จิตกรซ่อนสวาท ภาพวาดลับนางแบบจำเป็น

เช้าวันแรกหลังพิธีวิวาห์อันแสนหวานในสายตาผู้อื่น แต่กลับเป็นฝันร้ายที่เร่าร้อนในความทรงจำของ หลินฮวา นางจำต้องฝืนลุกจากเตียงเคียงข้าง หลี่เหว่ย ที่ยังหลับสนิท ร่างกายของนางบอบช้ำและสั่นไหวทุกครั้งที่นึกถึง 'มุกสามเม็ด' ของ ลุงหลี่ ที่ยังคงทิ้งความรู้สึกซ่านสยิวไว้ไม่รู้ลืม

นางมองดูใบหน้าผู้ดีของสามีที่หลับใหลอย่างไร้เดียงสา ลมหายใจสม่ำเสมอของเขาเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าฤทธิ์สุราที่ลุงหลี่จงใจป้อนให้เมื่อคืนยังคงออกฤทธิ์อยู่ หลี่เหว่ยไม่รู้เลยว่าในขณะที่เขาหลับสนิทด้วยความมั่นใจว่าภรรยาที่รักนอนอยู่เคียงข้าง ความจริงแล้วนางได้ถูกพรานเฒ่าผู้ช่ำชองครอบครองไปจนสิ้นเชิงแล้ว

นางรีบชำระล้างกายด้วยน้ำเย็นเฉียบ พยายามล้างรอยร่องรอยของความบาปที่ติดแน่นอยู่บนผิวเนื้อ แต่กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นของลุงหลี่ยังคงอบอวลอยู่ในผมและบนผิวหนัง ทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกประทับตราการครอบครองไว้อย่างถาวร นางสวมชุดฮูหยินน้อยสีเข้มอย่างมิดชิดเพื่อปกปิดรอยประทับแห่งกามราคะที่พรานเฒ่าฝากไว้ รอยช้ำสีม่วงแกมแดงบนลำคอและไหล่ที่เขาดูดและกัดด้วยความหิวโหย

ในขณะเดียวกัน ณ เรือนพักส่วนตัวท้ายสวนที่เงียบสงัด ลุงหลี่ ในชุดลำลองดูน่าเกรงขาม กำลังนั่งจิบชาอย่างใจเย็น ใบหน้าที่เหี่ยวย่นแต่ยังคงมีเสน่ห์ของผู้ชายที่เคยหล่อเหลาในวัยหนุ่มดูพอใจกับผลงานเมื่อคืน เขาได้ลิ้มรสความหวานของแกะน้อยที่เขาเฝ้าจ้องมองมานานแล้ว และบัดนี้เขาต้องการขยายอำนาจการครอบครองให้กว้างขวางยิ่งขึ้น

ฝั่งตรงข้ามของเขาคือ ลุงหมิง จิตรกรเฒ่าที่ถูกตามตัวมาพบตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยท่าทางหวาดระแวง ชายชราผู้นี้ดูกระสับกระส่ายและไม่สบายใจ เขารู้ดีว่าการถูกเรียกตัวมาพบลุงหลี่ในเวลาเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องดี โดยเฉพาะเมื่อเขารู้ว่าความลับของเขากับหลินฮวาอาจจะรั่วไหลออกไป

"ท่านมีธุระสำคัญอะไรถึงต้องให้บ่าวไปตามข้ามาแต่เช้า ท่านหลี่?" ลุงหมิงถามพลางพยายามรักษาท่าทีนิ่งขรึม แต่เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความกังวล

ลุงหลี่ไม่รีบตอบ เขาจิบชาอย่างเอื่อยเฉื่อย ปล่อยให้บรรยากาศเงียบงันและกดดันก่อนที่จะเริ่มเกมการเจรจาต่อรอง เขารู้ดีว่าความเงียบเป็นอาวุธที่มีพลังในการทำลายจิตใจของคู่ต่อรอง

ม้วนภาพวาด 'วสันต์ในสถานศึกษา' ถูกคลี่ออกช้าๆ โดยมือที่หยาบกร้านของอดีตทหารกล้า ลุงหลี่ไล้นิ้วไปตามเส้นสายที่ตวัดอย่างเร่าร้อนบนกระดาษ ภาพที่ปรากฏคือร่างเปลือยเปล่าของหลินฮวาในท่วงท่าที่น่าอัปยศภายในห้องน้ำชาย สถานที่อันควรสถิตไว้ซึ่งปัญญาและศีลธรรม

ภาพวาดนั้นวาดด้วยฝีมือที่ประณีตและละเอียดจนน่าตกใจ ทุกเส้นสายของร่างกายหลินฮวาถูกถ่ายทอดออกมาอย่างสมจริง ตั้งแต่เส้นโค้งของเอวที่เรียว ความอวบอิ่มของทรวงอก ไปจนถึงสีหน้าที่เต็มไปด้วยราคะในขณะที่นางกำลังมีสัมพันธ์กับลุงหมิง ความชำนาญของจิตรกรเฒ่าทำให้ภาพดูมีชีวิตชีวาจนน่าขนลุก

"ฝีมือของเจ้าช่างหาใครเปรียบได้ยากจริงๆ หมิง..." ลุงหลี่เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แต่กังวานไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังขนลุก "แต่เจ้ารู้อะไรไหม? เส้นสายที่สวยงามเหล่านี้ หากมันตกไปอยู่ในมือของมือปราบ หรือถูกกางออกต่อหน้าผู้นำตระกูลหลี่และตระกูลหลิน... มันจะไม่ใช่ภาพวาดที่สร้างชื่อเสียง แต่มันคือใบสั่งตายสำหรับเจ้า และโซ่ตรวนที่จะฉุดหลินฮวาลงสู่นรกตลอดกาล"

เขาหยุดชั่วครู่เพื่อให้คำพูดซึมซับ ก่อนจะชี้ไปที่รายละเอียดในภาพ "ดูสิ... เจ้าวาดรายละเอียดของร่างกายนางได้ละเอียดจนน่าประหลาด แสดงว่าเจ้าได้สำรวจทุกตารางนิ้วของนางมาอย่างดี ไฝที่ไหล่ซ้าย รอยแผลเป็นเล็กๆ ที่ข้อมือ แม้แต่จำนวนขนที่บริเวณนั้น... เจ้าจำได้หมดเลยใช่ไหม?"

ลุงหมิงหน้าถอดสี ริมฝีปากสั่นระริก เขาไม่คิดว่าการวาดภาพที่เขาคิดว่าเป็นความลับจะถูกค้นพบ และที่น่ากลัวกว่านั้นคือลุงหลี่ดูเหมือนจะรู้รายละเอียดทุกอย่าง

"ท่าน... ท่านต้องการอะไรกันแน่ ท่านหลี่? ข้ากับหลินฮวา... เราเพียงแค่..."

"เพียงแค่ลักลอบมีสัมพันธ์วิปริตในสถานที่ราชการ? หรือเพียงแค่ทรยศหักหลังหลานชายของข้าในคืนก่อนวิวาห์?" ลุงหลี่แทรกขึ้นอย่างรู้ทัน แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ลนลานของจิตรกรเฒ่า "การทำรักในสถานที่ผิดกฎหมายและศีลธรรมเช่นนั้น มีโทษถึงขั้นประหารชีวิตหรือเนรเทศไปตรากตรำทำงานหนักที่ชายแดน เจ้าคิดว่าร่างกายเหี่ยวๆ ของเจ้าจะทนได้นานแค่ไหนกัน?"

เขาลุกขึ้นเดินไปมาในห้อง เสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่วพื้นไม้ "และหลินฮวา... นางจะถูกจับไปขายเป็นทาสี หรือถูกส่งไปเป็นนางบำเรอในซ่องโสเภณี ความงดงามของนางจะกลายเป็นสินค้าที่ถูกซื้อขายโดยชายหยาบคายที่ไม่รู้จักความเมตตา เจ้าอยากเห็นนางต้องทนทุกข์เช่นนั้นหรือ?"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักชั่วขณะ ลุงหมิงก้มหน้าลงอย่างผู้แพ้พ่าย เขาไม่มีข้อต่อรองใดๆ กับชายที่กุมความลับทั้งหมดของเขาไว้ มือของเขาสั่นไหวจนแทบจับจอกชาไม่อยู่ เหงื่อไคลออกมาตามหน้าผากแม้ว่าอากาศจะเย็นสบาย

ทว่า ลุงหลี่กลับรินน้ำชาอุ่นๆ ส่งให้พร้อมรอยยิ้มที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่รอยยิ้มของการข่มขู่ แต่มันคือรอยยิ้มของพรานเฒ่าที่กำลังหยิบยื่นเหยื่อล่ออันโอชะ รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ลึกซึ้ง

