ดัสตินที่ยืนอยู่ข้างโคลนเห็นอย่างนั้นจึงรีบเข้าไปช่วยเหลือ คนร่างใหญ่ใช้ดาบฟันไปที่หมาป่าตัวที่ปากมีคราบเืของโคลนอยู่จนมันลอยกระเด็นไปไกล จากนั้นก็กลับไปรับมือกับหมาป่าส่วนของตนเองต่อ สาเหตุที่ดัสตินมีเวลาเข้าไปช่วยเหลือโคลนได้เพราะว่าเขากำลังรับมือกับหมาป่าเพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น
“กรรร~”
หลังจากลุกขึ้นมาได้ โคลนพยายามกลับเข้าไปประจำตำแหน่งของตนเอง แต่เขาก็ต้องตกอยู่ภายใต้การล้อมโจมตีของหมาป่าถึงห้าตัวเสียก่อน
กลุ่มของโคลนมีกันอยู่เจ็ดคน หากแบ่งกันรับมือหมาป่าคนละสามตัวก็ฟังดูไม่ได้แย่เท่าไหร่ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างหมาป่าส่วนหนึ่งเทกำลังไปที่ซานะถึงห้าตัว ทำให้ตี๋และหมวยที่อยู่ข้างซานะต้องรีบเข้าไปช่วยเหลือเธอ ด้วยเหตุนี้เองทำให้หมาป่าในส่วนของตี๋และหมวยแบ่งกำลังกันไปโจมตีโคลนที่หลุดออกจากตำแหน่ง
โคลนกำลังรับมือกับหมาป่าสีน้ำตาลถึงห้าตัวด้วยความยากลำบาก แต่ด้วยความคล่องตัวของเขา จึงเปลี่ยนจากาแหนักให้เป็เบาได้เสมอ
ในขณะที่ดัสติสจัดการหมาป่าในส่วนของตนเองลงได้ คนร่างสูงก็เคลื่อนตัวไปยังตำแหน่งที่เคยเป็ของโคลนและช่วยตี๋รับมือกับหมาป่าทันที ที่เขาไม่ได้เข้าไปสมทบกับโคลนเพราะว่าไม่้าออกจากตำแหน่งยืนและเห็นว่าโคลนยังพอช่วยเหลือตัวเองได้อยู่ แต่สำหรับซานะเธอได้รับาเ็อย่างหนัก ถึงแม้จะมีหมวยและตี๋เข้าไปช่วยเหลือก็ตามที หมาป่าพวกนี้ไม่ได้แข็งแกร่งเฉกเช่นหมีั์ หากแต่การประสานงานเป็ทีมของพวกมันส่งผลให้จัดการได้ยากกว่ามาก
“ฉึก!” ในจังหวะที่วูดส์จัดการหมาป่าตัวหนึ่งได้ หมาป่าอีกสองตัวก็กระโจนเข้าใส่แขนของเขาทันที เขี้ยวแหลมคมได้ฉีกกระชากเนื้อบางส่วนออกจากแขนส่งผลให้วูดส์เกิดแผลฉกรรจ์จนเห็นกระดูก วูดส์กรีดร้องออกมาด้วยความเ็ปพลางสังเกตเห็นว่าค่า HP ของเขาลดลงต่ำกว่าครึ่งหลอด
“ไม่ ๆ ๆ ฉันต้องไม่ตาย”
วูดส์ะโออกมาก่อนจะละทิ้งการต่อสู้ไปเสียเฉย ๆ ในห้วงความเป็ความตายมนุษย์มักจะแสดงสัญชาตญาณดิบของตนเองออกมาและวูดส์คือตัวอย่างของมนุษย์ มนุษย์มีความเห็นแก่ตัว มนุษย์คิดถึงตนเองก่อนผู้อื่นเสมอ หากตนเองมีชีวิตที่ดีเมื่อไหร่มนุษย์ก็มักจะมอบสิ่งที่เรียกว่าความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ให้แก่ผู้อื่น แต่หากตนเองตกอยู่ในห้วงแห่งความเป็ความตายขึ้นมาเมื่อไหร่ ปีศาจร้ายก็จะถูกปลุกขึ้นมา
“วูดส์ นั้นนายจะไปไหน” หมวยที่อยู่ใกล้สุดะโถามอย่างขุ่นเคือง
คนร่างผอมไม่สนใจจะตอบคำถาม วิ่งหนีหายไปทางเนินเขาเหลือทิ้งไว้แต่คราบเืไว้ดูต่างหน้า มันหันหลังกลับมาดูเมื่อไม่พบหมาป่าที่วิ่งตามมาก็เป่าปากโล่งใจ วูดส์นั้นมีแผนที่อยู่ที่ตัว เขาสามารถใช้ข้อได้เปรียบนี้เดินทางไปที่เมืองเรนเดียร์ได้เสมอ
