ก่อนอื่นเลย ถ้าอยากจะคราฟหมาป่าเพศเมีย ผมต้องหาเสื้อผ้าของมนุษย์ให้พวกเขาก่อน ตอนนี้ก็ให้กลายเป็รูปร่างหมาป่าเหมือนเดิม ไม่อย่างนั้นไส้กรอกมหึมาสีแดง ได้ออกมาผงาดท่ามกลางที่โล่งแจ้งแน่ๆ และเราเองก็ต้องหากางเกงมาใส่ด้วย
แล้วผมก็นั่งคิดว่าจะหาเสื้อผ้าจากไหนดี พลางใช้ชีวิตกับหมาป่าฝูงใหม่ โดยอาหารหลักก็เป็หมาป่ายี่สิบตัว ที่ตายไปก่อนหน้านี้ เหตุผลในการกินพวกเดียว ก็เพราะไม่อันตรายเวลาออกล่า แถมอาหารเขตนี้เริ่มน้อยลงด้วย ออกล่าบ่อยๆ ทำให้เหยื่อเหลือน้อย
จนเวลาล่วงเลยไปแล้วห้าวัน แถมเนื้อหมาป่าครามเน่ายากอีก ในที่สุดก็คิดอะไรบางอย่างออก เลยเห่าถามลูกสมุนไปว่า
“โฮ่งๆๆๆ (แถวนี้มีพวกมนุษย์ที่เป็โจรไหม?) ” ผมเห่าถามหมาป่าในฝูง แต่พวกมันก็ทำหน้าเหมือนกำลังไม่รู้ว่าผม้าสื่ออะไร เนื่องจากพวกมันไม่รู้จักคำว่าขโมย ถ้างั้นเอาเป็ว่า
“โฮ่งๆๆๆ” (แถวนี้มีมนุษย์หลบซ่อนอยู่ตามถ้ำไหม?) " เมื่อผมถามพวกมันใหม่อีกครั้ง คราวนี้ทั้งหมดก็ทำหน้าประมาณว่าเข้าใจ ก่อนจะมีหมาป่าตัวผู้เห่าตอบกลับมาว่า
“โฮ่งๆๆ (มีครับท่าน พวกมันห่างจากเราไปทางทิศตะวันออก ประมาณวิ่งครึ่งวัน) ” หมาป่าตอบกลับ ฮืม? ใช้คำว่าประมาณวิ่งครึ่งวัน แทนที่จะบอกระยะทาง? ก็พวกมันเป็มอนสเตอร์นี่หว่า จะไปมีความรู้เหมือนมนุษย์ได้ยังไง แต่บางครั้งพวกมันก็บอกตัวเลขได้ด้วยไม่ใช่เหรอ?
ระบบคำแปลพวกนี้น่าสนใจดีแฮะ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาโฟกัสเื่แบบนี้ เพราะเราต้องใส่ใจเื่หาเสื้อผ้าก่อน ถ้าเป็พวกมนุษย์หลบอยู่ในถ้ำ ตามความคิดของผมปกติจะมีสองจำพวก โจรกับนักผจญภัย ทว่านักผจญภัยไม่ปักหลักอยู่ในถ้ำนานๆ หรอกนะ
“โฮ่งๆๆๆ (เดี๋ยวข้าจะไปจัดการคนพวกนั้น ประมาณหนึ่งวันแล้วจะกลับมา) "
“โฮ่งๆๆ (ให้พวกเราไปด้วยสิครับท่าน) "
“โฮ่งๆๆ (ไม่ ที่นั่นอันตราย และเรายังมีเด็กด้วย) ”
“โฮ่งๆๆ (เข้าใจแล้วครับท่าน แต่ได้โปรดสร้างอาณาเขตของท่าน เพื่อไล่สัตว์อันตรายออกจากที่แห่งนี้ด้วย) ” แปลยาวจังวะ เห่านิดเดียว แต่ก็ถูกของมัน ในเมื่อเรากลายเป็จ่าฝูงแล้ว ก็ต้องทำอาณาเขตตามปกติ
จากนั้นผมก็ถามพวกมันว่าต้องทำยังไง สรุปก็คือให้ฉี่ตามต้นไม้อย่างไม่ต้องสงสัย และต้องทิ้งรอยเล็บขนาดใหญ่ไว้ด้วย เพื่อเตือนสัตว์อื่นให้รู้ว่า ตรงนี้เป็อาณาเขตของสัตว์ตัวใหญ่นะเว้ย
