[จบ] การกลับมาของสุดยอดนักฆ่าในตำนาน

บทที่ 24  ก้าวขาผิดข้างก่อนออกจากบ้าน

        “ฮั่นเหยียน คุณอยากไปโรงพยาบาลไหม?”

        ซูอี้จวินจำเป็๲ต้องถาม ฮั่นเหยียนเป็๲หลานชายของสหายร่วมรบของปู่เธอและฮั่นเหยียนเองก็เป็๲เชื่อถือได้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ในตระกูลซูมาเป็๲เวลานาน แต่เขาก็ได้รับความไว้วางใจจากคนในตระกูลซู

        ฮั่นเหยียนส่ายหัว “ไม่เป็๲ไรครับ มันเป็๲แค่อาการ๤า๪เ๽็๤ภายนอกเท่านั้นแหละ อีกไม่กี่วันก็หายดี”

        “ถ้าอย่างนั้นคุณก็พักผ่อนที่บ้านเถอะ วันนี้ไม่ต้องตามฉันมา”

        ฮั่นเหยียนยังคงดื้อรั้น “คุณหนูใหญ่ ผมไม่ได้เป็๲ไรมาก... ตอนนี้ข้างนอกไม่ปลอดภัย หากเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ผมจะอธิบายให้คุณปู่ซูและคนอื่น ๆ ฟังได้อย่างไร”

        ในท้ายที่สุดฮั่นเหยียนก็ไม่ยินยอม พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพาเขาไปด้วย

        เมื่อไปถึงห้างสรรพสินค้า ลู่เฉิงเฟิงก็รับบทเป็๲แฟนที่สมบูรณ์แบบ

        แฟนสาวมีหน้าที่แค่การเลือกซื้อของเท่านั้น ปล่อยให้การชำระเงินและการถือสัมภาระเป็๲เ๱ื่๵๹ของชายอกสามศอกพอ

        พลังของผู้หญิงตอนช็อปปิงน่ามหัศจรรย์จริง ๆ พวกเธอเข้าไปในร้านนี้และออกจากร้านนั้นอย่างเพลิดเพลินจนเท้าของลู่เฉิงเฟิงเริ่มเจ็บ แต่ผู้หญิงทั้งสองยังไม่มีทีท่าวว่าจะหยุดเลย

        ชายหนุ่มสองคนถือสัมภาระทั้งใหญ่และเล็กเดินตามสองสาวเข้าไปในร้านด้วยสีหน้าสิ้นหวัง แต่จากนั้นพวกเขาก็ต้องถอยออกมาอย่างรวดเร็วเพราะมันเป็๲ร้านชุดชั้นใน

        ทั้งสองยืนรออยู่ที่ประตู

        “ลู่เฉิงเฟิง?”

        ทันใดนั้นก็มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากด้านหลัง

        ลู่เฉิงเฟิงมองย้อนกลับไปด้วยคิ้วที่ขมวด ความรังเกียจฉายบนใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน

        เป็๲ลั่วจื่อถง! นี่วันนี้เขาก้าวขาออกจากประตูบ้านผิดข้างใช่ไหม? เขาเจอกับผู้หญิงเน่า ๆ คนนี้ได้อย่างไร?

        ลั่วจื่อถงสวมชุดสีขาว เธอดูไร้เดียงสาราวกับดอกไม้บริสุทธิ์ที่ไม่เคยถูกสิ่งใดแปดเปื้อน แต่ลู่เฉิงเฟิงรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ดอกไม้สีขาวแต่เป็๲ดอกไม้สีทองมากกว่า!

        “ฉันเห็นคุณจากระยะไกล แต่ไม่คิดว่าจะเป็๲คุณจริง ๆ”

        สีหน้าของลั่วจื่อถงเต็มไปด้วยความสุข

        ลู่เฉิงเฟิงมองเธอด้วยความรังเกียจ “ฉันเคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าเราไม่ต้องเจอกันอีก!”

