ตอนที่แปด Regulation กฎข้อบังคับ
อย่างที่บอก พอสายตาของเจ๊กฮง มีแววสว่างวาบขึ้นมาด้วยความโลภและสนใจที่จะร่วมมือกับผม
ผมก็คิดว่า “มีลักษณะของความล้มเหลว”เกิดขึ้นแล้วในแผนการใดใดที่ผมจะทำร่วมกับเจ็กฮงแต่ตอนแรกไม่สามารถดึงดูดใจผู้คนมาได้เลยหากไม่ล่อด้วยความโลภ
การได้ 8% ต่อเดือนยังยากเย็นแสนเข็ญหากทำการค้าแบบปรกตินับประสาอะไรกับการที่จะ้ากำไร 20% ต่อเดือน
ดอกเบี้ยเงินกู้ของพ่อกำนันยังสามารถเก็บได้แค่ร้อยละ10% ต่อเดือนเท่านั้นเอง
แน่นอน หากคิดเป็ปีคือ 120%
แต่นั่นก็เพราะพ่อกำนันมีผมและไอ้ห้อยไอ้โหน กับอำนาจอิทธิพลท้องถิ่นที่มั่นใจในตนเองว่าจะสามารถตามล่าเก็บดอกเบี้ยจำนวนมากกว่าที่กฎหมายกำหนดระดับนี้ได้
การเล่นแชร์โดยประมูลดอกเบี้ยดูตามตัวเลขคงกำไรมหาศาล...หากไม่คิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะโกงเรานั่นเอง
ทางเทคนิค หากธุรกิจไม่มีการโกงทุกคนซื่อสัตย์ต่อกัน ทุกฝ่ายจะได้กำไรและประโยชน์ทั้งหมดนั่นล่ะ
มีนักเศรษฐสาสตร์ที่วิเคราะห์บอกว่าหากธุรกิจดำเนินไปด้วยดีทั้งระบบ มันมีความสวยงามในแบบของมัน
ทุนนิยมนั้นได้ผลโดยเฉพาะกับคนที่เป็ทุนนิยม
ต้องมีความมั่นใจว่าเศรษฐกิจของอเมริกานั้นเวิร์กไปได้สวยว่ามันยังจะโตต่อไปและลงทุนไปกับมัน
นักลงทุนก็จะรวยขึ้นๆ
ส่วนคนจนก็จะยากจนลงๆ
เพราะระบบวางไว้ให้มีอัตราเงินเฟ้อและทำร้ายคนที่ไม่สามารถเข้าถึงตลาดหลักทรัพย์ได้นั่นเอง
ว่าเงินสดที่เราถือครองอยู่นั้นจะมีมูลค่าลดลงเรื่อยๆ
ที่บอกว่าก๋วยเตี๋ยวสมัยก่อนชามละไม่กี่บาทมันมีที่มาเช่นนี้นั่นเอง
ไม่ใช่เื่บังเอิญแต่ประการใด
เงินตรานั้นไม่ใช่ของเรา
เพราะหากเป็ของเรานั้นเราสามารถเผาทำลายมันได้
ส่วนหากเราเผาทำลายเงินตราธนบัตรต่างๆจะผิดกฎหมายอาญานั่นเอง
จงมองว่าการถือเงินสดหรือที่พร่ำสอนเด็กให้หยอดกระปุกหมูออมสินว่าไม่ใช่”การอดออม” แต่คือ”การลงทุน”อย่างหนึ่งที่มีสภาพคล่องสุงเพราะสามารถทุบกระปุกหมูเอาเงินออกมาใช้เมื่อไรก็ได้
แต่จะเสียมูลค่าไปเรื่อยๆเพราะอัตราเงินเฟ้อที่ต่อให้ฝากธนาคารก็ไม่สามารถสู้อัตราเงินเฟ้อได้
เพราะรัฐบาลคำนวณมาอย่างดีในการสนับสนุนให้คนลงทุนไม่สามารถอยู่ได้ด้วยการฝากธนาคารอย่างเดียวนั่นเอง
ทุนนิยมดีที่สุด สำหรับคนที่มีเงิน
หากคุณมีเงินอยู่แล้ว ระบบทุนนิยมนี่คือ์และอยู่สบายเอามากๆ
จะทำอะไรก็ง่าย จะซื้ออะไรก็มี
สินค้าและบริการถูกผลิตออกมาป้อนระบบอย่างมหาศาลด้วยความจูงใจที่หอมหวานของความโลภของคน
มันคือระบบที่เล่นกับความโลภของคนให้ไขว่คว้าต่อไปอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด
หากไม่ก้าวไปในตลาดของการลงทุนด้านต่างๆแต่ลงทุนโดยการฝากเงินเอาไว้กับธนาคาร
ก็เป็เพียงแค่เหมือนกับการเล่นเกมส์ออนไลน์ที่เราเล่นสายสร้างเมือง ที่ให้คนที่เล่นสายต่อสู้นักล่ามา่ชิงทรัพยากรที่เราสร้างมาไปเท่านั้นเอง
ซึ่งผมก็จะทำตัวเป็คนที่กินผลประโยชน์จากระบบและปกป้องระบบนี้นั่นล่ะ
เพราะหากว่ากล่าวทุนนิยมคนอาจจะหาว่าเราเป็คอมมิวนิสม์ได้แบบจับเราอุ้มและหาว่าไม่จงรักภักดีต่อประเทศได้
แต่ดันขับไล่คนที่พยายามให้คนเข้าถึงแหล่งเงินทุนว่าทุนนิยมสามานย์เสียอย่างนั้น
มนุษย์นี่มันน่าเศร้าจริงๆไม่ปกป้องผลประโยชน์ของตนเองและพยายามทำร้ายคนที่พยายามจะช่วยตนเอง
“แต่ว่า เจ็กมีเงื่อนไขว่าชั้นจะไม่ตั้งดอกเบี้ยหากำไรมากกว่าพ่อกำนันของชั้นนะ”
ผมจ้องไปที่เจ็กฮง
เจ็กฮงรีบโบกมือไปมา
“ม่ายเปนราย อั้วเข้าใจนา พ่อกำนันโกรธอั๊วก็ไม่สบายใจเหมือนกัน”
Regulation กฎระเบียบข้อบังคับ
มีการกล่าวในเื่ของสายการบินว่า
“กฎข้อหนึ่งเกิดจากหายนะอย่างหนึ่ง”
ทุกกฎสร้างมาด้วยเืและน้ำตาหายนะของคนที่มาก่อนเรา
แต่ผมต้องสร้างมันขึ้นมาเอง
“และตอนแรกขอคนจำนวนน้อยๆที่เจ็กพอจะเชื่อใจได้ก่อนไม่อย่างนั้นชั้นจะคิดเงินค่าเก็บมากขึ้นถ้าคนจำนวนมากเกินขีดจำกัด..”
และใส่ค่าใช้จ่ายลงไปเพื่อเป็แรงจูงใจincentive ให้นักลงทุนตัดสินใจที่จะทำการหรือไม่ทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง
หากมีใครบอกว่าการเมืองหรือกฎหมายไม่เกี่ยวกับชีวิตประจำวันให้บอกเลยว่าไอ้คนนั้นมันโกหกยิ่งเป็คนมีความรู้ให้มองได้เลยว่าคนนั้นมีเจตนาร้ายต่อพวกเรา
ทำไมไม่เคยมีใครบอกเราว่าเก็บเงินไว้เฉยๆมูลค่าของเงินเราจะน้อยลงเรื่อยๆ
ก็เป็ที่มาเช่นนี้นั่นเอง
“อาเจ็ก เชื่อชั้นเถอะ หากเจ็กสามารถได้กำไรไม่เกินหนึ่งในสิบต่อเดือนได้เรื่อยๆอย่างนี้อาเจ็กก็อยู่ได้ตลอดชีวิตแล้ว”
ผมโกหก
ไม่สามารถอยู่ได้ตลอดชีวิต เพราะตลาดทุนตลาดเงินต้องมองการณ์ไกลอาจจะมี disruption
สิ่งกีดขวางที่ทำให้ระบบเปลี่ยนแปลง ได้เสมอ
แต่ผมก็คือคนที่มีความรู้ที่้าหลอกลวงประชาชนนั่นล่ะ
หากมีคนแก่ใส่สูท ใส่แว่น
ออกสื่อต่างๆมาบอกว่าเศรษฐกิจยังดีไม่มีอะไรน่าตระหนกล่ะก็ให้ทุกคนหนีออกมาได้เลย วิกฤติกำลังจะมาในเวลาไม่นานหลังจากนั้นแน่ๆ
การลงทุนที่ดีคือการผลักภาระความเสี่ยงไปให้คนอื่นนั่นเอง
และนั่นคือสาเหตุที่เรามองว่านิสัยของนักธุรกิจนั้นเหลือทนเอามากๆหากมองในฐานะคนทั่วไป
แต่นักธุรกิจมองว่าพฤติกรรมของตนเองคือเื่ธรรมดา
ผมก็เป็คนเช่นนั้นเช่นกัน