“วูดส์! หน็อย…แกนะแก” ดัสตินสบถ
“แย่ละสิ” หมวยร้องขึ้นทันทีที่หมาป่าจากส่วนของวูดส์เปลี่ยนเป้ามาโจมตีเธอ ด้วยการใช้โบนัสพอยต์ทั้งหมดไปกับค่า STR ทำให้การโจมตีของเธอนั้นรุนแรงก็จริง แต่ขณะเดียวกันการป้องกันก็คือจุดอ่อนของเธอ เมื่อต้องรับมือกับหมาป่าทั้งสามตัวเธอจึงไม่สามารถเข้าไปช่วยเหลือซานะได้อีกต่อไป
โชคยังดีที่ก่อนหน้านี้ดัสตินได้เข้ามาสมทบกับตี๋และกำจัดหมาป่าสีน้ำตาลไปได้ถึงสองตัว ทำให้ซานะมีเวลาได้พักหายใจบ้าง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด สถานการณ์ของ ดันติส ตี๋ และซานะเริ่มเข้าที่เข้าทาง หากเป็แบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ชัยชนะของพวกเขาก็อยู่ที่เวลาเท่านั้น และเมื่อถึงตอนนั้นการจะเข้าไปช่วยเหลือหมวยก็ไม่ใช่เื่ยากอะไร
“แฮ่กกก แฮ่กกก แฮ่กกก” ใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เขาพยายามสูดหายใจเพื่อดึงเอาออกซิเจนเข้าไปในร่างกาย แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็เหมือนลมหายใจเข้าไปไม่ถึงปอด
“ย๊ากกก” โคลนเหวี่ยงดาบสั้นในมือไปด้านหลัง หมาป่าสีน้ำตาลถูกฟันขณะลอยค้างกลางอากาศ ร่างกระเด็นไปโดนพวกของมันจนล้มไปทั้งคู่ อาศัยจังหวะได้เปรียบพุ่งเข้าไปโจมตีซ้ำทันที
“ฉึบ!” ดาบเดียวแต่แทงทะลุพวกมันไปถึงสองตัว ขนสีน้ำตาลถูกอาบย้อมไปด้วยของเหลวสีแดง มันส่งเสียงครางหงิง ๆ ก่อนจะแน่นิ่งไปทั้งคู่ เมื่อเห็นเพื่อนถูกจัดการไปถึงสองตัวมันก็แยกเขี้ยวยิงฟันก่อนจะพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มจากด้านหลัง โคลนหลบการโจมตีแรกได้อย่างหวุดหวิดแต่ไม่ใช่กับการโจมตีที่สอง กรงเล็บแหลมคมตะปบเข้าที่หน้าอกอย่างจัง เสื้อสีขาวที่ขาดแล้วก็ขาดอีกจนเผยให้เห็นชั้นกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ ต้องขอบคุณค่า VIT ที่สูงลิ่วของเขาที่ทำให้รอดมาจนถึงตอนนี้ ถึงแม้จะขรุขระไปบ้างแต่ตอนนี้โคลนก็รับมือกับหมาป่าสีน้ำตาลเพียงแค่สามตัวเท่านั้น ชายหนุ่มเชื่อว่าอีกไม่นานตัวเขาก็จะจัดการกับพวกมันได้หมด
“อู้วววววววววววว”
เสียงหอนของหมาป่าดังก้องจนทุกคนต้องหยุดการต่อสู้และหันไปมองยังทิศทางที่ให้กำเนิดเสียง แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็วูดส์ที่วิ่งลงมาจากเนินเขาด้วยสีหน้าท่าทางตื่นกลัวแทน เป็เวลาเดียวกันกับที่หมาป่าทุกตัวถอยห่างจากโคลนและคนอื่น ๆ ราวกับว่ามันกำลังกลัวอะไรบางอย่าง
“หมาป่า! มีหมาป่าอยู่หลังเนิน!” วูดส์วิ่งหน้าตาตื่นมารวมกลุ่มกับพวกดัสติน
“กรรรรรร~”
