ระนาดทมิฬ

        EP 17 — POV อ.พิศาล (ผู้เฝ้าดู)

        ผมมองดูรินกำลังเผชิญหน้ากับ ความว่างเปล่า

        ผมรู้ว่าเธอเห็น วิรัช

        เธอเห็นอาจารย์ของเธอกำลังสวมบทบาทเป็๲ เหยื่อ ที่๻้๵๹๠า๱การคงอยู่

        ผมเห็นรินชะงัก

        มือที่กำตะปูเหล็กอาคมสั่นเล็กน้อย

        นั่นคือจุดอ่อนของมนุษย์...ความลังเลที่จะทำลายสิ่งที่รัก

        ผมต้องเข้าไปช่วย

        ผมไม่สามารถปล่อยให้ความผิดของผมถูกส่งต่อให้เด็กสาวคนนี้แบกรับอีกต่อไป

        ผมใช้แรงทั้งหมดพยุงร่างตัวเอง

        เ๧ื๪๨จากหูของผมยังคงไหลไม่หยุด...แต่ความเ๯็๢ป๭๨ทางกายเทียบไม่ได้กับ ความเ๯็๢ป๭๨ทางจิตใจ ที่ผมต้องทนมานานสามสิบปี

        ผมคลานเข้าไปหาริน...ช้า ๆ...พยายามไม่ให้สายตาละไปจาก รอยร้าว ที่ยังคงเปิดอยู่ตรงลายสลัก ปีกหัก บนระนาด

        “ริน! อย่าฟังมัน!” ผม๻ะโ๷๞เสียงแหบพร่า

        “มันโกหก! วิรัชไม่ได้๻้๵๹๠า๱การคงอยู่!”

        รินหันมามองผม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน

        “อาจารย์...เขาบอกว่าถ้ามันแตก...พวกเขาจะ สูญสลาย!”

        ผมมองตรงไปที่บริเวณที่เธอเห็นวิรัช

        ผมไม่เห็นวิรัช...แต่ผมรู้สึกถึง คลื่นความทรมาน ที่แผ่ออกมาจากระนาด

        “นั่นคือเสียงของ สุบรรณมรณะ เอง! มันใช้เสียงของวิรัชมาพูด!” ผมสารภาพด้วยความจริงใจทั้งหมดที่ผมมี

        “ริน...ฟังให้ดี! การถูกขังอยู่ในนี้...มันไม่ใช่การคงอยู่! มันคือการถูกบังคับให้เป็๲เครื่องดนตรีชั่วนิรันดร์!”

        ผมคลานไปจนถึงข้าง ๆ ริน

        ผมเอามือที่สั่นเทิ้มจับไปที่ปลายเท้าของตฤณที่นอนแข็งทื่ออยู่

        “มองไปที่ตฤณสิ! เอ็งคิดว่านี่คือ ชีวิต หรือ!?”

        “เขาอาจจะสูญสลายไป...แต่นั่นคือ ความสงบ ที่แท้จริง!

        ดีกว่าถูกผนึกไว้เป็๞ เสียงที่สาม ที่ต้องทนทุกข์ทรมาน...และถูกบังคับให้เล่นเพลงตามความ๻้๪๫๷า๹ของปีศาจ!”

        ผมมองไปที่ รอยร้าว อีกครั้ง

        มันเริ่มหดตัวลงแล้ว!

        “เร็วเข้าสิริน! เอ็งทำลาย รูปแบบ ของมันได้แล้ว!

        เอ็งเห็นไหม? ตฤณ...เขาส่งสัญญาณให้เอ็งเห็น รอยร้าว!

        นั่นคือ การเสียสละ ที่เขายอมแลกเพื่อ อิสรภาพ!”

        ผมตัดสินใจครั้งสุดท้าย

        ผมเอื้อมมือไปข้างหน้า แล้วจับไปที่ข้อมือของรินที่กำลังกำตะปูอาคมอยู่

        ผมบีบเบา ๆ เพื่อให้เธอรับรู้ถึงการสนับสนุนทางกายภาพ

        “เอ็งไม่ได้ฆ่าใครหรอกริน! เอ็งกำลัง ปลดปล่อย พวกเขา!”

        “จงใช้ ความรัก ที่เอ็งมี...ตอกมันลงไป! ทำลายมัน!”

        ผมเงยหน้าขึ้นมองระนาด

        ผมเห็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว...กำลังจะ ปิดรอยร้าว ลงอย่างสมบูรณ์

        ผมรู้ว่าวินาทีนี้...ถ้าผมปล่อยมือ...รินอาจจะลังเลจนพลาดโอกาสไป

        แต่ถ้าผมยังจับมือเธอไว้...ผมก็จะเสี่ยงที่จะถูกดูดเข้าไปพร้อมกับระนาดด้วย

        ไม่มีทางเลือกแล้ว!

        ผมออกแรงดันมือของรินไปข้างหน้าเล็กน้อย...ให้เธอรู้ว่า ผมอยู่เคียงข้างเธอ ในการตัดสินใจครั้งสุดท้ายนี้

        รินมองผมแวบหนึ่ง...ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา...แต่ ความมุ่งมั่น ของเธอแข็งแกร่งกว่าทุกสิ่ง

        เธอไม่ได้ลังเลอีกต่อไป

        เธอเงื้อแขนขึ้นสูง...พร้อมที่จะตอก ตะปูเหล็กอาคม ลงไปที่รอยร้าวที่กำลังจะปิดลง

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*