แล้วต่อมาผมก็พยายามทำทุกอย่าง เพื่อให้ถ้ำแห่งนี้ปลอดภัยมากขึ้น ก่อนออกเดินทางไปหาเสื้อผ้าด้วยตัวคนเดียว หวังว่าคงมีได้ชิ้นส่วนของมนุษย์มาคราฟบ้าง
จะได้หัดพูดภาษาของมนุษย์ แล้วพวกเขาจะแข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ อยากรู้สุดๆ ไปเลย
“บรู้ววว!! (ขอให้ปลอดภัยนะคะ) " ฮืม!? หมาป่าตัวเมียวัยรุ่นหอนอวยพรผม ปกติจะเป็เ้าตัวผู้ไม่ใช่เหรอ ที่มักจะคุยกับผมตลอด
“โฮ่งๆๆ (ขอบใจ แต่ข้าแข็งแกร่งพอ พวกเ้าห่วงตัวเองเถอะ) " ผมเห่าตอบจบ ก็หันหน้าไปทางทิศตะวันออก แล้วออกวิ่งมุ่งหน้าไปยังถ้ำ ที่มนุษย์อาศัยอยู่ ตอนแรกก็ว่าจะแวะฆ่ามอนสเตอร์อื่นหาชิ้นส่วน ทว่าก็กลัวถ้ากลับช้า จะเกิดอะไรขึ้นกับฝูง นี่ผมเป็ห่วงพวกมันขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันเนี่ย
เมื่อวิ่งมาได้สักพักใหญ่ๆ ถึงแม้เวลาจะผ่านไปแค่สามชั่วโมงก็ตาม ทว่าก็เจอรังของพวกโจรเข้าโดยบังเอิญ โดยมันเป็ถ้ำกว้างมีปล่องอยู่ตรงกลาง และมีมนุษย์ทรงโจรสองคน ถือหอกเฝ้าหน้าถ้ำเอาไว้
นี่หรือว่าระหว่างทางจะมีโจรอีกกลุ่ม แต่ช่างมันเถอะยังไงเป้าหมายของเราก็คือ หาเสื้อผ้าใส่ อย่างแรกเลยต้องตรวจสอบสเตตัสของพวกเขา
[มนุษย์ อาชีพโจร เลเวล 11]
[มนุษย์ อาชีพโจร เลเวล 13] เอ๊ะ!!? ทำไมสเตตัสของมนุษย์ถึงขึ้นมาแค่นี้ ไม่เห็นมีองค์ประกอบของชิ้นส่วนเลยแม้แต่น้อย มันหมายความว่ายังไง
ในขณะที่ผมกำลังสงสัยอยู่นั้น ก็มีข้อความชี้แจงเด้งขึ้นมาว่า [ไม่สามารถเก็บชิ้นส่วนของมนุษย์ได้] แบบนี้เองสินะ ในเมื่อเราไม่สามารถเก็บชิ้นส่วนของพวกเขาได้ ก็เลยไม่เห็นสเตตัสชิ้นส่วน แถมยังเห็นแค่อาชีพกับเลเวลเพียงเท่านั้น เลเวลเจ็ดอย่างเราจะไหวไหมนะ? ไม่ลองไม่รู้เว้ย
แกร็ก!! เสียงของผมเหยียบกิ่งไม้ และวิ่งเข้าโจมตีแบบซึ่งหน้า โดยไม่มีแผนการอะไรไว้เลย ทำให้โจรที่เฝ้ายามอยู่กันปลายหอกมาทางนี้ด้วยสีหน้าแตกตื่น ก่อนจะโดนหางแมงป่องแทงทะลุร่างไปหนึ่งคน ส่วนอีกคนได้แต่มองเพื่อนตายหน้าเหวอตัวสั่น
ว่าแต่เอ๊ะ!? เราแค่เลเวลเจ็ดเองนะ ทำไมถึงฆ่าคนได้ง่ายขนาดนี้ แล้วก็อีกย่าง ทำไมเราถึงฆ่าคนได้ง่ายดายขนาดนี้ หรือเพราะว่ากลายเป็มอนสเตอร์ เลยไม่มีความรู้สึกอะไรแบบนั้น ชิช่างมันเถอะ
