แคว้นหยางยิ่งใหญ่อาจหาญกวาดล้างผู้รุกรานและขยายอาณาเขตการปกครองภายในระยะเวลาหนึ่งปีด้วยความฉลาดของอ๋องหยางจิ่งถง วางแผนจัดการหว่านล้อมกำราบศัตรูให้พ่ายแพ้ ยอมจำนนขึ้นประกาศกร้าวมีชัย ทั่วแคว้นต่างนับถือมิกล้าต่อกร พากันทำสัญญาสงบศึกไร้การรุกรานนานนับปี
ความดีความชอบนี้ทำให้เขาถูกเสนอชื่อให้เป็รัชทายาทแต่ในคราวศึกนั้นเพ่ยฉีมีผลงานไม่แพ้กันอีกทั้งเป็บุตรคนแรกจึงแต่งตั้งเป็รัชทายาท ทว่างานราชการยังคอยถามไถ่หยางจิ่งถงถึงแม้เขาเป็อ๋องทว่าทุกคนต่างให้ความนับถือยิ่งกว่ารัชทายาท มีอำนาจยิ่งใหญ่
สร้างความไม่พอใจแก่พระมเหสีเจ๋อหร่านไม่น้อยยั่วยุให้ฮ่องเต้เร่งจัดการให้จิ่งถงแต่งงานดูแลแค่คนของตัวเองไม่ให้ยุ่งเกี่ยวงานราชการ แต่ไม่ว่าทำเช่นไรก็ไม่สามารถหยุดยั้งได้
“ส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอ”
เสียงะโจากด้านหน้าจวนอ๋องสิ้นสุดตามด้วยเสียงจุดปะทัดมงคลอวยพรให้คู่บ่าวสาว ชาวบ้านและคนรับใช้เหล่าองครักษ์พากันร่วมฉลอง
ประตูห้องนอนถูกเปิดและปิดสายตาคู่คมเลื่อนมอง เหล้ามงคล อาหารมากรสหลายจานถูกวางบนโต๊ะเรือนกายกำยำสูงโปร่งชุดเ้าบ่าวสีแดงเดินเข้ามาด้านใน สองมือไพล่หลังมองตรงไปทางเ้าสาวนั่งนิ่งที่ขอบเตียง
“เ้าชื่ออะไร”
“ข้าชื่ออิงเอยจ้าวอิงเอยเพคะ” ใบหน้างดงามถูกผ้าคลุมบางสีแดงคลุมไว้ ก่อนจะถูกเปิดออกขนตาเรียงตัวสวยเป็แพงอนงามขยับตามดวงตาเคลื่อนสบสายตาคู่คมดุริมฝีปากแดงเม้มเล็กน้อย ข่มเสียงหัวใจเต้นแรง สองมือบีบกันแน่นด้วยความประหม่า
ท่านอ๋องหยางจิ่งถงผู้เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมความฉลาดเก่งบัณฑิตเป็ผู้วางแผนพิชิตศัตรูที่เข้ามารุกรานนานหลายปีมานี้แคว้นต่าง ๆ พากันยำเกรง อีกทั้งยังมีข่าวลือเื่สตรีด้วยหน้าหล่อเหลา มีเสน่ห์ดึงดูด ทั้งเพศตรงข้ามและเพศเดียวกัน
ครั้งหนึ่งตอนเขาให้คำปรึกษาเหล่าแม่ทัพจนดึกดื่นทุกคนต่างแยกย้าย มีนางโจรผู้หนึ่งแอบเข้ามาสืบความลับมีอันแผนล่มเพราะดันตกหลุมรักเขา พยายามปลุกปล้ำอีกฝ่ายทว่าถูกจับโยนออกจากห้องด้วยมือเดียว สั่งให้องครักษ์นำตัวไปปะายามนั้นทันที
“มองพอแล้วก็ลุก”เสียงทุ้มสั่งเฉียบขาด สายตามองเ้าสาวนิ่ง ใบหน้าสะสวยเรียวได้รูปยิ่งไปกว่านั้นดวงตากลมโตประกายสดใสเหมือนดวงจันทร์คืนเพ็ญหากนางไม่ใช่ผู้หญิงที่รัชทายาทจัดหามาให้แต่งงาน
“แต่...”
