มีคนเคยพูดไว้ว่า กะพริบตาหนึ่งครั้งก็แก่ตัวซะแล้ว นี่ไม่ใช่เื่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย
ในโลกที่เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ยุคสมัยผ่านไปตามกาลเวลา เทคโนโลยีถูกพัฒนาจนก้าวข้ามกฎเกณฑ์ธรรมชาติในที่สุด สิ่งมีชีวิตเริ่มวิวัฒนาการธรรมชาติจางหาย ผู้คนเริ่มโหยหาสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง แม้เกิดาหลายครั้งสร้างความเสียหายหรือโรคระบาดที่ฆ่าล้างประชากรโลกไปกว่าครึ่งแต่ทุกอย่างก็ยังคงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่หยุด จนกระทั่งเข้าสู่ยุคที่เรียกได้ว่าสงบสุขและไม่ว่าอะไรก็สามารถเชื่อมต่อกันได้ผ่านระบบคลื่นสมอง
หลังจากมีการคิดค้นเครื่องเชื่อมคลื่นสมองที่ชื่อลิงก์ทุกที่ปรับเปลี่ยนให้ทันยุค หน้าจอฉายภาพถูกแทนที่ด้วยการฉายโฮโลแกรม หุ่นยนต์จิ๋วค่อยให้บริการตามจุดต่างๆ ตึกถูกสร้างด้วยวัสดุมันเงาแข็งแรงคงทน
ทุกอย่างในอดีตนั้นเปลี่ยนไปหมดแล้วใช่... ถึงอย่างนั้น ในยุคอวกาศแบบนี้ก็ยังมีสถานที่ที่รักษาความเก่าแก่ไว้อย่างไม่น่าเชื่อ
เยาวราช กรุงเทพมหานคร
ในอดีตที่นี่มีบรรยากาศเปรียบเสมือนไชน่าทาวน์ในเมืองไทยและไม่ว่าจะผ่านไปกี่ร้อยปีทุกอย่างยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากนัก
ห้าสิบปีต่อมาผู้คนเริ่มย้ายออกจากเยาวราชเพราะมองว่าล้าหลังและทรุดโทรมใช่ ไม่มีใครทนอยู่กับสภาพเหมือนซากอารยธรรมโบราณ แต่ใครมันจะไปคิดละว่าปัจจุบัน เยาวราชแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คนเดินไปมาอย่างคึกคัก
ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนก็ตามเมื่อถึงจุดจุดหนึ่งมนุษย์จะโหยหาเื่ราวและบรรยากาศในอดีต เหมือนดั่งที่อยากให้ธรรมชาติกลับคืนมา
ร้านชาเจี่ยะ-แต๊ ร้านชาชื่อดังย่านเยาวราชซึ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศกลิ่นอายความเก่าแก่ของโบราณถูกประดับตามจุดต่าง ๆ ใบชาขึ้นชื่อ วิธีการชงชาที่สืบทอดกันมาจากอดีต อีกทั้งที่นี่ยังมีกฎการห้ามเชื่อมต่อลิงก์หากไม่จำเป็เพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศนั่นจึงทำให้ได้ยินเสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
กริ๊ง! เสียงกระดิ่งประตูบ่งบอกถึงลูกค้า เ้าของร้านได้ยินปุ๊บก็หันขวับรีบวิ่งไปต้อนรับเพียงแค่ผู้มาใหม่ก้าวเท้าเข้ามาทุกคนต่างหันมามองเป็ทางเดียว
“…เฮ้ย! แก ๆ นั่นใช่ที่เขาเรียกกันว่าแท็บเล็ตรึเปล่าวะ?” เสียงกระซิบถึงจะเบาแต่ได้ยินกันหมด
“ฉันว่าใช่ว่ะฉันจำได้ว่าไอ้เครื่องนี่มีอยู่ในประมูลของโบราณหายากระดับโลกนั่น ได้ข่าวว่าเครื่องที่สมบูรณ์ประมูลไปได้หลายร้อยล้านเลยนะ!” อีกเสียงเอ่ยอย่างใ ได้ยินดังนั้นก็สร้างความฮือฮาและหันไปมองเครื่องที่ว่าเป็ทางเดียว
“ของแท้รึเปล่า?”
“ของแท้มันไม่มีใครถือออกจากตู้นิรภัยหรอกโว้ย”
“แต่ผู้ชายคนนั้นถือออกมาเล่นชิลๆ เลยนะ นี่อาจเข้าใจผิดกันก็ได้ หรือไม่… คนคนนี้เป็มหาเศรษฐี!”