หมาป่าสีน้ำตาลเข้มลำตัวยาวกว่าหกฟุตกำลังลงเนินมาด้วยความรวดเร็วสูง ดวงตาสีแดงฉานของมันจับจ้องมาที่กลุ่มของพวกเขาราวจ้องมองหนอนแมลง หว่างคิ้วของมันมีอัญมณีสีเขียวเข้มส่องประกายอยู่ บรรยากาศรอบ ๆ ตัวมันต่างไปจากหมาป่าตัวอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อที่แค่ดูภายนอกก็รับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่ง อีกทั้งยังมีขนหนาปกคลุมเป็ชั้นราวกับชุดเกราะ
“นะนะนั้นตัวอะไร” หมวยอ้าปากค้าง
“นั่นสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของนายเหรอวูดส์” ซานะเหน็บ
“บอส! มันคือบอสแน่นอน” จอนนี่หน้าซีดเผือด
“เกิดอะไรขึ้นวูดส์ ทำไมจู่ ๆ เ้านั่นถึงโผล่ออกมา” โคลนหันไปถามวูดส์หลังจากส่งหญ้าแดงให้ทุกคน
“ฉันเปล่าทำอะไรนะ พอวิ่งขึ้นเนินไปก็เจอมันอยู่ก่อนแล้ว”
“ดัสติน วูดส์มากับฉัน ที่เหลืออ้อมไปด้านหลังของมัน” โคลนที่เห็นว่าศัตรูร่างใหญ่ใกล้เข้ามาแล้วก็ออกคำสั่งทันที เขาไม่้าให้ทุกคนรวมกันเป็กลุ่มแบบนี้ การรวมกลุ่มช่วยให้รอดจากการรุมโจมตีของฝูงหมาป่าสีน้ำตาลก็จริง แต่คงไม่ใช่กับเ้าตัวใหญ่ตรงหน้า
“ฉันจะเข้าไปดึงความสนใจมันก่อน พวกนายคนใดคนหนึ่งจะต้องเข้ามาแทนที่ฉันเมื่อฉันให้สัญญาณ” โคลนหันไปบอกดัสตินและวูดส์ที่วิ่งตามหลังมาติด ๆ
เมื่อเข้าสู่ระยะต่อสู้โคลนละทิ้งความคิดทุกอย่าง ชายหนุ่มมุ่งสมาธิไปที่การต่อสู้เพียงอย่างเดียว
“เคร้ง!!”
โคลนที่เป็ฝ่ายจู่โจมก่อนก็ได้แต่ใกับสิ่งที่เกิดขึ้น ดาบสั้นกระเด็นกลับทันทีที่กระทบขาของมัน เขารู้อยู่แล้วว่าการโจมตีนี้หวังผลอะไรไม่ได้มาก แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะไร้ประโยชน์เช่นนี้ บอสหมาป่าตอบโต้ด้วยการใช้กรงเล็บขนาดเท่าฝ่ามืุ์ฟาดไปที่ชายหนุ่มอย่างรุนแรง โคลนที่เตรียมตัวอยู่ก่อนแล้วก็ะโหลบไปด้านหลัง สายลมหอบใหญ่กระแทกไปที่ใบหน้าของชายหนุ่ม ผมสีเทาที่เคยถูกรวบไว้ด้านหลังสยายออกมาปิดต้นคอ
เป็จังหวะนี้เองที่หมวยอ้อมมาอยู่ด้านหลังได้สำเร็จ เธอฟาดดาบออกไปทันที
“ปึก!” ด้วยการใช้โบนัสพอยต์ทั้งหมดไปกับค่า STR ส่งผลให้การโจมตีของเธอสามารถฝากรอยแผลไว้ที่ขาหลังของมันไว้ได้ แต่พริบตาที่เธอถอนดาบออกมา บอสหมาป่าก็ฟาดหางใส่เธอเต็มแรงจนร่างเล็กกระเด็นไปไกลกว่าห้าเมตร
โคลนวิ่งสลับฟันปลาเข้าหาหมาป่าด้วยความรวดเร็ว เมื่อกรงเล็บพุ่งเข้ามาชายหนุ่มก็เร่งความเร็วขึ้นเป็เท่าตัวเพื่อหลบการโจมตีและเข้าประชิดตัวบอสหมาป่าในเวลาเดียวกัน เขาเคลื่อนไหวต่อเนื่องราวกับสายน้ำพริบตาก็ะโขึ้นไปเหยียบอุ้งเท้าหมาป่าและเหวี่ยงดาบฟันใต้คางของมัน เ้าตัวใหญ่ร้องออกมาเสียงดังก่อนที่จะตอบโต้ด้วยการอ้าปากกว้างเพื่อสังหารศัตรูของมัน แต่การเคลื่อนไหวของโคลนยังรวดเร็วเช่นเคย เขาะโตีลังกาลงจากอุ้งเท้าและะโเสียงดัง
“เปลี่ยนตัว”
ดัสตินที่รออยู่แล้วก็กระโจนเข้ามาด้านหน้าของโคลน ดาบเล่มยาวถูกเหวี่ยงออกไปรับการโจมตีของบอสหมาป่าที่หวังจะปลิดชีวิตโคลนในจังหวะลงพื้น
“เคร้ง!”
