ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        “ยอมสยบฉันซะดีๆ”

        ต่อจากนั้นภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อของทุกคน

        ลู่เซิ่งกลับไม่สนใจสิ่งใดเขาพุ่งทะยานฝ่าการโจมตีของราชาแมลงพิษร้ายทั้งสองตัวมุ่งตรงไปยังทิศทางที่นางพญาแมลงเหวลึกอยู่ทันที

        “แย่แล้ว รีบช่วยขวางเขาไว้เร็ว”

        เมื่อเห็นภาพนี้หลงเฉินก็ตกใจสุดขีด

        เพราะเขาเคยเห็นอานุภาพพลังโจมตีของลู่เซิ่งมากับตาแล้ว

        แม้นางพญาแมลงเหวลึกจะมีค่าพลังชีวิตสูงถึง20,000กว่าหน่วย

        แต่ถ้าถูกลู่เซิ่งประชิดตัวได้ก็คงทนรับไว้ได้ไม่นาน

        ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น‘ผู้ฝึกสัตว์’ ยังมีคุณสมบัติพิเศษเพียงหนึ่งเดียวที่เรียกว่าระบบ‘ค่าความจงรักภักดี’ ของสัตว์อัญเชิญซึ่งมีค่าตั้งแต่1% - 100%

        สรุปง่ายๆคือ ยิ่งสัตว์อัญเชิญมีค่าความจงรักภักดีต่อผู้ฝึกสัตว์สูงเท่าไรพลังต่อสู้ที่แสดงออกมาก็จะยิ่งแข็งแกร่งเท่านั้น

        โดยเฉพาะเมื่อค่านี้สูงเกิน70%สัตว์อัญเชิญจะสามารถสื่อจิตถึงกันกับผู้ฝึกสัตว์ได้เพียงแค่ความคิดเดียวก็สามารถประสานงานกันได้อย่างยอดเยี่ยมพลังต่อสู้จะพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัว

        แต่ถ้าค่าความจงรักภักดีต่ำกว่า40%พลังต่อสู้ของสัตว์อัญเชิญจะลดฮวบลงอย่างมหาศาล

        ไม่เพียงเท่านั้นหากค่าความจงรักภักดีกลายเป็น 0% สัตว์อัญเชิญอาจถึงขั้นฉีกพันธสัญญาเพียงฝ่ายเดียวและหลบหนีไปทันที

        ด้วยเหตุนี้หลงเฉินจึงไม่กล้าเสี่ยงขนาดนั้น

        เพราะเดิมทีเขาก็ไม่มีความสามารถพอที่จะสยบนางพญาแมลงเหวลึกได้อยู่แล้ว

        ที่ทำได้ก็เพราะอาศัยภูมิหลังตระกูลที่ไม่ธรรมดาใช้มนตราลี้ลับบางอย่างบังคับลงนามในพันธสัญญาที่เท่าเทียมกับนางพญาแมลงเหวลึก

        ทว่าหลายปีมานี้ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน จะเค้นสมองหาทางเอาใจนางพญาแมลงเหวลึกอย่างไรค่าความจงรักภักดีของมันที่มีต่อเขาก็วนเวียนอยู่แค่ประมาณ 10%เท่านั้น

        ประกอบกับการที่นางพญาแมลงเกิดคลุ้มคลั่งก่อนหน้านี้และเขาได้ใช้มนตราลี้ลับบังคับให้นางพญาแมลงเหวลึกเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งค่าความจงรักภักดีจึงลดลงต่ำสุดเป็นประวัติการณ์ เหลือเพียงประมาณ 5%เท่านั้น

        หากถูกลู่เซิ่งโจมตีอีกไม่กี่ครั้งจนค่าความจงรักภักดีของนางพญาแมลงเหวลึกลดลงเหลือ 0%...