“บ้านี่มันบ้าชัดๆ ถ่ายรูปเร็ว”
ทุกคนแหกกฎใช้เครื่องเชื่อมต่อลิงก์เครื่องที่ทันทีมันมีลักษณะคล้ายหูฟังไร้สายในอดีต เพียงแค่เสียบเข้าหู กดเชื่อมต่อ และแค่คิด ระบบก็จะทำตามที่คิดทันที
ถ้าแค่ถ่ายรูปก็ไม่ถือว่าทำให้เสียบรรยากาศหากแต่อยู่ ๆ พอผู้ที่ถือแท็บเล็ตนั่งก็ถอนหายใจลากยาวจนทุกคนต่างสะดุ้ง “เฮ้อ… ร้อนชะมัด ลุง ชุดชาอู่หลงหนึ่ง!”น้ำเสียงบ่งบอกถึงความหงุดหงิด เมื่อเดินมานั่งที่โต๊ะว่าง แขนเท้าคางกับโต๊ะไม้มองไปที่หน้าจออุปกรณ์สื่อสารโบราณตรงหน้าถึงตอนนี้จะตกเย็นแล้วแต่อุณหภูมินั้นไม่ได้เย็นตาม
ทุกคนละความสนใจจากแท็บเล็ตขยับมองไปยังเ้าของที่กำลังเสยผมขึ้นอย่างช้าๆ เพียงเท่านั้นต่างตกตะลึงจนตาค้างทันที
“…หล่อสุดยอด”
ทั้งร้านคิดไปในทางเดียวไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายใบหน้าจัดว่าน่ามอง จมูกโด่งเป็สัน ผิวขาวดวงตาเรียว ผมสั้นและั์ตาสีดำสนิทขยับไปมาตามสิ่งที่อ่านอยู่
ยิ่งมองยิ่งใจเต้นไร้ที่ติ นี่มัน… เรียกได้ว่าเทพบุตรเลยนี่หว่า!
‘หล่อ?’เพราะรอบตัวเงียบทำให้คนตกเป็เป้าสายตาชะงักเล็กน้อยก่อนจะเกิดรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าั์ตาเป็ประกายกวาดตามองรอบๆจนทุกคนแทบจะหยุดหายใจ จากนั้นจึงหันกลับมาสนใจหน้าจอแท็บเล็ตต่อ
“...”
“กรี๊ด…”/ “เขามองฉัน ฉันรักเขา!” / “ยัยชะนี พวกหล่อนดูไม่ออกเหรอเขาไม่ชอบผู้หญิง เขาชอบผู้ชายย่ะ กรี๊ดๆ” เสียงกรีดร้องพร้อมข้อถกเถียงทำเอาคนถูกมองอยากกรีดร้องในใจตามถึงอย่างนั้นความเคยชินสามารถกลบเกลื่อนใบหน้าให้นิ่งสงบ
มันก็ถูกที่ไม่สนใจผู้หญิงและสนใจผู้ชายเกย์? โน้ว ๆ! คำตอบเหรอ? ก็เพราะ…
ฉันเป็ผู้หญิงนะสิ!
นิ้วเรียวเลื่อนไปมาที่หน้าจอทุกคนรอบตัวยังคงมองเธออย่างหลงใหล ผู้ชายแท้เขม่นใส่ ผู้หญิงแท้ส่งสายตาหวาน ส่วนบางคนนั่นน่าจะเป็สาวทอมที่โบกมือทักทายและพวกชายไม่แท้ส่งซิกเชื้อเชิญ
อ่า… นี่เธอสามารถรับรู้ได้เพศอีกฝ่ายเพียงแค่การมองแวบเดียวั้แ่เมื่อไหร่นะ?จะว่าไปด้วยวัยที่ผ่านประสบการณ์มากว่ายี่สิบแปดปี โดนทั้งหนุ่มชายไม่แท้ทั้งรุกและรับเข้าใจผิดตามจีบเป็ขบวน สุดท้ายพอรู้ความจริงก็กลายเป็เพื่อนกันไปซะอย่างนั้น แล้วพวกผู้ชายแท้ล่ะ?นั่นสิ ก็คงไม่มีใครสนใจสาวที่หล่อกว่าตัวเองหรอก!
คิดแล้วมันทำให้หญิงสาวรู้สึกเ็ปท้อแท้ ห่อเหี่ยว ปลงตก ความฝันที่จะมีแฟนจับมือเกี่ยวก้อยกันบนทุ่งดอกป๊อปปี้เลิฟคงเป็ไปไม่ได้จริงๆสินะ... หงุดหงิดจริง!