ดัสตินนั้นบ้าพลังมาก เขาไม่ได้ใช้เทคนิคการต่อสู้เหมือนโคลนแต่จะใช้กำลังเข้าห้ำหั่นกับศัตรู ส่งผลให้เขาได้รับาแอย่างรวดเร็ว แต่ก็แลกมาด้วยการสร้างาแให้กับบอสได้มากกว่าโคลนและเปิดโอกาสให้ หมวย ตี๋ ซานะและจอนนี่ใช้โอกาสนี้โจมตีบอสหมาป่าจากด้านหลัง แต่ดูเหมือนาแทั้งหมดจะไม่ได้ส่งผลกระทบต่อบอสหมาป่าเลย ด้วยชั้นขนที่หนาและกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งทำให้ความรุนแรงในการโจมตีถูกลดทอนลงไปมาก กลับกันเพียงแค่การโจมตีครั้งเดียวจากบอสหมาป่า สามารถสร้างความเสียหายมหาศาลแก่พวกเขา
“ปึก”
ดัสตินตั้งการ์ดขึ้นรับหางที่ถูกฟาดมาโดยหมาป่า ความรู้สึกราวกับโดนกระสอบทราบฟาดทำให้แขนของเขาชาไปหมด
“เปลี่ยนตัว” ดัสตินที่รู้ตัวว่าตนเองสู้ต่อไปไม่ไหวแล้วจึงขอเปลี่ยนตัว
“เปลี่ยนตัว” ดิสตินะโซ้ำอีกทีวูดส์จึงยอมเข้ามาแทนที่ ชายร่างผอมสูงไม่เข้าโจมตีแต่เลือกที่จะเว้นระยะดูเชิงอยู่ห่าง ๆ เมื่อหมาป่าะโเข้าไปประชิดตัววูดส์ก็ะโฉากออกไปด้านข้าง
“อย่าขยับมาด้านนี้สิ” ซานะที่าเ็หนักอยู่แล้วเธอไม่้าให้ตัวเองโดนลูกหลงไปด้วย
ด้วยการเว้นระยะห่างที่มากเกินไปของวูดส์ ทำให้หมาป่าเปลี่ยนเป้าหมายไปโจมตีกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังแทน พวกนั้นไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับการตั้งรับเอาไว้ เพียงการกวาดอุ้งเท้าครั้งเดียวส่งผลให้แนวหลังถูกทำลายลงทันที โคลนที่เห็นอย่างนั้นจึงรีบเข้าช่วยเหลือก่อนที่บอสหมาป่าจะโจมตีซ้ำ ชายหนุ่มเข้าประชิดบอสหมาป่า ใช้ขนที่หนาเป็ชั้นของมันในการยึดเกาะและปีนขึ้นไปบนหลัง ดาบสั้นในมือระดมแทงจนมันรู้ตัวว่ามีคนบุกรุก มันทั้งโกรธทั้งใเมื่อรู้ว่ามีคนอยู่บนหลัง มันสะบัดดิ้นสุดฤทธิ์เพื่อให้โคลนตกลงไป แต่มีหรือเขาจะยอมลงไปง่ายๆ สองมือกระชับจับขนสีน้ำตาลอย่างแ่า ไม่ว่ามันจะสลัดอย่างไรโคลนก็สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่มีทางปล่อยมือเด็ดขาด เพราะถ้าเขาตกลงไปมีหวังโดนเหยียบแน่ ๆ
แต่แล้วในที่สุดเขาก็ต้องยอมปล่อยมือและรีบะโลงมา เพราะมันกำลังกลิ้งตัวไปกับพื้นเพื่อหวังทับเขาให้แบนทั้งตัว
โคลนรีบถอยออกมารวมตัวกับดัสตินและวูดส์ที่ยังยืนไหวอยู่ สถานการณ์ของพวกเขาเข้าขั้นวิกฤตเนื่องจากกำลังคนที่พอจะสู้ไหวเหลือแค่สามคน แต่ถ้าพวกเขาเลือกที่จะหลบหนีกลุ่มของหมวยต้องตายแน่นอน
