื่อ แต่คุณไม่ใช่คำตอบ”

“คุณมั่นใจ?”

“ไม่เต็มร้อย”

“งั้นทำไมยังไม่ตอบชื่อคนตาย”

ไนท์เงยหน้ามองกล้องมุมห้อง ราวกับรู้ว่าเรย์กำลังดูอยู่

“เพราะห้องนี้ไม่มีชื่อที่หายไป”

เรย์ชะงัก

ใน ROOM 11 ทุกคนเงียบ

ไนท์พูดต่อ “รายชื่อบนจอมีสามชื่อก็จริง แต่ก่อนเข้าห้อง ไม่มีชื่อที่สี่กะพริบขึ้นมา ไม่มีใครเห็น เพราะมันไม่มี”

ผู้เล่นหญิงหน้าซีด “แล้วคำตอบคืออะไร”

“คำตอบคือ ไม่มีผู้เล่นที่ไม่มีชื่อ”

อีกคน๻ะโ๷๞ “แต่ EVE บอกว่ามี!”

“EVE บอกว่าในแต่ละห้องมีผู้เล่นหนึ่งคนที่ไม่มีชื่ออยู่ในรายชื่อผู้เล่นของห้องนั้น” ไนท์พูดช้า ๆ “แต่ถ้ารายชื่อผู้เล่นของห้องนี้มีเพียงสามคน๻ั้๫แ๻่แรก คนที่สี่อาจไม่ได้อยู่ในรายชื่อเพราะเขาถูกส่งผิดห้อง ไม่ใช่เพราะมีชื่อหาย”

“แล้วจะตอบยังไง!”

เวลาเหลือ 00:12

ไนท์ลุกขึ้น กดปุ่ม ANSWER

“คำตอบของ ROOM 11 คือ ไม่มีคำตอบที่ถูกต้องตามเงื่อนไข เพราะผู้เล่นคนที่สี่ถูกจัดเข้าห้องผิด ไม่ใช่ผู้เล่นที่ชื่อหายจากรายชื่อ”

ทุกคนใน ROOM 07 แข็งค้าง

00:08

จอนิ่ง

00:07

00:06

ผู้เล่นหญิงใน ROOM 11 เริ่มร้องไห้

00:05

แล้วหน้าจอก็เปลี่ยนเป็๞สีเขียว

ROOM 11 CLEAR

CONDITION EXCEPTION ACCEPTED

เรย์หายใจออกแรง

“ไอ้บ้านั่น...” เขาพึมพำ

ต้นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา “มันเถียงระบบชนะ”

หลัง ROOM 11 ผ่าน ประตูของ ROOM 07 ก็เปิดออก

เรย์กับต้น ปริม และอาร์มรีบออกจากห้อง พวกเขาพบว่าห้องอื่น ๆ เปิดออกตามลำดับ ผู้เล่นทยอยเดินออกมา บางคนโล่งใจ บางคนเสีย LIFE บางคนมองกันด้วยสายตาที่ไม่มีทางกลับไปไว้ใจเหมือนเดิมได้อีก

ผลรวมปรากฏบนจอกลางลานป่า

GAME 04 RESULT

START : 48

ROOM CLEARED : 10 / 12

WRONG ANSWER : 3

RETURNED : 0

TOTAL LIFE LOST : 180

ไม่มีใคร RETURNED

แต่นั่นไม่ได้แปลว่าไม่มีใครเสียอะไร

คนหลายคนที่ถูกกล่าวหาแม้ไม่ใช่คำตอบยืนห่างจากคนในห้องตัวเอง บางคนไม่พูดกับใคร บางคนร้องไห้เงียบ ๆ และบางคนมองคนที่เคยพยายามตอบชื่อเขาด้วยสายตาที่เหมือนถูกฆ่าไปแล้วครึ่งหนึ่ง

คิวเดินกะเผลกออกมาจาก ROOM 03 เมื่อเห็นเรย์ เขาชูนิ้วโป้งให้

“กูรอด เพราะปากกูมีประโยชน์ในที่สุด”

เรย์เดินเข้าไปพยุง “ปกติมันมีแต่โทษ”

“วันนี้วันประวัติศาสตร์”

บอสออกมาพร้อมเด็กหนุ่มที่เขาปกป้อง เด็กคนนั้นยังจับชายเสื้อบอสไว้แน่น ส่วนเจนเดินออกมาด้วยสีหน้าเย็นจัด ผู้เล่นชายจากห้องเธอไม่กล้าเดินใกล้เธอเกินสามเมตร

ไนท์ออกมาเป็๞คนสุดท้าย

เรย์มองเขา “มึงตอบว่าเกมผิดเงื่อนไข?”

ไนท์พยักหน้า “มันยอมรับ”

คิวทำหน้าทึ่ง “มึงนี่ถ้าวันหนึ่งได้ทะเลาะกับยมบาล กูนับถือยมบาลล่วงหน้าเลย”

ไนท์ไม่ตอบมุก เขามองผลลัพธ์บนจอ

“เกมนี้ไม่ได้๻้๪๫๷า๹ให้เราหาคนตายอย่างเดียว”

เรย์หันไป “หมายความว่าไง”

“มัน๻้๪๫๷า๹ดูว่าเราจะยอมโยนความผิดให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเร็วแค่ไหน”

เสียง EVE ดังขึ้นจากจอกลาง

“GAME 04 สิ้นสุดค่ะ”

ผู้เล่นทั้งหมดเงยหน้ามอง

“ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นที่ผ่านเกม”

ไม่มีเสียงตอบรับ

“รางวัลสำหรับ GAME 04 คือ LIFE +5 สำหรับผู้เล่นที่อยู่ในห้องที่ CLEAR”

LIFE BAND ของเรย์สั่น ตัวเลขเพิ่มจาก 96 เป็๞ 101 ต้นเพิ่มจาก 80 เป็๞ 85 ปริมและอาร์มเองก็ได้เพิ่มเช่นกัน แต่สำหรับบางคน การได้ LIFE คืนมา 5 หลังเสียไป 30 หรือมากกว่านั้นแทบไม่มีความหมาย

เจนมองข้อมือตัวเอง เธอเหลือ 90 หลังได้รางวัล

“ไม่คุ้มเลย” เธอพูด

“อะไร?”

“คำว่าไม่ตายของ EVE” เจนตอบ “มันไม่เคยแปลว่าไม่เสียหาย”

เรย์เห็นด้วย

EVE พูดต่อ “ผู้เล่นจะได้รับเวลาพักจนถึงเวลา 21:00 น. ก่อน GAME 05”

เสียงโวยวายดังขึ้นทันที หลายคนถามว่าทำไมเกมถัดไปเร็วขนาดนี้ แต่หน้าจอไม่ได้ตอบ

ก่อนดับลง ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้น

NEXT GAME : เสียงสุดท้าย

ต้นอ่านแล้วหน้าซีด “ชื่อไม่น่าดีอีกแล้ว”

คิวมองเรย์ “มึงว่าคราวนี้มันจะให้ฟังเสียงอะไร”

เรย์ไม่ตอบ