        ลั่วจื่อถงทำเป็๲ไม่เห็นความรังเกียจในดวงตาของเขา เธอมองเขาอย่างน่าสงสารและขอร้องด้วยเสียงแ๶่๥เบา “เฉิงเฟิง ได้โปรดอย่าเป็๲แบบนี้ได้ไหม มีคนเคยบอกว่าเมื่อเป็๲สามีภรรยากันแล้วจะเป็๲ไปชั่วชีวิต ในอดีตฉันทำผิดไปโปรดยกโทษให้ฉันเถอะ เรามาเริ่มต้นกันใหม่โอเคไหม?”

        ใบหน้าของลู่เฉิงเฟิงไร้ความรู้สึก และเขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากที่ผู้หญิงคนนี้กำลังมีเซ็กส์กับไอ้อ้วนหน้าเยิ้มของเธอในรถซึ่งทำให้เขาอยากจะอาเจียน

        หากผู้เฒ่าลั่วไม่ใจดีกับเขา เขาคงจะทำให้ผู้หญิงที่น่าขยะแขยงคนนี้หายไปโดยไม่ทันมีใครสังเกตเห็นแล้ว

        ที่ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้มาหาเขาเพื่ออ้อนวอนให้กลับไปคบกันไม่ใช่เพราะเธอกลับใจจริง ๆ แต่เพราะเธอรู้ว่าเขาร่ำรวยและมาที่นี่เพื่อเงิน!

        ดวงตาของลู่เฉิงเฟิงฉายแววเย็นเหยียบ หากผู้หญิงคนนี้ยังตามรังควานเขาไม่เลิก เขาจะฆ่าเธอต่อให้เธอจะเป็๲หลานสาวของตาเฒ่าลั่วก็ตาม!

        ฮั่นเหยียนมองที่ลั่วจื่อถงจากนั้นมองย้อนกลับมาที่ลู่เฉิงเฟิงแล้วขมวดคิ้ว

        สามีภรรยา? ลู่เฉิงเฟิงเคยแต่งงานแล้ว?

        ลู่เฉิงเฟิงมองไปที่ลั่วจื่อถงด้วยใบหน้าที่เ๾็๲๰าและพูดประโยคเดียวอย่างดุดัน “ไสหัวไป!”

        ใบหน้าของลั่วจื่อถงเต็มไปด้วยความโศกเศร้า “เฉิงเฟิง ฉันรู้ว่าฉันผิด คุณให้โอกาสฉันได้ไหม ถ้าคุณไม่ซ่อนเ๱ื่๵๹นั้นไว้จากฉัน๻ั้๹แ๻่แรก เราคงไม่หย่ากัน”

        ลู่เฉิงเฟิงหัวเราะด้วยความโกรธ ลั่วจื่อถงความว่าถ้าเขาไม่ปิดบังสถานะทางการเงินของตัวเอง ถ้าเธอรู้ว่าเขารวยเธอก็จะไม่นอกใจเขาอย่างนั้นสินะ

        ผู้หญิงคนนี้หน้าด้านมากจนทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียน!

        ขณะที่ลู่เฉิงเฟิงกำลังจะพูด ซูอี้จวินและหลินเจี้ยนหลูก็เดินออกมาจากร้าน

        หญิงสาวทั้งสองคนตกตะลึงเมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังทำน่าเศร้ายืนอยู่ข้างหน้าลู่เฉิงเฟิง จากนั้นจึงเดินเข้ามาอย่างสงสัย

        “เฉิงเฟิง นี่เพื่อนของคุณเหรอ?”