        ผลลัพธ์ที่ตามมาคงร้ายแรงเกินคาด

        ดังนั้นเมื่อเห็นลู่เซิ่งพุ่งเข้าหานางพญาแมลงเหวลึกหลงเฉินจึงแทบไม่ต้องคิดเขาสะบัดมือใช้สกิลทันที

        “ทักษะควบคุมสัตว์: เร่งความเร็วสัตว์อัญเชิญ”

        กิ๊ซกิ๊ซ กิ๊ซ

        วินาทีต่อมานางพญาแมลงเหวลึกแผดเสียงคำราม ในขณะที่เคลื่อนที่ความเร็วของมันก็เพิ่มขึ้นอย่างมากในทันที

        “มหาเวทต้องห้ามระดับรอง: มิติบิดเบี้ยว”

        ในเวลาเดียวกันหวังเทียนอีก็ปลดปล่อยสกิลควบคุมออกมาเสริม

        ส่วนราชาแมลงพิษร้ายทั้งสองตัวก็ไม่หยุดพักพวกมันระดมโจมตีใส่แผ่นหลังที่ไร้การป้องกันของลู่เซิ่งอย่างบ้าคลั่ง

        “พ่นพิษ”

        พรูดพรูด

        HP-1077

        HP-1144

        ตัวเลขดาเมจที่น่ากลัวสองชุดเด้งขึ้นเหนือศีรษะของลู่เซิ่ง

        ชุดเกราะบนหลังของเขาถูกพิษกัดกร่อนจนมีควันสีขาวพวยพุ่งออกมา

        แต่ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่ปรายตามองไปข้างหลังเลยแม้แต่นิดเดียวแต่กลับร่ายสกิลเร่งความเร็วให้ตัวเองอีกครั้ง

        ‘พุ่งทะยานศักดิ์สิทธิ์’ 

        วิ้ง...วิ้ง...

        ปีกสีขาวบริสุทธิ์สองข้างปรากฏขึ้นกลางอากาศที่แผ่นหลังของลู่เซิ่งอีกครั้ง

        เขาอาศัยจังหวะนี้ทิ้งระยะห่างจากราชาแมลงพิษร้ายทั้งสองตัวและต้านทานสถานะจากสกิล ‘มิติบิดเบี้ยว’ ของหวังเทียนอีได้สำเร็จเพียงชั่วพริบตาเขาก็พุ่งไปถึงเบื้องหน้าของนางพญาแมลงเหวลึก

        “สยบให้ฉันซะ”

        เคร้ง

        คริติคอล

        HP-2,022

        มือขยับค้อนฟาดตัวเลขดาเมจที่น่าสยดสยองกระโดดขึ้นทันที

        กริ๊ซกริ๊ซ...

        นางพญาแมลงเหวลึกถูกลู่เซิ่งฟาดด้วยค้อนเข้าอย่างแรงมันแผดเสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอย่างต่อเนื่อง ดวงตาที่เดิมทีเป็นสีแดงฉานค่อยๆกลับคืนสู่ความกระจ่างใส

        ส่วนบนแผงหน้าจอแจ้งเตือนของหลงเฉินกลับมีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

        ค่าความจงรักภักดี-3%

        “แย่แล้ว”

        เมื่อเห็นค่าความจงรักภักดีของนางพญาแมลงเหวลึกลดลงอีกครั้ง

        คราวนี้หลงเฉินลนลานอย่างถึงที่สุดเขาไม่สนแล้วว่าตัวเองจะเป็นคู่ต่อสู้ของลู่เซิ่งได้หรือไม่เขาเงื้อหมัดขึ้นแล้วชกใส่ลู่เซิ่งที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมทันที

        “ไอ้สารเลว ออกไปให้ห่างจากนางพญาแมลงเหวลึกของฉัน”

        “ทักษะควบคุมสัตว์: หมัดราชันร้อยอสูร”

        ปังปัง ปัง ปัง ปัง ปัง...

        HP-99

        HP-62

        HP-47

        ...

        เมื่อเห็นตัวเลขดาเมจอันน่าเวทนาที่เด้งขึ้นบนหัวตัวเองลู่เซิ่งแทบจะหลุดขำออกมาตรงนั้น

        แม้จะรู้อยู่แล้วว่าหลงเฉินคนนี้อาศัยพลังของนางพญาแมลงเหวลึกถึงได้กลายเป็นผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดและพรสวรรค์คงไม่ได้เรื่องเท่าไร

        แต่ความกระจอกระดับที่ใช้สกิลชุดใหญ่แต่กลับลดเลือดเขาไม่ถึง300หน่วยแบบนี้ มันยังเหนือกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก

        “เหอะ เป็นขยะที่ไร้ประโยชน์จริงๆ พอไม่มีสัตว์อัญเชิญแค่ตดแกยังเทียบไม่ติดเลยว่ะ”

        ลู่เซิ่งแสยะยิ้มอย่างดูแคลนพร้อมกับยกเท้าขึ้นถีบเข้าที่ใบหน้าของหลงเฉินเต็มแรง

        “ไสหัวไป อย่ามาเกะกะแถวนี้”

        โครม

        HP-1,980

        “อ๊าก...”