นิ้วยังคงเลื่อนหน้าจอเพื่ออ่านอะไรบางอย่างปากก็มุดมิดตามประสาคนขี้บ่น “เฮ้อ!ยัยน้ำเมื่อไหร่จะมาเนี่ย นี่อ่านนิยายจบไปหนึ่งเื่แล้วนะโว้ย!”มือไม้เริ่มสั่นก่อนจะรีบจิบชาดับอารมณ์ เสียงไม่ทุ้มไม่หวาน ไม่ว่าใครก็ฟังไม่ออกว่าเธอเป็ผู้หญิงนี่เป็ปัญหาหนึ่งที่เธอรู้สึกเซ็ง
ตืด…ๆ ๆ
พอพูดปุ๊บแรงสั่นที่ข้อมือก็เกิดขึ้นมันคือนาฬิกาข้อมือสื่อสารสีดำซึ่งถือว่าตกยุคไปนานแล้ว พอเธอเห็นชื่อที่หน้าจอก็รีบเก็บแท็บเล็ตแล้วเดินไปขอเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
“นั่นใช่นาฬิกาข้อมือสื่อสารใช่ไหม?มีแต่ของหายากทั้งนั้น นายว่าฉันจะจีบติดไหม?” สาวโต๊ะใกล้ๆพูดไปหน้าแดงไปเธอรวย น่ารักและเป็ถึงนางแบบชื่อดัง และนี่เป็ครั้งแรกที่รู้สึกใจเต้นแรงกับคนแปลกหน้า
หนุ่มที่อยู่ข้างๆส่ายหัว“อย่าหวังลมๆแล้งๆ คนที่กล้าเอาของพวกนี้เดินไปมาอย่างเปิดเผยน่ากลัวยิ่งกว่าพวกมาเฟียเ้าถิ่นซะอีกนี่มันชีวิตจริงด้วย สู้ไปจีบคนในเกมแลนนิก้าดีกว่า”
“ฮึ๋ย!มะ…มันก็จริง เฮ้อ เสียดายพ่อเทพบุตรนี่จัง”
“คนหล่อในเกมมีเยอะแยะพวกเอไอหล่อๆสวยๆก็ดี จีบแต่งงานมีลูกในเกมนี่ฟินสุดแล้วล่ะ ฮาๆ”
“ใครมันจะเ้าชู้เหมือนนายยะแต่งงานกับเอ็นพีซีเกือบทุกทวีป ฉันว่าสักวันจีเอ็มต้องแบนนาย!”
“…”
เสียงไล่หลังทำให้ใจของหญิงสาวหน้าหล่อเหมือนโดนมีดปักเกมแลนนิก้า... มันคือโลกอีกโลกที่เธอปรารถนาอยากเข้าไปมากที่สุด!
โลกแห่งจินตนาการและแฟนตาซีเพียงเชื่อมต่อเข้ากับคลื่นสมอง มีเวลามากกว่าชีวิตจริงแปดเท่า ปรับแต่งร่างกายได้อย่างใจนึกมันจะฟินมากขนาดไหน แค่คิดใจก็เต้นแรงแล้ว แต่…น่าเสียดายที่มันเป็แค่ความฝัน
เธอมีความลับและมันเป็ปัญหาจนไม่สามารถใช้อุปกรณ์ที่เกี่ยวกับคลื่นสมองได้!