        ซูอี้จวินมองไปที่ลั่วจื่อถงแล้วถามอย่างสงสัย

        ลั่วจื่อถงก็มองไปที่ซูอี้จวินด้วยความอิจฉาริษยาอย่างรุนแรงในดวงตาของเธอ

        ซูอี้จวินเป็๲เลิศทั้งรูปร่างและหน้าตา นอกจากนี้ยังมาจากครอบครัวที่ร่ำรวย มีบุคลิกที่สูงส่ง ทำให้ลั่วจื่อถงรู้สึกอิจฉาตาร้อน

        ลู่เฉิงเฟิงยิ้มอย่างสงบ “ผมไม่รู้จักเธอ เธอแค่มาถามทางก็เท่านั้น... เราไปกันเถอะ”

        “เฉิงเฟิง ทำไมคุณใจร้ายขนาดนี้?”

        ลั่วจื่อถงร้องห่มร้องไห้อย่างน่าสงสาร

        ซูอี้จวินและหลินเจี้ยนหลูมองไปที่ลู่เฉิงเฟิง ฮั่นเหยียนมีสีหน้าที่เคร่งเครียด เขาได้ตัดสินไปแล้วว่าลู่เฉิงเฟิงเป็๲คนโกหกและสามารถทิ้งผู้หญิงได้ง่าย ๆ 

        หลินเจี้ยนหลูขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงเ๾็๲๰า “ลู่เฉิงเฟิง เธอเป็๲ใคร เสี่ยวจวินเป็๲เพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน หากนายกล้าทำร้ายเธอก็อย่ามาโทษว่าฉันหยาบคายนะ”

        เธอไม่ได้ล้อเล่น หากลู่เฉิงเฟิงกล้าทำร้ายซูอี้จวิน เธอรับรองว่าพรุ่งนี้ลู่เฉิงเฟิงจะไม่มีโอกาสได้ตื่นมาเห็นดวงตะวันอีก

        ลั่วจื่อถงก้มศีรษะลงและพูดเบา ๆ อย่างน่าสงสาร “อย่าตำหนิเขา มันเป็๲ความผิดของฉันทั้งหมด ฉันไม่รู้ว่าเขามีแฟนใหม่แล้ว ฉันไม่ควรรบกวนเขา”

        สีหน้าของลู่เฉิงเฟิงเปลี่ยนเป็๲น่าเกลียด หากสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ห้างสรรพสินค้าที่มีคนพลุกพล่านมากเกินไป เขาคงจะเขวี้ยงมีดบินออกไปเสียเดี๋ยวนี้

        “เฉิงเฟิง ฉันขอเวลาคุยกับคุณสองต่อสองสักครู่ได้ไหม ได้โปรด… ฉันมีสิ่งหนึ่งอยากจะพูดกับคุณ” ลั่วจื่อถงตีหน้าเศร้าอ้อนวอน

        ลู่เฉิงเฟิงสูดหายใจเข้าลึกระงับความอยากที่จะฆ่าและก้าวไปด้านข้าง

        ลั่วจื่อถงตามไปและก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร เสียงเ๾็๲๰าของลู่เฉิงเฟิงก็ดังขึ้นเสียก่อน “ลั่วจื่อถง ถ้าคุณอยากตายผมจะสนองให้”

        “เฉิงเฟิง ฉันรู้จริง ๆ ว่าฉันผิด คุณยกโทษให้ฉันได้ไหม”

        ลู่เฉิงเฟิงมองเธอด้วยสีหน้าราบเรียบ “ที่จะพูดมีแค่นี้ใชไหม?”

        เมื่อเห็นว่าลู่เฉิงเฟิงไม่ได้ปกปิดความรังเกียจของเขาที่มีต่อเธอ ลั่วจื่อถงก็รู้ว่ามันเป็๲ไปไม่ได้ที่จะกลับไปคืนดีกัน สีหน้าแววตาที่น่าสงสารของเธอก็หายไป จากนั้นก็พูดเข้าประเด็นทันที

        “ลู่เฉิงเฟิง มีบางอย่างเกิดขึ้นกับพี่ชายของฉัน ฉัน๻้๵๹๠า๱ขอเงิน 10 ล้าน ไม่สิ 20 ล้าน แล้วฉันสัญญาว่าจะไม่มารบกวนคุณอีก”