อ๋องตรงหน้าสมชายชาตรีทั้งรูปร่างสมบูรณ์แบบใบหน้าหล่อเหลา และสายตาดุคู่นั้นทำหัวใจนางตื่นแรง
“ที่นอนของเ้าอยู่ตรงนั้น”จิ่งถงชี้ไปทางเก้าอี้หวายยาว
“แต่คืนนี้เป็คืนเข้าห้องหอสามีภรรยาต้องนอนร่วมเตียง” อิงเอยข่มความอายใช้วิชายั่วยวนเด็กน้อยที่มิ่งหรูสอน
“เ้าเชิญชวนข้าอยู่หรือ”จิ่งถงยิ้มมุมปาก ขยับเท้าเข้าใกล้นาง คร่อมด้วยแขนทั้งสอง แกล้งก้มหน้าลงชิดถือโอกาสพินิจพิจารณาพระชายา ผิวพรรณเนียนอมชมพูราวผิวเด็กหากจับแรงเกรงว่าจะเป็รอย จมูกเชิดรั้นดูเอาแต่ใจ เลื่อนต่ำลงมากลีบปากเล็กคู่นี้แต่ที่ทำให้เขาสนใจคงเป็ดวงตานางเปล่งประกายเหมือนพระจันทร์ต้องยอมรับว่านางสวยไม่เป็รองใคร
“ไม่ใช่แบบนั้นเพคะกลางคืนพื้นตรงนั้นเย็น ข้ากลัวท่านจะหนาว” นางส่ายหน้าเป็พัลวันพยายามไม่มองเขาตรง ๆ ยกมือดันอกแข็งกระด้างให้ขยับห่าง
“ใครว่าข้าจะนอนตรงนั้น”จิ่งถงบอกขณะยืดตัวตรงขยับนั่งเตียงเดียวกับนาง
พออีกฝ่ายนั่งอิงเอยดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที
“ก็เมื่อครู่ท่านบอกเองว่า...”
“เ้าคงฟังผิด”จิ่งถงบอก แล้วถอดรองเท้า ลงมือถอดเสื้อลุกไปแขวนราวใกล้ ๆ แล้วกลับมานั่งตามเดิม
อิงเอยแก้มป่องเมื่อเข้าใจทุกอย่างชัดเจน คิดหาวิธีที่ทำให้ตนได้นอนบนเตียงนางฉลาดหลักแหลมไม่เป็รองใคร แม้แต่ในชั้นเรียนยังถูกอาจารย์ชมเชย
“ชาวบ้านชื่นชมและยกย่องท่านเป็ผู้มีคุณธรรม จิตใจดีงาม คงไม่ใจร้ายให้ข้านอนตรงนั้น”
“เห็นทีชาวบ้านจะเข้าใจผิดเพราะข้าไม่ได้ใจดี” จิ่งถงมองนิ่งไม่สนขยับผ้าห่มเตรียมนอน
“ช้าก่อนท่านอ๋อง”อิงเอยพยายามรั้ง แต่ถูกสายตาดุปรามจนต้องขยับออกห่าง
“หากข้าถูกรบกวนเวลานอนจะทำให้หงุดหงิดและข้าระบายโดยการสั่งปะาคน ไม่เว้นแม้แต่พระชายา” จิ่งถงขู่่นี้เขาได้ยินเื่เล่าเกี่ยวกับตัวเองมากมายและน่าสนใจที่จะหยิบมันมาใช้เวลานี้
จิตใจโเี้! ท่านโหดเกินคน
อิงเอยเม้มปากเป็เส้นตรงกายสั่นกลัว แต่สมองยังอยากต่อต้านติดเพียงแค่ปากไม่ยอมขยับมือกำไว้แน่นจำยอมยืนมองหยางจิ่งถง
“ท่านอ๋องพวกเรายังไม่ได้ร่วมกินกับข้าวมื้อแรก เหล้าถ้วยแรกหลังแต่งงานเลยนะเพคะ”
จิ่งถงสะบัดผ้าห่มให้พ้นกายก้าวเท้าลงเตียงใบหน้าเข้มตึง ดวงตาดุมองพระชายา ก้าวย่างช้า ๆ เข้าใกล้นาง
อิงเอยขยับถอยเป็จังหวะเขาก้าวเข้ามา ทั้งสีหน้าและท่าทางทำนางกลัวจนตัวสั่น
“เชิญท่านนอนตามสบายเลยเพคะเดี๋ยวข้าให้สาวใช้เก็บจานอาหารและเหล้าออกไปเอง”
จิ่งถงคว้าข้อมือนางกระตุกเพียงเบา ๆ กายหญิงสาวถลาปะทะอก ตกอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงไม่อาจหลบออกไปได้
“ข้าไม่อยากนอนไม่อยากดื่ม แต่จะกินเ้า” น้ำเสียงเต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์พิศวาสจ้องมองนางราวกับราชสีห์กระหายเนื้อกระต่าย พร้อมจัดการกัดกินเนื้อนางเดี๋ยวนี้
“ท่านอ๋องเป็มารกินเนืุ้์หรือ”อิงเอยตาโต กายสั่นเทาอ้าปากค้างพยายามดันอกกว้างออกห่างแต่เรี่ยวแรงนางไม่อาจสู้ได้
อิงเอยถูกพาให้ล้มลงนอนบนเตียงสองมือที่กำลังยันลุกขึ้น ถูกจับตรึงไว้แนบกาย ดวงตากลมโตมองตื่น
“ใช่ข้าเป็มารอาหารหลักคือเนืุ้์โดยเฉพาะเนื้อของเ้า”เสียงพร่าลอดริมฝีปากกระซิบชิดพวงแก้มกัดเบา ๆ ว่าเป็จริงอาศัยความชำนาญเปลื้องอาภรณ์บนกายเปลือยเปล่า
1K