“อู้วววววว”
บรรยากาศรอบตัวของบอสหมาป่าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันปลดปล่อยกลิ่นอายน่าขนลุกใส่กลุ่มของโคลน ขนสีน้ำตาลของมันตั้งชันราวกับหนาม หมาป่าสีน้ำตาลที่ยืนดูการต่อสู้เกิดอาการหวาดกลัวจนตัวสั่น
“ตุบ!” ดัสตินลอยกระเด็นไปชนกับกลุ่มของจอนนี่ที่นั่งพักอยู่ เ้าตัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงโดนโจมตี ใครเป็คนทำ และทำอย่างไรคือคำถามที่เกิดขึ้นในหัวของเขา
“ทักษะ! มันกำลังใช้ทักษะบางอย่าง” จอนนี่ที่เห็นอย่างนั้นก็ะโบอกโคลนและวูดส์ทันที
“อู้วววววว”
“ตุบ!” เป็จอนนี่ที่กระเด็นลอยไปไกล เขากระอักเืออกมาคำโตก่อนจะล้มฟุบลงไปอย่างคนหมดแรง
“เวรล่ะ มันแข็งแกร่งเกินไป แบบนี้ใครจะไปสู้ได้ฟะ” วูดส์ตัดสินใจละทิ้งการต่อสู้อีกครั้ง หากเขายังอยู่ที่นี่ต่อไป การโจมตีครั้งที่สามจะต้องเป็ตัวเขาแน่นอน
“ไอเวรนี่ถ้าแกจะหนีอย่างน้อยก็พาคนเจ็บไปด้วยสิวะ” โคลนะโอย่างโมโห
“อู้ววววว”
ยังไม่ทันจะหายโกรธดีร่างของโคลนก็ลอยกระเด็นไปอีกคน
“แค่ก ๆ ๆ ฮ่า ๆ ฉันเห็นนะ ถึงจะพริบตาเดียวก็เถอะ” โคลนคายเืคำโตในปากทิ้ง ด้วยค่า VIT ที่สูงถึงสามสิบเอ็ดหน่วยทำให้ชายหนุ่มยังลุกขึ้นยืนได้อยู่
“หลังจากที่แกหอนออกมา ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นคลื่นเลือนรางรูปร่างหมาป่าพุ่งออกมาด้วยความเร็ว”
ความจริงโคลนก็ยังไม่มั่นใจเท่าไหร่ เขา้าทดสอบอีกทีด้วยการพุ่งซิกแซกสลับฟันปลาเข้าหาบอสหมาป่า
“อู้วววววววว”
ในจังหวะนี้เองโคลนเพ่งสมาธิไปบอสหมาป่า ไม่นานก็เห็นคลื่นพลังเลือนรางพุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว
“ฟุบ”
โคลนะโหลบไปด้านข้างอย่างรู้ทัน แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น คลื่นพลังรูปร่างหมาป่าเปลี่ยนวิถีและพุ่งเข้าหาเขาอีกครั้ง โชคดีที่จังหวะสุดท้ายเขาตัดสินใจยกแขนขึ้นมาป้องกันไว้ ทำให้ความเสียหายบางส่วนถูกลอดทอนไป
บอสหมาป่าได้โอกาสก็วิ่งเข้าใส่ทันที โคลนเอี้ยวตัวหลบเขี้ยวยาวสีขาวของมันจากนั้นเหวี่ยงดาบใส่เหงือกสีชมพูสดไปสองที จังหวะนี้เองที่ชายหนุ่มสังเกตเห็นดวงตาสีน้ำตาลแดงที่ใหญ่โตของมันก็คิดแผนการบางอย่างได้
‘หนังเหนียวนักใช่ไหม ดูซิว่าถ้าเจอแบบนี้ก็เหนียวได้อยู่ไหม’ เขาคิด
“ย๊ากกกก”
