เกมรักอันตรายเดิมพันหัวใจนายหน้าหวาน [Yaoi]

แสงแดดที่สาดส่องมาจากหน้าต่างทำให้ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ทันทีที่ลืมตาขึ้นผมก็สำรวจห้องทันที ตอนนี้ผมอยู่ในห้องๆ นึงที่ไม่ใช่โรงพยาบาล ที่นี่ที่ไหนกัน? สายลมที่พัดเอื่อยๆ เข้ามาทางประตูระเบียงเรียกความสนใจของผมให้หันไปมองทันที ผมค่อยๆ ขยับลุกขึ้นแล้วเดินไปตรงนั้นอย่างสนใจ ทันทีที่ผมออกมายืนอยู่ตรงระเบียงทำให้ผมถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง ก็เพราะว่าระเบียงห้องนี้มีการตกแต่งที่สวยงามดูเป็นธรรมชาติมากๆ เพราะมีสวนหย่อมเล็กๆ กับต้นไม้ประดับที่ให้ความร่มรื่นและสบายตา ผมเดินไปเกาะราวระเบียงแล้วหลับตาสูดลมหายใจเข้าปอดอีกครั้ง อ่า!! สดชื่นจัง แต่แล้วผมก็ต้องสะดุ้งสุดตัวลืมตาขึ้นมาเพราะแรงกอดรัดที่เอวของผมพร้อมกับเสียงๆ หนึ่งที่ผมจำได้ขึ้นใจไม่เคยลืม “ตัวเล็กตื่นแล้วหรอครับ เป็นไงบ้าง ปวดตรงไหนบ้างหรือเปล่าครับ?” ร่างสูงของเฮลจับผมพลิกตัวให้หันหน้าไปหามันแล้วรั่วยิงคำถามใส่ผมซะยกใหญ่แล้วดึงผมไปกอด “...” ผมเงียบได้แต่มองคนตัวใหญ่ตรงหน้าด้วยความสับสน “ตัวเล็กครับเป็นอะไรหรือเปล่า? พูดกับพี่หน่อยสิครับ ยังปวดหัวอยู่หรอครับ?” มันดันผมให้ออกจากอ้อมกอดมันแล้วก้มหน้าลงมาถามผมเสียยกใหญ่ “...” ผมยังคงเงียบไม่ตอบคำถามได้แต่จ้องหน้าคนตัวใหญ่ตรงหน้า “ตัวเล็กครับตอบพี่หน่อยสิครับ ยังปวดหัวอยู่หรอครับ พี่เป็นห่วงเรามากนะรู้ไหม” มันพูดพร้อมกับดึงผมเข้าไปกอดอีกครั้งพร้อมกับก้มลงมาจูบขมับผมอย่างอ่อนโยน ผมไม่รู้ว่าที่มันทำแบบนี้เพราะอะไรมันต้องการอะไรกันแน่ แต่สิ่งที่มันกำลังทำอยู่ตอนนี้ผมว่ามันไม่ดีต่อสภาพจิตใจของผมเอาซะเลย!!! สงสารกูบ้างเหอะเฮล มึงอย่ามาอ่อนโยนกับกูเลย แค่นี้กูก็ไม่รู้จะเจ็บยังไงแล้ว.. “ว่ายังไงครับหืม?” มันก้มลงมาจ้องตากับผมอีกครั้งจนทำให้ผมต้องหลบสายตาของมันแล้วตอบมันไปเสียงเบา “ไม่ปวด..” “แล้วมายืนตากลมอะไรตรงนี้ครับเข้าไปในบ้านก่อนนะครับ มายืนตากลมตากแดดตรงนี้เดี๋ยวไข้จะกลับนะครับ” มันพูดแล้วพาผมเข้ามาในห้องอีกครั้ง ผมได้แต่เดินตามมันจนมานั่งที่เตียงมันก็จับให้ผมนอนห่มผ้าให้เรียบร้อย แล้วยืนจ้องมองผมอยู่แบบนั้นโดยไม่ล่ะสายตาไปไหน จะจ้องทำไมหนักหนา!! ผมไม่อยากเผชิญหน้ากับมันเลยหลบสายตานั้นแล้วหันหลังให้มันทันที ไม่ว่ายังไงผมก็หนีจากมันไม่พ้นสินะ ผมคงต้องยอมรับความจริงแล้วล่ะ ว่าผมหนีไปจากมันไม่ได้จริงๆ [Hell’s part] ไม่นานคนตัวเล็กบนเตียงก็หลับไปด้วยความเพลียอีกครั้ง ผมยังคงนั่งเฝ้าน้องไม่ไปไหนไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปเท่าไหร่แล้วแต่ผมก็ยังคงนั่งจ้องแผ่นหลังบางนั่น