        วินาทีต่อมาหลงเฉินร้องลั่น บนใบหน้าปรากฏรอยเท้าขนาดไซซ์ 44 ประทับอยู่อย่างชัดเจนทั้งร่างราวกับถูกรถไฟชนเข้าจังๆ ปลิวกระเด็นออกไปโดยไร้ทางขัดขืน

        หลังจากจัดการเสร็จลู่เซิ่งก็กระโดดพรึ่บเดียวขึ้นไปบนหลังของนางพญาแมลงเหวลึก พร้อมกับคำรามเสียงดัง

        “ร่างจำลองเทวทูตสี่ปีก ช่วยฉันหน่อย”

        สิ้นเสียงคำรามของเขา

        “โซ่ศักดิ์สิทธิ์”

        เคร้งเคร้ง เคร้ง

        โซ่สีทองอร่ามพุ่งออกมาจากมือของร่างจำลองเทวทูตสี่ปีกมัดลู่เซิ่งกับนางพญาแมลงเหวลึกเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนาทันที

        ใช่แล้ว

        โซ่นี้มัดทั้งลู่เซิ่งและนางพญาแมลงเหวลึกไว้ด้วยกัน!

        แต่เหตุผลที่ลู่เซิ่งทำเช่นนี้ก็เพื่อไม่ให้ถูกนางพญาแมลงเหวลึกสลัดหลุด

        ในขณะนั้นเมื่อเห็นนางพญาแมลงเหวลึกยังคงดิ้นรนอย่างรุนแรง เขาก็กัดฟันกรอดตัดสินใจลงมือให้เด็ดขาดด้วยการยกค้อนศึกพายุในมือขึ้นอีกครั้งแล้วระดมฟาดใส่นางพญาแมลงเหวลึกที่อยู่ใต้ร่างอย่างไม่ยั้ง

        ปัง

        HP-1,677

        ปัง

        คริติคอล

        HP-2,679

        “ยอมไม่ยอม? หืม?”

        ฟาดค้อนลงไปทีละครั้งพร้อมถามซ้ำๆ

        และภายใต้การพันธนาการของ‘โซ่ศักดิ์สิทธิ์’ จากเทวทูตสี่ปีกไม่ว่านางพญาแมลงเหวลึกจะพยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากการควบคุมของลู่เซิ่งได้ทำได้เพียงมองดูค้อนในมือลู่เซิ่งฟาดลงมาดั่งห่าฝนอย่างสิ้นหวัง

        “หวังเทียนอี ฉู่เอ้า รีบช่วยฉันขวางเขาไว้ เร็วเข้า”

        ในตอนนั้นเองหลงเฉินที่ถูกลู่เซิ่งถีบกระเด็นไปก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาอีกครั้ง

        เมื่อเห็นนางพญาแมลงเหวลึกกำลังถูกลู่เซิ่งย่ำยีอย่างหนักด้วยความลนลาน เขาจึงร้องขอความช่วยเหลือจากหวังเทียนอีและฉู่เอ้าอีกครั้ง

        “เป็นไงเป็นกัน”

        หวังเทียนอีได้ยินดังนั้นดวงตาก็พลันวาวโรจน์เขาไม่สนเรื่องการฟื้นฟูพลังอีกต่อไป ขยับปากเตรียมจะใช้ท่าไม้ตายใหญ่

        “มหาเวทต้องห้ามระดับสูงสุด: หลุมดำนิรันดร์...”

        แต่เขายังร่ายเวทไม่ทันจบ

        ทันใดนั้นเอง

        “หยุดนะ”

        เห็นเพียงหลงเฉินถลันพรวดออกไปข้างหน้าและขวางเขาไว้โดยตรง

        “หือ? หลงเฉิน แกทำอะไรของแก?”

        หวังเทียนอีเห็นดังนั้นก็งงเป็นไก่ตาแตกยังไม่ทันจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หลงเฉินก็ด่าเปิงออกมาว่า“ไอ้โง่ไม่เห็นหรือไงว่าลู่เซิ่งมันติดอยู่กับนางพญาแมลงเหวลึกของฉันน่ะ? สกิล ‘หลุมดำนิรันดร์’ ของแกมันเป็นสกิลโจมตีวงกว้างถ้าเกิดทำร้ายสัตว์อัญเชิญของฉันบาดเจ็บจะทำยังไง?”