*ต่อจากเื่ จะเป็อย่างไรถ้าจินชิงกลายเป็เด็ก
ั้แ่เมื่อเช้าหลังจากที่พวกเราทะเลาะกันฉันกับจินชิงก็ต่างแยกย้ายไปทำงานของตัวเองโดยที่ไม่มองหน้ากันแม้แต่น้อยแต่ถึงอย่างนั้นเมื่อตกเย็นฉันกลับเห็นจินชิงที่มาเคาะประตูอยู่หน้าห้องพร้อมได้กลิ่นหอมของอาหารที่ติดเสื้อของเขามาด้วย
“ไสหัวลงมากินข้าวได้แล้วไม่อย่างนั้นฉันจะเทข้าวทิ้งให้หมามันกินซะ”
“...”
นายไปโกรธใครมา?
เท่าที่ฉันจำได้รู้สึกว่าตอนที่เราทะเลาะกันจินชิงไม่ได้โกรธขนาดนี้หนิและถึงเขาจะโกรธฉันมากแค่ไหนสุดท้ายเขาก็จะเป็ฝ่ายยอมไปเอง โดยไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบเขาก็รีบหันหลังเดินหนีไปเหมือนกับว่าเื่นี้ไม่เคยเกิดขึ้น
ฉันจึงเลือกที่จะตามจินชิงไปทานข้าวอย่างเงียบๆโดยที่ไม่มีการสนทนาใดๆทั้งสิ้นจนกระทั่งมีเสียงบางอย่างที่ดังมาจากข้างบน
เพล้ง!
!!!
!!!
-[จินชิง]-
“ฉันขึ้นไปดูเอง”
ขืนให้เ้านี่ขึ้นไปดูมีหวังพรุ่งนี้ก็คงยังไม่ลงมาเพราะจะโดนโจรฆ่าตายไปซะก่อน
จินชิงได้ขึ้นไปสำรวจข้างบนเกือบทุกห้องแต่ก็ไม่เจอร่องรอยความเสียหายหรือที่มาของเสียงเลยจนถึงห้องสุดท้ายนั่นก็คือห้องของลีกียอง
แต่เมื่อเขาได้เปิดประตูเข้าไปก็เจอกระจกที่แตกและข้าวของกระจัดกระจายเต็มห้องที่ไม่สมกับลีกียองเ้าระเบียบนั่น
[จินชิง!ลงมาข้างล่างด่วน ตอนนี้เ้าโจรนั่นอยู่ข้างล่าง! (0/1)]
หลังจากที่เสียงของลีกียองได้หายไปจากห้วของเขาเขาก็รีบวิ่งลงไปข้างล่างอย่างไม่คิดชีวิตก่อนที่เขาจะเจอลีกียองที่ตอนนี้กำลังโดนล็อคคอและถูกกรอกยาบางอย่างโดยเ้าโจรชั่วนั่น
รู้ตัวอีกทีเขาก็รีบดึงลีกียองออกมาและเตะเ้าโจรนั่นจนติดกำแพงอย่างแรงแต่แทนที่มันจะตอบโต้กลับเลือกที่จะหันหลังหนีไปแทน
-คุณจินชิงมีอะไรรึเปล่าคะ?
“ส่งทหารมาที่บ้านฉันเดี๋ยวนี้!แล้วถ้ามีใครที่น่าสงสัยอยู่ใกล้บริเวณบ้านฉันก็ให้จับเป็ซะ”
หลังจากที่จินชิงได้สั่งลูกน้องเสร็จเขาก็รีบไปดูอาการของลีกียองอย่างกระวนกระวายแต่เมื่อได้เห็นสภาพของลีกียองก็ได้ทำให้หัวใจของเขาดิ่งวูบลงเหวไปเพราะตอนนี้ร่างกายของลีกียองได้หดเล็กลงเรื่อยๆ
เดี๋ยวนะ
ทั้งที่ร่างกายของเ้านี่กำลังหดเล็กลงแต่เสื้อผ้าที่ใส่กลับมีขนาดเท่าเดิมทั้งที่เขามั่นใจว่าตอนที่ลีกียองโดนกรอกยาเข้าไปมียาบางส่วนที่ล้นขอบปากออกมาโดนเสื้อจำนวนหนึ่ง...
-คุณจินชิง...
“เรียกนักเล่นแร่แปรธาตุมาด้วย”
-รับทราบค่ะ
.
.
.
.
.
“ทางเราได้ตรวจร่างกายของคุณลีกียองอย่างคร่าวๆแล้วผลสรุปออกมาว่ายังมียาบางส่วนที่หลงเหลือติดอยู่ที่เสื้อของคุณลีกียองค่ะ”
โชคยังดีที่ยังเหลือชุดของจินชิงที่หดเล็กลงจากการทดลองที่ผิดพลาดของลีกียองอยู่แต่ถึงอย่างนั้นชุดที่ลีกียองสวมอยู่ก็ยังดูหลวมกว่าอยู่ดี
“ยาอะไร?”