ผมเลิกคิดอะไรวุ่นวาย ขณะที่เลเวลเพิ่มมาเป็แปด ก่อนจะวิ่งเข้าโจมตียามอีกคน ทว่าเขากลับวิ่งหนีเข้าไปในถ้ำหน้าตาตื่น พร้อมร้องเสียงดังออกมาว่า
“มอนสเตอร์ เราโดนมอนสเตอร์โจมตีครับ!!!” ยามคนนั้นวิ่งไปประกาศเตือนเสียงดัง ทำให้โจรอีกประมาณแปดคน ซึ่งกำลังนั่งดื่มกันอยู่ตื่นตัวหยิบอาวุธขึ้นมา ว่าแต่พวกเขาพูดภาษาเดียวกันกับโลกเดิมของเราเลย
“โฮกกกกก!!!” ผมคำรามอย่างน่ากลัว เพื่อข่มขู่พวกโจรข้างใน พวกมันที่ได้ยินก็ใ และด้วยร่างกายสูงสามเมตรของผม ทำให้พวกมันกลัวจนวิ่งหนีออกไป แสดงว่าพวกเขาไม่มีความสามารถตรวจสอบเลเวลมอนสเตอร์สินะ ถ้าเห็นผมเลเวลแค่แปด ป่านนี้วิ่งเข้ามาโจมตีแล้ว
และในที่สุด ผมก็ได้สิ่งที่้า ในรังของพวกมันมีข้าวของเครื่องใช้มากมาย รวมถึงเสื้อผ้าเนื้อดี มีกระทั่งของเด็กไปจนถึงผู้ใหญ่ แถมยังยัดใส่กระเป๋ามิติ ที่ปกติเอาไว้เก็บชิ้นส่วนมอนสเตอร์ได้อีกต่างหาก เอาล่ะได้เวลากลับบ้านแล้ว
เมื่อเก็บของจำเป็ ผมก็รีบวิ่งกลับไปยังถ้ำของฝูงทันที แล้วเวลาก็ผ่านไปสองชั่วโมงกว่า และอีกไม่นานก็จะถึงถ้ำ ทว่ามีบางอย่างทำให้ผมต้องใ เพราะมีคำเตือนแจ้งขึ้นมาว่า
[สมุนมาป่าครามเพศผู้ ได้รับความเสียหายทั้งตัว ไม่สามารถคราฟได้] ห่ะ!!!? หมายความว่ายังไง หรือว่ามีฝูงหมาป่าฝูงอื่นโจมตีอย่างนั้นเหรอ ไอ้พวกเวรเอ๊ย!! เราต้องรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วกว่านี้แล้ว
เมื่อคิดได้ดังนั้นผมวิ่งให้เร็วที่สุด โดยหวังว่าจะไม่มีหมาป่าตัวไหนในฝูง เป็อะไรไปอีก
ทางด้านถ้ำของคราฟ
“แฮร๊!!!” เสียงขู่ของหมาป่าตัวผู้ และตัวเมียอีกสอง ไม่ไกลมีศพพวกเดียวกันนอนจมกองเือยู่ ส่วนหมาป่าตัวเองแอบอยู่ในถ้ำตัวสั่นเครือ แล้วศัตรูด้านหน้าของพวกมันก็คือ กลุ่มวัยรุ่นอายุราวสิบหกปี จำนวนสิบเก้าคน พวกเขาแต่งตัวด้วยชุดออกรบแปลกตา แต่ล่ะคนมีเสื้อผ้าไม่ซ้ำกัน
โดยมีแม่ทัพผู้เก่งอาจแอบดูแลอยู่ไกลๆ เนื่องจากเข้าไปใกล้จะกลายเป็ ไปแย่งค่าประสบการณ์ของเหล่าผู้กล้า เดี๋ยวเลเวลไม่อัพกันพอดี
ดูเหมือนว่ากลุ่มเพื่อนร่วมชั้นของคราฟ ที่ถูกอัญเชิญมาเป็ผู้กล้า จะเจอฝูงหมาป่าของเขาเข้าให้แล้ว
2.10M
