หลังจากที่ กลไกขุดลอกคลอง ของอาคมสร้างผลงานที่น่าอัศจรรย์ ทำให้คลองสายหลักของทุ่งพระเมรุเสร็จสมบูรณ์เร็วกว่ากำหนดถึงหกเท่า ชื่อเสียงของอาคมก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ทว่า... ชื่อเสียงของ กรมช่างหลวง และขุนนางที่เคยกำกับดูแลงานวิศวกรรมกลับตกต่ำลงอย่างหนัก
โดยเฉพาะ หลวงพิจิตรโยธา หัวหน้าช่างหลวงผู้มีอำนาจมานานหลายสิบปี เขาไม่พอใจอย่างรุนแรงที่ต้องทำตามคำสั่งของ 'ไอ้เด็กเมื่อวานซืน' ที่มาจากหมู่บ้าน
“ดูการกระทำของมันสิ!” หลวงพิจิตรโยธาพูดด้วยความโกรธจัดต่อ ขุนอินทรเดช ขุนนางฝ่ายกำกับงานก่อสร้างที่เคยเป็เพื่อนร่วมงานกับหลวงวิจิตรไพศาลมาก่อน “มันใช้เครื่องมือประหลาด ๆ ของมันทำลายธรรมเนียมการช่างโบราณ! มันทำให้เราดูเหมือนพวกคนโง่เง่าไร้ความสามารถ!”
“แต่ท่านหลวง... คลองของมันใช้งานได้จริง และน้ำก็ลดลงไปมากแล้วนะขอรับ” ขุนอินทรเดชกล่าวอย่างลังเล
“นั่นมันแค่โชคช่วย! ข้าพนันได้เลยว่าโครงสร้างการวางผังของมันต้องมีจุดบกพร่องแน่! มันสร้างแต่สิ่งที่เน้นความเร็ว โดยไม่คำนึงถึงความ คงทนถาวร ตามแบบฉบับช่างหลวง!” หลวงพิจิตรโยธาประกาศกร้าว “เราต้องหาทาง พิสูจน์ความล้มเหลว ของมันให้ได้ ก่อนที่มันจะได้รับความไว้วางใจให้ทำลายระบบช่างทั้งหมดของเรา”
เมื่อการขุดคลองเสร็จสิ้น อาคมก็เริ่มการสร้าง ฝายและประตูน้ำ ควบคุมระดับน้ำตามหลักวิศวกรรมสมัยใหม่ ซึ่งต้องใช้ความแม่นยำสูง และโครงสร้างต้องแข็งแรงกว่าปกติ
หลวงพิจิตรโยธาและขุนอินทรเดชใช้โอกาสนี้ในการเข้าตรวจสอบงานของอาคมอย่างละเอียดทุกตารางนิ้ว โดยมีจุดประสงค์เดียวคือ การหาจุดบกพร่อง เพื่อนำไปฟ้องร้องต่อพระวิเศษเกษตราธิบดี
“ท่านอาคม!” หลวงพิจิตรโยธาเรียกอาคมเสียงดัง ขณะชี้ไปที่มุมฐานรากของประตูระบายน้ำ “ใยเ้าจึงใช้ปูนผสมดินเหนียวมาอัดรากฐานมากเกินไปเช่นนี้? ข้าว่ามันจะทำให้ฐานรากเปื่อยยุ่ยในยามน้ำหลาก! ตามแบบช่างหลวงต้องใช้ศิลาแลงและปูนขาวเท่านั้น!”
“ท่านหลวงพิจิตรโยธาขอรับ” อาคมตอบอย่างสุขุมและเด็ดขาด “ที่นี่คือดินเหนียว ที่มีปัญหาเื่การทรุดตัว หากเราใช้ปูนขาวและศิลาแลงหนัก ๆ โดยไม่มีการอัดดินฐานรากอย่างถูกวิธี โครงสร้างจะทรุดตัว ภายในสองปี! ข้าคำนวณแล้วว่าการอัดดินเหนียวด้วยสัดส่วนที่ข้ากำหนด จะทำให้ฐานรากมีความยืดหยุ่นและรองรับน้ำหนักได้ดีที่สุดตามสภาพดิน!”