“ตอนนี้ยังไม่ทราบแน่ชัดแต่สันนิษฐานได้ว่าอาจเป็ยาแก้เฉพาะทางที่คุณลีกียองเป็คนคิดค้นขึ้นมาค่ะ”
พอลองมานึกดูแล้วเขากับลีกียองยังไม่ได้คุยเื่ยาเลยเพราะพวกเรามัวแต่ทะเลาะกันอยู่จนลืมพูดถึงเื่นี้ไปซะสนิท
“พวกเธอออกไปได้แล้วก็อย่าลืมว่าต้องเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับอย่าให้คนอื่นรู้เด็ดขาดไม่อย่างนั้นพวกเธอก็เตรียมใบลาออกซะ”
“รับทราบค่ะ”
หลังจากที่ทุกคนได้ออกไปแล้วเขาก็นั่งคิดย้อนมองหาสาเหตุและที่มาที่ไปของเื่ทั้งหมด
เป้าหมายของพวกมันคืออะไรกันแน่
ทั้งๆที่ความสามารถขนาดนั้นจะลักพาตัวลีกียองั้แ่ครั้งแรกเลยก็ได้แต่พวกมันก็ยังรอให้เขาไปช่วย
หรือจะเป็ตอนที่เขากำลังอยู่ในวัยเด็กพวกมันก็สามารถลักพาตัวลีกียองได้ตลอดเวลา
แต่พวกมันก็ไม่ทำ
เหมือนกับว่ากำลังรออะไรบางอย่างอยู่
บางอย่างที่ไม่มีใครทำได้แม้แต่พวกมันก็ทำไม่ได้
บางอย่างที่ลีกียองทำได้แค่คนเดียว
ยา!
เมื่อนึกขึ้นได้เขาก็รีบค้นหายาในห้องของลีกียองอย่างเบาที่สุด(เพราะลีกียองกำลังนอนอยู่)และเป็ไปตามคาดยาและเอกสารที่เกี่ยวกับการทดลองทั้งหมดได้หายไปเหลือแต่เพียงน้ำยาย้อนวัยที่ซื้อในตลาดมืด
“อืมม..”
ในระหว่างที่เขากำลังจดจ่ออยู่ในความคิดนั้นก็ได้มีเสียงสะลึมสะลือของใครบางคนปลุกเขาออกจากความคิดขึ้นมา
ซึ่งนั่นจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากลีกียองในวัยเด็กที่ตอนนี้กำลังมองเขาด้วยแววตาที่ฉายแววประหลาดใจปนหวาดระแวง
“คุณลุงเป็ใครเหรอครับ?”
ไม่รู้ทำไมถ้าเป็เด็กคนอื่นเรียกเขาจะไม่รู้สึกโกรธเท่ากับลีกียองเรียกบางทีอาจจะเป็เพราะภาพจำลีกียองในวัย25ปีมันฝังแน่นจนเกินไป
“ฉันเป็พันธมิตรของนาย”
“???”
“...”
“เอ่อ..ท่าอย่างนั้นคุณพอจะเห็นยูลฮาบ้างไหมครับ”
“ใคร?”
“เธอเป็น้องสาวของผม”
คนอย่างเ้านี่มีน้องสาวกับเขาด้วย
“ฉันไม่เห็น”
“...”
หลังจากที่จินชิงได้ตอบกลับไปลีกียองก็มีสีหน้าที่กระวนกระวายปนความเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด
อย่าทำหน้าแบบนั้นสิฉันไม่รู้วิธีปลอบเด็กหรอกนะ
“ตอนนี้นายอายุเท่าไหร”
“8ปีครับ”
ไม่ใช่5หรือ10ปีแต่เป็8ปีซึ่งมันต่างจากที่จินชิงคาดเดาเอาไว้นิดหน่อยแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเลือกที่จะบอกความจริงให้ลีกียองฟังเพราะสัญชาตญาณของเขาบอกว่าลีกียองจะต้องเข้าใจ
.
.
.
.
“สรุปก็คือ...ผมโดนวางยาเหรอครับ?”
“ใช่”
“แล้วต่อจากนี้ผมต้องทำอะไรเหรอครับ?”
“อยู่นิ่งๆไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่หนีออกจากบ้านและเชื่อฟังคำสั่งของฉันอย่างเคร่งครัด”
“...”
“ย้ำว่า อย่างเคร่งครัด”
“ค..ครับ”
“มีอะไรจะถามอีกไหม?”
“เอ่อ...ปกติผมเรียกคุณว่าอะไรเหรอครับ”
“ทำไมถึงถามเื่นั้น?”
“ก็ตอนที่ผมเรียกคุณว่าลุงคุณดูเหมือนว่าจะไม่ชอบคำนั้นนะครับ”
“...”
นี่ฉันแสดงออกขนาดนั้นเลยเหรอ?
แต่พอมาลองคิดดูดีๆแล้วจะให้ลีกียองเรียกเขาทั้งๆที่ยังไม่โดนแกล้งคืนนี้มันดีแล้วเหรอ?แล้วยิ่งโอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ
“เรียกฉันว่า...”
........................................................................................
หายไปนานกับฟิคเื่ไม่มีอะไรจะแก้ตัวนอกจากไปติดด้อมอื่นอยู่และด้วยความที่คู่ชิปของไรท์(AllCaelusหรือcaelusโพขวา)นั้นช่างหายากซะเหลือเกินจึงทำให้ไรท์เผลอตัวไปนิดนึงย้ำว่านิดจริงๆนะ(เพราะแค่ไปหาของต่างชาติมาอ่านแก้ขัดไปก่อน)แต่ถึงอย่างนั้นไรท์ก็จะไม่ทิ้งเป้าหมายที่จะแต่งเื่นี้ให้จบ
ปล.ถือว่าตอนนี้เป็ตอนฉลองเปิดเทอมสำหรับใครบางคนบางคนที่ดีใจในวันเปิดเทอมในวันพรุ่งนี้ ซึ่งคนๆนั้นไม่ใช่ไรท์แล้วหนึ่ง
![[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ ภาคพิเศษหลงหยาง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754981884_83759346.webp)
5K