"ข้าไม่ได้เรียกเจ้ามาเพื่อทำลายชีวิตเจ้าหรอก หมิง..." ลุงหลี่เริ่มปรับน้ำเสียงให้ดูเป็นมิตรและอบอุ่นขึ้น "ข้าเป็นคนรักในสุนทรียภาพ และข้าเห็น 'คุณค่า' ในสิ่งที่เจ้าทำ" ลุงหลี่เริ่มปรับน้ำเสียงให้ดูเป็นมิตรและอบอุ่นขึ้น "ข้ามีข้อเสนอที่จะทำให้เจ้าไม่ต้องอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไป ความลับเรื่องสัมพันธ์สวาทระหว่างเจ้ากับหลินฮวา... ข้าจะเป็นคนช่วยเก็บงำมันไว้ให้เอง"

เขาเดินกลับมานั่งลง จิบชาอย่างเอื่อยเฉื่อย ปล่อยให้คำพูดของเขาซึมซับเข้าไปในจิตใจของจิตรกรเฒ่าที่กำลังสับสน ความเปลี่ยนแปลงจากการข่มขู่มาเป็นการเสนอความช่วยเหลือทำให้ลุงหมิงรู้สึกเหมือนถูกดึงขึ้นจากเหวลึกแล้วถูกโยนลงไปใหม่

"ข้าเข้าใจดีว่าเจ้ารักนางมากแค่ไหน" ลุงหลี่พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ "ความรักที่แท้จริงไม่ใช่สิ่งที่ควรถูกซ่อนไว้ในเงามืด มันควรได้รับการปกป้องและหล่อเลี้ยง ข้าสามารถให้สิ่งนั้นแก่เจ้าได้"

ลุงหมิงเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเริ่มปรากฏประกายแห่งความหวัง "ท่านจะช่วยเก็บความลับงั้นหรือ?"

"ใช่... ข้าจะกางปีกปกป้องพวกเจ้าเอง" ลุงหลี่พยักหน้าพลางจิบชา ดวงตาของเขาเปล่งประกายแห่งความมั่นใจ "เจ้าไม่ต้องกังวลว่า หลี่เหว่ย หลานชายหน้าซื่อของข้าจะล่วงรู้แม้แต่น้อย ข้ามีอิทธิพลเหนือเขายิ่งกว่าบิดามารดาของเขาเสียอีก ข้าสามารถจัดฉาก จัดเวลา และสร้างพื้นที่ส่วนตัวให้เจ้าได้พบกับหลินฮวาภายในจวนแห่งนี้ได้อย่างปลอดภัยไร้กังวล"

เขาโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาเบาลงเป็นกระซิบที่เต็มไปด้วยการล่อลวง "เจ้าจะได้เสพสมกับนางโดยไม่ต้องระแวงสายตาใครหน้าไหนทั้งสิ้น ไม่ต้องแอบซ่อนในห้องน้ำที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนเดินเข้ามาจับได้ ตราบเท่าที่ข้ายังอยู่ที่นี่... ความลับนี้จะตายไปพร้อมกับข้า"

คำพูดเหล่านั้นเริ่มทำให้ใจที่สั่นไหวของลุงหมิงเริ่มสงบลงและแทนที่ด้วยความโลภ เขาจินตนาการถึงการได้พบหลินฮวาในสถานที่ที่ปลอดภัย ได้สัมผัสนางอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกลัว ได้วาดภาพนางในท่าทางต่างๆ โดยไม่ต้องรีบร้อน ลุงหลี่เห็นจังหวะจึงรุกต่อด้วยผลประโยชน์มหาศาลที่จิตรกรตกอับอย่างเขาไม่อาจปฏิเสธได้

"นอกจากความปลอดภัยแล้ว... เจ้ายังจะได้ลาภยศและเงินทองที่เจ้าไม่เคยกล้าฝัน" ลุงหลี่โน้มตัวเข้าไปใกล้ เสียงของเขาเต็มไปด้วยการล่อลวง "ข้ามีเส้นสายในตลาดมืดระดับสูง ทั้งขุนนางกังฉินและพ่อค้าต่างชาติที่คลั่งไคล้ภาพวาดแนวชุนกงชั้นเลิศ ข้าสามารถระบายภาพวาดของเจ้าออกไปได้โดยที่ไม่มีใครสืบสาวกลับมาถึงเจ้าได้แม้แต่ปลายก้อย"

เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนที่เขียวขจี "เงินทองมหาศาลจะไหลเข้ากระเป๋าเจ้าโดยไม่ต้องผ่านการแอบขายอย่างหวาดกลัวเหมือนที่ผ่านมา ข้าจะเปลี่ยนงานอดิเรกที่ผิดกฎหมายของเจ้า ให้กลายเป็นเหมืองทองคำที่ไม่มีวันขุดหมด เจ้าจะได้เป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงและร่ำรวย แทนที่จะเป็นเพียงครูสอนหนังสือที่ยากจนและต้องแอบทำสิ่งผิดกฎหมาย"

จิตรกรเฒ่านิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขามองเห็นภาพชีวิตที่สุขสบายภายใต้การคุ้มครองของอดีตทหารเฒ่าผู้ทรงอิทธิพล ความกลัวเริ่มมลายหายไป แทนที่ด้วยประกายเจ้าเล่ห์ที่เริ่มปรากฏในดวงตา เขาคิดถึงเงินทองที่จะได้รับ ถึงการได้อยู่กับหลินฮวาอย่างปลอดภัย ถึงการไม่ต้องกลัวถูกจับอีกต่อไป

"แล้ว... สิ่งที่ท่านต้องการแลกเปลี่ยนล่ะ?" ลุงหมิงถามเสียงพร่า แม้ว่าเขาจะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีอะไรฟรีในโลกนี้

ลุงหลี่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความพอใจและการวางแผนที่สำเร็จ "ข้าต้องการเพียงความร่วมมือ... ความร่วมมือในการ 'ดูแล' แม่แกะน้อยตัวนั้นให้เป็นไปตามแนวทางของข้า ข้าต้องการให้เจ้าสร้างสรรค์ผลงานที่ดุดันยิ่งขึ้น และข้า... จะเป็นคนจัดหา 'แรงบันดาลใจ' และ 'สถานที่' ให้เจ้าเอง"

เขาหยุดชั่วครู่ ปล่อยให้ความหมายของคำพูดซึมซับ "เราจะเป็นพันธมิตรที่ไม่มีใครสั่นคลอนได้ เจ้าดูแลความงดงามในเชิงศิลป์ ส่วนข้าจะดูแลความมั่นคงและพละกำลัง เจ้าจะได้วาดภาพนางในท่าทางใหม่ๆ ที่เจ้าไม่เคยจินตนาการมาก่อน และข้า... จะเป็นคนช่วยให้นางเต็มใจที่จะโพสท่าเหล่านั้นให้เจ้า"

ลุงหมิงเริ่มใจอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลเริ่มผ่อนคลายลง แผนการที่ลุงหลี่เสนอมานั้นมีแต่ได้กับได้ เขาจะได้ทั้งหญิงสาวที่เขารักและหลงใหล ได้ความปลอดภัย และได้เงินทองมหาศาลโดยมีคนมีอำนาจคอยหนุนหลัง

เขาคิดถึงคืนวันที่ผ่านมาที่เขาต้องแอบซ่อนและกลัวตลอดเวลา คิดถึงความยากลำบากในการหาเงิน คิดถึงความปรารถนาที่ไม่อาจเป็นจริงได้ ตอนนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป เขาจะได้ทุกสิ่งที่เขาต้องการ

"ข้า... ข้าต้องทำอะไรบ้าง?" เขาถามด้วยเสียงที่เริ่มมั่นใจขึ้น

"ไม่มีอะไรมาก" ลุงหลี่ตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง "เพียงแค่ทำในสิ่งที่เจ้าถนัดอยู่แล้ว แต่ในสถานที่ที่ปลอดภัยกว่า และมี 'โมเดล' ที่เต็มใจมากกว่า ข้าจะจัดการส่วนที่เหลือให้หมด"

จิตรกรเฒ่าสูดลมหายใจลึก ความตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปตลอดกาล เขารู้ว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีทางกลับ แต่ผลประโยชน์ที่จะได้รับนั้นมากเกินกว่าที่จะปฏิเสธได้

ก่อนจะยื่นมือออกมาจับกับมือที่หยาบกร้านของลุงหลี่

"ข้าตกลง... ท่านหลี่ ต่อไปนี้ข้าจะทำตามคำแนะนำของท่านทุกประการ"

ลุงหลี่บีบมือจิตรกรเฒ่าแน่น รอยยิ้มกริ่มปรากฏบนใบหน้าที่กร้านโลก มือของเขาแข็งแรงและอบอุ่น แต่การจับมือครั้งนี้เหมือนเป็นการลงนามในสัญญากับปีศาจ

"ดีมาก... หมิง เจ้าตัดสินใจได้ถูกต้องแล้ว ต่อไปนี้ชีวิตของเจ้ากับหลินฮวาจะเหมือนอยู่ในสรวงสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของจวนแห่งนี้"