ปัง! เมื่อเดินเข้าไปในห้องน้ำ หญิงสาวตั้งสติแล้วรีบล็อกประตูแล้วหยิบหูฟังไร้สายโบราณขึ้นมาสวมภายในใจได้แต่บอกว่าลืมมันไปซะ การที่นึกถึงปัญหามักจะทำให้จิตใจเราอ่อนแอลง
ติ๊ด! เพียงแค่ััที่หน้าจอนาฬิกาสื่อสาร เกิดเสียงพร้อมโฮโลแกรมถูกฉายออกมาลอยตรงหน้าเธอทันทีปรากฎภาพหญิงสาวใบหน้าสวยราวตุ๊กตาญี่ปุ่น ผิวขาวซีด ผมทรงหน้าม้าสีดำสนิท ริมฝีปากชมพูระเรื่ออ้าปากหาวเล็กน้อยจากนั้นก็ยกยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายรับเสียที‘ไรจัง’
เ้าของชื่อคิ้วกระตุกก่อนจะตวาดเสียงเบา“ฉันอยู่ข้างนอก เรียกฉันว่า เรไร สิยัยน้ำ”
‘คิกไรจัง’ น้ำยังคงไม่สนใจเรียกเหมือนเดิม เสียงเล็กแหลมและรอยยิ้มทำเอาเรไรถอนหายใจ
ไรจังงั้นเหรอ… ถ้าไม่มีใครผวนก็คงดี
จะว่าไปเธอก็เข้าใจความคิดของเพื่อนรักที่ยัยน้ำเรียกชื่อเธอแบบนั้นนั่นเพราะไม่อยากเหมือนใคร อีกทั้งยังเรียกมาเกือบยี่สิบปีจะให้กลับไปเรียกเรไรมันก็คงไม่ชินไปเสียแล้ว
“นี่…ทำไมยังใส่ชุดนอน?” เรไรเอ่ยถามเหมือนเห็นอีกฝ่ายยังคงสวมชุดนอนซีทรูหลุดลุ่ยเผยให้เห็นไหล่ชวนเซ็กซี่ดีนะที่แอบเข้ามาคุยในห้องน้ำไม่อย่างนั้นคงมีข่าวนักวิจัยสาวชื่อดังผู้พัฒนาลิงก์และเกมระดับโลกอย่างแลนนิก้าโชว์วิวผ่านหน้าจอโฮโลแกรมกลางร้านน้ำชาแน่!
ขนตางอนขยับเบาๆหน้าอกหน้าใจบดเบียดตามแรงขยับ เรไรเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองอกของตัวเอง“...” ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็อดไม่ได้ที่จะอิจฉาเธอเคยคิดที่จะศัลยกรรมให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ไอ้ปัญหาบางอย่างนั่นแหละทำให้เรไรทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ
แต่เื่นี้เอาไว้ก่อนเรไรจ้องเพื่อนสนิทตาเขม่น “นี่เธอนัดฉันมาที่เยาวราชเพื่อจะไปดูดวงแต่ตัวเองยังนอนอยู่เนี่ยนะ!”
‘หือ…หมอดู…ดูหมอ?’ น้ำพูดออกมาอย่างสะลึมสะลือดูก็พอเดาได้ว่าโต้รุ่งงานถึงเช้าทำให้ความจำขาดหายไปอย่างส่วน ‘จะ จริงด้วยไรจัง ง่า ฉันขอโทษ’ พูดไปน้ำตาเอ่อไป ก่อนจะรีบเอ่ยดักอีกฝ่ายที่มีทีท่าจะยกเลิก‘ระ ไรจัง เธอต้องไปให้ได้นะ มันดีมาก!’ ว่าพร้อมยื่นหน้าจนจะทะลุจอ
ดูดวงแม้จะอยู่ในยุคอวกาศแล้วแต่ความเชื่อเื่พวกนี้ยังคงมีอยู่
งมงาย? ก็อาจใช่ แต่สุดท้ายศาสตร์ลึกลับนี่คงอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้อย่างน่าอัศจรรย์
น้ำเริ่มเลิกลักเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบเธอผิดที่ลืมนัด จะให้ออกไปหาตอนนี้ก็ไม่ไหวเพราะโต้รุ่งงาน จึงทำได้แค่ขอโทษและทำหน้าเศร้าๆแทน‘ขอโทษไรจัง เอางี้ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวหนึ่งมื้อเป็การขอโทษ’
“...”เสียงอ่อยของน้ำทำเอาเรไรถึงกับใจอ่อนยวบ ได้แต่ถอนหายใจแล้วยิ้มให้แทน “โอเคข้าวขาหมูนะ” เพราะเป็เพื่อนกันมานานเื่แค่นี้ไม่รู้จะโกรธมากมายไปทำไม
น้ำได้ยินก็ยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยถึงเส้นทางร้านหมอดูที่ว่า จากนั้นก็พูดคุยเื่ปัญหาที่เกิดในเกมทำให้เธอต้องโต้รุ่งเมื่อผ่านไปสักพัก เสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้นบ่งบอกว่าเธออยู่ห้องน้ำนานเกินไปนั่นจึงทำให้เรไรต้องวางสาย แต่ก่อนจะวางก็ไม่วายที่น้ำจะเอ่ยขึ้นมาอีก
‘มันดีจริงๆ นะ ไรจัง มันแม่นมาก’
จ๊ะ...เรไรได้แต่หัวเราะเบาๆ ก็สมแล้วที่เป็ยัยน้ำ ขนาดเสื้อยังต้องดูว่าสีน้ำโชควันนั้นสีอะไรเลย
...