แผ่นหลังของคนที่ผมรักหมดหัวใจ ผมไม่รู้ว่าที่น้องมีอาการแบบนี้กับผมเป็นเพราะอะไร น้องแทบจะไม่มองหน้าผม ไม่อยากอยู่กับผม อยากจะหนีผมไปเสียด้วยซ้ำ มันเป็นเพราะอะไร? ผมยังหาเหตุผลนั่นไม่ได้เลย ผมทำผิดอะไร? ทำไมน้องต้องอยากไปให้พ้นๆ จากผมด้วย ทั้งๆ ที่ตอนแรกเราสองคนกำลังไปได้ดี น้องเริ่มจะยอมรับผม เราสองคนกำลังจะเริ่มต้นด้วยกันใหม่อีกครั้ง แต่ทำไมจู่ๆ เรื่องทั้งหมดมันถึงเป็นแบบนี้ ผมอยากรู้ว่าผมทำผิดอะไร ถ้าเกิดผมสามารถย้อนเวลาได้.. ผมอยากกลับไปแก้ไขสิ่งที่ผมทำให้น้องโกรธผมแบบนี้อีกครั้ง ผมรู้ว่าตอนนี้ถึงน้องจะไม่ได้ต่อต้านหรือไล่ผมไม่ให้เข้าใกล้แล้ว แต่น้องกลับเฉยชาเย็นชาใส่ผม สู้ให้น้องกลับไปด่าไปว่าผมเหมือนเดิมยังจะดีกว่าการที่น้องทำเฉยชาเย็นชาใส่ผมแบบนี้อีก ผมรู้สึกเจ็บเมื่อเห็นว่าน้องหันหลังให้ผมแบบนี้ ไม่เอา!! ผมไม่ชอบแบบนี้เลย!! “คุณหนูเธอหลับแล้วหรอค่ะ?” ทันทีที่ผมเดินลงมาชั้นล่างป้านวลก็ถามผมทันที “ครับสงสัยคงจะยังเพลียอยู่น่ะครับ ป้านวลครับเดี๋ยวช่วยทำข้าวต้มให้น้องด้วยนะครับผมกลัวน้องตื่นขึ้นมาแล้วจะหิว” “ค่ะเดี๋ยวป้าจะรีบไปทำให้นะค่ะ” “ขอบคุณครับป้านวล” แล้วป้านวลก็เดินจากไปทันที ป้านวลแกเป็นคนเก่าแก่ที่นี่ครับเรียกได้ว่าเลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เด็กๆ เลยก็ได้ ตอนที่ไอ้ตัวเล็กมาที่นี่ป้านวลยังช่วยผมเลี้ยงน้องเลยครับ ใช่ครับ! ตอนนี้ผมพาน้องมาที่บ้านของผม มีอยู่ครั้งหนึ่งผมจำได้ว่าตอนนั้นคุณแม่ของน้องกับแม่ของผมท่านไปเที่ยวต่างประเทศกันตามประสาเพื่อนๆ คุณแม่ของน้องก็เลยพาน้องมาฝากที่นี่ไว้เป็นครั้งแรก แล้วก็เป็นครั้งแรกด้วยเหมือนกันที่ผมได้เจอกับน้อง น้องเป็นคนน่ารักยิ้มง่าย ตัวเล็กๆ แก้มยุ้ยๆ มีสีแดงระเรื่อราวกับตุ๊กตาเลยล่ะครับ ผมกับน้องเราสนิทกันเร็วมากไม่นานน้องก็ติดผมแจ (หรือจะเป็นผมที่ติดน้องกันแน่นะ) ตอนกลางวันเราก็เล่นกันตามประสาเด็กๆ สนุกสนานกันไปครับ แต่พอตกกลางคืนหลังจากที่ผมกินข้าวเย็นกันเสร็จแล้วก็อาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวจะเข้านอน จู่ๆ น้องก็ร้องไห้ใหญ่เลยครับบอกว่าจะไปหาคุณแม่ ผมปลอบเท่าไหร่ก็ไม่หยุดจนต้องเดือนร้อนป้านวลครับให้แกมาปลอบแล้วก็เล่านิทานให้ฟังสุดท้ายไอ้เด็กขี้แยก็หลับไปครับ แต่พอผมทำท่าจะลุกกลับไปนอนที่ห้องผมบ้างน้องก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วกอดผมแน่นไม่ให้ผมไปไหน ผมยังจำประโยคนั้นได้อยู่เลย “ฮือออ! ตัวหยายยย!! อยู่กับน้องน้าาา อึก!! อย่าทิ้งตัวเล็กไปนะ ฮือออ อยู่กับเค้านะ เค้านอนไม่หลับ” นึกไปแล้วก็ขำเพราะคนที่บอกว่าตัวเองนอนไม่หลับกลับหลับไปคาแผ่นหลังของผมซะอีก พอนึกถึงเรื่องราวเก่าๆ แล้วมันก็ทำให้ผมยิ้มออกมาได้ คนนี้นี่มีผลกระทบต่อผมจริงๆ สินะ J ผมไม่รู้ว่าทำไมน้องถึงจำผมไม่ได้ทำไมน้องถึงลืมผม ถึงน้องจะจำผมไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะจากนี้ต่อไปผมจะทำให้น้องจำผมให้ได้ ผมจะทำทุกวิธีให้น้องกลับมาจำผมให้ได้อีกครั้ง!![End of Hell’s part] ผมไม่รู้ว่าผมเผลอหลับไปนอนไหนตื่นขึ้นมาอีกทีก็บ่ายกว่าแล้ว หันไปมองรอบห้องก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเฮลสงสัยมันจะลงไปข้างล่างแล้วมั้ง ผมค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำพอออกมาจากห้องน้ำก็เจอกับเฮลที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับชามข้าวต้ม “ตื่นแล้วเหรอครับตัวเล็กมากินข้าวต้มสิครับพี่ให้ป้านวลทำให้อร่อยมากนะ” ร่างสูงเดินเข้ามาแล้ววางชามข้าวต้มไว้ที่โต๊ะหัวเตียง “...” ผมยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องน้ำแบบนั้นมองดูทุกการกระทำของมัน “ทำไมยืนอยู่ตรงนั้นล่ะครับ มากินข้าวสิไม่หิวเหรอครับ?” มันเดินเข้ามาหาผมแล้วจับมือผมให้เดินตามมันไปที่เตียง “....” ผมยังคงเงียบไม่พูดกับมันเหมือนเคย ไม่นานช้อนที่ตักข้าวต้มร้อนๆ ก็อยู่ตรงหน้าผมพร้อมกับเซ็กที่ตักข้าวเป่าลมคลายร้อนให้ “กินซะสิจะได้หายไวๆ ไงครับ” มันพูดพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนๆ มาให้ “....” ผมยังคงนั่งจ้องหน้ามันนิ่งๆ เหมือนเล่นสงครามประสาทกัน อยากจะมองเข้าไปให้ลึกๆ ในแววตาของมันแต่ผมกลับผมเจอแต่สายตาที่เจ็บปวด ทำไมกัน? “กินข้าวเถอะนะตัวเล็กถือว่าพี่ขอร้อง ถ้าตัวเล็กไม่นึกถึงพี่ก็นึกถึงคุณน้านะ ท่านเป็นห่วงตัวเล็กมากๆ นะครับ กินข้าวเถอะ พี่ขอร้อง..” มันพูดด้วยสายตาเว้าวอนจนผมต้องยอมแพ้แล้วยอมกินข้าวที่มันป้อน “อิ่มแล้วหรอครับ?” หลังจากที่ข้าวต้มพร่องไปได้ครึ่งชามผมก็ผลักชามข้าวต้มให้ออกห่างเหมือนบอกกลายๆ ว่ากูอิ่มแล้วครับ (- -) (_ _) (- -) ผมพยักหน้าบอกมันว่าอิ่มแล้วมันก็เอายามาให้ผมกินแล้วผมก็ล้มตัวลงนอนหันหลังให้มันทันที ใครใช้ให้มาทำดีใส่กูวะ เดี๋ยวก็ใจอ่อนกันพอดี แล้วไอ้สายตาตัดพ้อที่มองมาที่กูนั่นอีก มึงอย่ามาสะดิ้งให้มากไอ้เฮลเรื่องทั้งหมดที่มันเกิดขึ้นมึงทำตัวเองทั้งนั้นนะอย่ามาโทษกู อย่ามาทำหน้าเหมือนกับว่ามึงเสียใจแบบนี้ได้ไหม อย่ามองกูด้วยสายตาแบบนั้น.. ยิ่งเห็นแล้วกูยิ่งเจ็บวะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

16 | ไม่ยอมให้จากไป

นิยายแนะนำ

เกมรักอันตรายเดิมพันหัวใจนายหน้าหวาน [Yaoi]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

16 | ไม่ยอมให้จากไป

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้