เขาปล่อยมือแล้วเดินไปที่โต๊ะ หยิบม้วนภาพวาดขึ้นมาม้วนอย่างระมัดระวัง "ภาพนี้ข้าจะเก็บไว้เป็นหลักประกัน และเป็น 'ตัวอย่างผลงาน' สำหรับลูกค้าในอนาคต เจ้าไม่ต้องกังวล มันจะปลอดภัยในมือข้า"

ทั้งสองคนเดินออกมาที่ระเบียงเรือนพัก อากาศเช้าที่เย็นสบายและแสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องผ่านใบไม้สร้างบรรยากาศที่สงบและสวยงาม แต่สำหรับทั้งคู่แล้ว มันเป็นเพียงฉากหลังสำหรับแผนการชั่วร้ายที่พวกเขาเพิ่งวางไว้

พวกเขาทอดสายตามองไปยังเรือนใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ แสงแดดสะท้อนหลังคาคฤหาสน์ดูงดงามแต่กลับดูเยือกเย็นในสายตาของทั้งคู่ ในระยะไกล... หลินฮวา ในชุดฮูหยินสีเข้มกำลังเดินตรวจงานในสวนพร้อมกับบ่าวไพร่ นางดูสง่างามแต่แฝงไปด้วยความเปราะบางที่น่าขยี้

ร่างบางของนางเคลื่อนไหวอย่างสง่างามท่ามกลางดงดอกไม้ ชุดฮูหยินสีเข้มที่นางสวมใส่ปลิวไสวตามสายลม เผยให้เห็นเส้นสายของร่างกายที่งดงามแม้จะถูกปกปิดไว้อย่างมิดชิด ผมยาวสีดำที่ถูกเกล้าไว้อย่างเรียบร้อยส่ายไหวเบาๆ ใบหน้าที่สวยงามแม้จะดูซีดเซียวเล็กน้อยจากเหตุการณ์เมื่อคืน

ลุงหลี่และลุงหมิงต่างมองไปยังร่างบางนั้นด้วยสายตาที่ยิ้มกริ่มและมีเลศนัย ประกายแห่งความเจ้าเล่ห์และตัณหาฉายชัดในแววตาของชายเฒ่าทั้งสอง พวกเขาไม่ได้มองนางในฐานะลูกหลานอีกต่อไป แต่เป็น 'สมบัติล้ำค่า' ที่พวกเขาจะร่วมกันครอบครองและใช้ประโยชน์ภายใต้หน้ากากของตระกูลที่ทรงเกียรติ

"นางสวยจริงๆ" ลุงหมิงกระซิบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนา "ข้าคิดถึงนางทุกคืน"

"เร็วๆ นี้เจ้าจะไม่ต้องคิดถึงอีกต่อไป" ลุงหลี่ตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เจ้าจะได้อยู่กับนางได้ทุกเมื่อที่ต้องการ และข้า... ข้าก็จะได้ส่วนแบ่งของข้าเช่นกัน"

หลินฮวาที่กำลังเดินอยู่ท่ามกลางดงดอกมู่อัน รู้สึกถึงกระแสลมเย็นวูบที่พัดผ่านหลังคอ นางหยุดชะงักและกอดอกด้วยความรู้สึกขนลุกซู่อย่างประหลาด ราวกับมีสายตาของปีศาจร้ายสองตนกำลังจ้องมองและประเมินราคาร่างกายของนางอยู่จากเงามืด

นางหารู้ไม่ว่าบัดนี้ กรงขังล่องหนที่แข็งแกร่งที่สุดได้ถูกสร้างขึ้นรอบตัวนางแล้ว... กรงขังที่ถูกถักทอด้วยความลับ ผลประโยชน์ และกามราคะที่ไม่มีวันสิ้นสุด! กรงที่ไม่มีลูกกรง แต่แข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้า เพราะมันถูกสร้างขึ้นจากความอ่อนแอและความปรารถนาของมนุษย์

ลุงหลี่และลุงหมิงยืนมองนางจากระยะไกล รอยยิ้มของความพอใจปรากฏบนใบหน้าทั้งคู่ พวกเขารู้ว่าแผนการของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นแล้ว และหลินฮวา แม่แกะน้อยผู้ไร้เดียงสา จะกลายเป็นเหยื่อในเกมที่พวกเขาเป็นผู้กำหนดกฎ

กรงขังล่องหนได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว และไม่มีใครสามารถหลบหนีจากมันได้อีกต่อไป...