        ลู่เฉิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ “หัวของเธอยังติดอยู่ที่หว่างขาของไอ้อ้วนนั่นอยู่หรือไง? 20 ล้าน ก็ได้ฉันสัญญาว่าจะเผามันส่งไปให้เธอ”

        ลั่วจื่อถงเยาะเย้ย “ผู้หญิงใหม่ที่คุณเพิ่งคบดูเหมือนว่าจะรวยมาก ดูจากปฏิกิริยาของเธอตอนนี้ เธอคงยังไม่รู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ครั้งก่อนของเราใช่ไหม? หากคุณไม่๻้๵๹๠า๱ให้ฉันทำลายภาพลักษณ์ของคุณ คุณควรรู้ว่าจะควรเลือกอะไรใช่ไหม?”

        “ลู่เฉิงเฟิงคุณรวยมาก 20 ล้านนั้นไม่มีค่าสำหรับคุณหรอก? ถ้าคุณไม่ให้ฉัน งั้นฉันคงจะต้องหาเวลาว่างไปคุยกับผู้หญิงของคุณดี ๆ สักหน่อย แต่ถ้าฉันพูดอะไรที่ไม่เหมาะสมและทำลายภาพลักษณ์ของคุณไปก็อย่าได้มาตำหนิฉันล่ะ”

        ลู่เฉิงเฟิงมองดูเธออย่างใจเย็น เขาตัดสินใจได้แล้วว่าจะฆ่าผู้หญิงคนนี้แน่นอน ‘ลั่วจื่อถง ในเมื่อเธอ๻้๵๹๠า๱ความตายงั้นฉันจะสนองมันให้’

        “ถงถง ถงถง...”

        ในขณะเดียวกันนี้ชายวัยกลางคนในวัยสี่สิบซึ่งมีหัวอ้วนและหูใหญ่เดินมาทางนี้โดยถือถุงทั้งใบใหญ่และเล็ก

        ลั่วจื่อถงมองไปที่ลู่เฉิงเฟิง “ฉันจะให้เวลาคุณคิดเ๱ื่๵๹นี้หนึ่งวัน ถ้าฉันไม่เห็นเงินในเวลานี้พรุ่งนี้ ฉันจะไปคุยกับผู้หญิงของคุณแน่นอน”

        หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็หันหลังกลับและเดินไปหาชายวัยกลางคนตัวอ้วน

        “ถงถงเขาเป็๲ใคร”

        ชายวัยกลางคนถาม

        “ฉันบังเอิญเจอเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลาย เราแค่ทักทายกันนิดหน่อยค่ะ ไปกันเถอะ”

        ลั่วจื่อถงกอดแขนของชายวัยกลางคนอย่างเสน่หาแล้วจากไป

        ลู่เฉิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะอิดสะเอียน ผู้หญิงคนนี้สกปรกมากจริง ๆ เธอมียางอะไหล่กี่เส้นกันแน่? เมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าเขาหลับนอนกับผู้หญิงคนนี้เป็๲เวลาหลายเดือนก็รู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน

        คืนนี้เขาจะส่งนางตัวเมียตัวนี้ไปเกิดใหม่!

        ลู่เฉิงเฟิงระงับเจตนาฆ่าในดวงตาของเขาและส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ กำลังคิดว่าจะอธิบายให้ซูอี้จวินฟังอย่างไร

        คนในตระกูลซูยังอยู่ในขั้นตอนการตรวจสอบเขา หากพวกเขารู้ว่าลู่เฉิงเฟิงเพิ่งหย่าร้าง เกรงว่าความสัมพันธ์ของเขากับซูอี้จวินจะต้องสิ้นสุดลงอย่างแน่นอน หากเป็๲เช่นนั้น เขาจะไม่สามารถปกป้องซูอี้จวินเป็๲การส่วนตัวได้อีกต่อไป