โคลนะโสูงขึ้นไปกลางอากาศเป้าหมายของเขาคือดวงตาที่บอบบางสุดในร่างกาย ดาบสั้นในมือถูกเหวี่ยงออกไปสุดแรงเกิด บอสหมาป่าเห็นอย่างนั้นก็ขยับตัวหลบตามสัญชาตญาณ
“แครก!” ดาบฟันเข้าไปที่บอสหมาป่าเต็มแรง มีบางอย่างหลุดกระเด็นออกมา แต่พอโคลนสังเกตให้ดีก็พบว่านั่นไม่ใช่ดวงตา หากแต่เป็อัญมณีสีเขียวเข้มตรงหว่างคิ้วของมัน
“กรรรรร” มันขู่คำรามเสียงดังอย่างโกรธแค้น พริบตาพวกหมาป่าทั้งหลายที่เคยดูอยู่ห่าง ๆ ก็วิ่งเข้ามารุมล้อมโคลนเอาไว้
“ผัวะ”
“-210 HP”
บอสหมาป่าจู่โจมชายหนุ่มอย่างโกรธแค้น ร่างของโคลนลอยกระเด็น แขนซ้ายมีเืออกเป็จำนวนมาก ั้แ่ข้อศอกลงไปบิดงอผิดรูปจนน่าหวาดเสียว ไม่นานหมาป่าตัวอื่น ๆ ก็กรูกันเข้าใส่โคลนโคลนอย่างพร้อมเพรียง พวกมันทั้งกัดทั้งสะบัดจนเืไหลนองทั่วพื้น
“-56 HP”
“-64 HP”
“-45 HP”
“- 26 HP”
ค่า HP ของเขาตกลงอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงแค่ 90 หน่วย เท่านั้น
“โคลน!!” หมวย้าจะไปช่วยแต่ก็ฝืนร่างกายไม่ไหว คนอื่น ๆ ที่เห็นภาพเบื้องหน้าได้แต่ขอโทษโคลนในใจให้กับความไม่เอาไหนของตนเอง
‘จบสิ้นแล้วสินะ... มาได้แค่นี้เองเหรอเรา’ โคลนใช้เวลาสุดท้ายของเขาคิดไปถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ยังไม่มีโอกาสได้ทำ ถึงแม้จะเป็ส่วนเวลาสั้น ๆ ที่เขาได้มีชีวิตเป็ของตัวเองโดยไม่ถูกควบคุม แต่มันก็ทำให้เขานั้นมีความสุขมาก
“อย่างน้อยฉันก็ได้ใช้ชีวิตอิสระก่อนที่จะตายล่ะนะ” โคลนพูดอย่างคนปลงตก
“อู้ววววว!!”
พริบตาก่อนที่ HP ของโคลนจะหมดลง ลำแสงสีขาวปริศนาพุ่งออกมาจากที่ใดไม่ทราบ เสียงร้องแหลมใสที่น่ารักของมันกลับทำให้หมาป่าทั่วเนินเขาตัวสั่นสะท้านไม่เว้นแม้แต่บอสหมาป่าที่มีขนาดลำตัวขนาดหกเมตร ขนที่เคยตั้งชันราวกับหนามแหลมบัดนี้ได้หดกลับดังเดิม มันหันไปมองร่างเล็กสีขาวที่ยืนอยู่ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“แหมะ... แหมะ... แหมะ”
มันเผ่นหนีทันทีที่เห็นว่าคลาวดี้จ้องกลับมาโดยมีน้ำลายไหลยืดย้อยจำนวนมาก เมื่อหัวหน้าไม่อยู่ลูกน้องก็แตกกระเจิงส่งผลให้บริเวณเนินเขาแห่งนี้กลับมาเงียบสงบราวกับก่อนหน้านี้เป็เพียงแค่ความฝัน
หนึ่งนาทีผ่านไป... สองนาทีผ่านไป... สามนาทีผ่านไป...
“เอ่อ นี่มันเกิดเื่บ้าอะไรขึ้น!!” เป็ตี๋ที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ
2K