อาคมหยิบกระดาษที่เขาคำนวณสูตรสัดส่วนการอัดดิน ซึ่งเป็ความรู้ด้าน วิศวกรรมโยธา (Civil Engineering) ที่ล้ำหน้าไปหลายร้อยปี ยื่นให้หลวงพิจิตรโยธา
หลวงพิจิตรโยธามองตัวเลขและสัญลักษณ์ประหลาด ๆ บนกระดาษอย่างไม่เข้าใจ ความไม่เข้าใจนี้แปรเปลี่ยนเป็ความโกรธและความริษยา
“เ้ากำลังพูดจาเหลวไหล! ใช้ตัวอักษรและตัวเลขประหลาดมาหลอกลวงข้า!”
เมื่อไม่สามารถหาข้อบกพร่องทางเทคนิคได้ หลวงพิจิตรโยธาจึงหันไปใช้แผนสกปรก
คืนนั้นเอง หลวงพิจิตรโยธาสั่งให้ลูกน้องผู้ภักดีสองคนแอบเข้าไปในพื้นที่ก่อสร้าง ประตูระบายน้ำสายหลัก
“พวกเ้าจงไปทำลาย จุดยึดแกนหมุน ของบานประตูน้ำที่ไอ้เด็กนั่นมันกำลังสร้างอยู่เสีย! ทำลายแค่เล็กน้อยก็พอ ให้มันดูเหมือนเป็ ความผิดพลาดในการออกแบบ ของมันเอง!” หลวงพิจิตรโยธาสั่ง “ถ้าระบบประตูน้ำพังใน่ที่น้ำเริ่มหลาก ความล้มเหลวนี้จะถูกโยนให้เป็ความผิดของมันแต่เพียงผู้เดียว!”
บุหงาซึ่งขณะนี้ทำหน้าที่เป็ผู้ช่วยส่วนตัวของอาคมในการดูแลความเป็อยู่ของทีมงาน ได้ยินข่าวลือเื่ความไม่พอใจของช่างหลวง เธอจึงรีบเตือนอาคมทันที
“ท่านอาคม! ข้าได้ยินมาว่าหลวงพิจิตรโยธากำลังวางแผนร้ายนะเ้าคะ ท่านต้องระวัง!”
อาคมเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาไม่มีแววใเลยแม้แต่น้อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดขาด
“ขอบใจที่เตือนบุหงา” อาคมกล่าว “แต่นี่คือสิ่งที่ข้า้าอยู่แล้ว”
“หมายความว่าอย่างไรเ้าคะ?”
“ข้าเป็คนบ้าที่้า ความสมบูรณ์แบบสูงสุด” อาคมยิ้มอย่างเยือกเย็น “ข้าได้ออกแบบประตูน้ำแห่งนี้ให้มี ระบบสำรอง (Redundancy System) ไว้ในทุกจุดที่สำคัญอยู่แล้ว หากบานหลักเสีย บานรองจะทำงานแทนทันที”
“และข้าก็รู้ว่าพวกเขาจะมาทำลายงานของข้า” อาคมเดินไปที่เครื่องมือสำรวจของเขา “แต่ข้า้าให้พวกเขา ลงมือทำ เพื่อที่ข้าจะได้มี หลักฐาน ในการทำลายอำนาจเก่าที่ขัดขวางความเจริญของประเทศนี้!”
อาคมสั่งให้ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่ภักดีต่อเขานำโดยพ่อคำ เข้าไปซุ่มดูบริเวณประตูระบายน้ำ... การเผชิญหน้าครั้งใหญ่ในเงามืด กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!
ในตอนต่อไป อาคมจะใช้การโจมตีจากความริษยาของช่างหลวงให้เป็ประโยชน์ในการกำจัดผู้ขัดขวางความเจริญ และจะก้าวขึ้นสู่การเป็ที่ปรึกษาด้านวิศวกรรมที่สำคัญที่สุดของเมืองหลวง
714
