หลังจากที่นายพลหมิ่งหลงปลอยพลังกดดันออกมาปกคุมทั้งสำนักทำให้คนทั้งสำนักถึงจับยืนไม่ได้เลยทีเดียว"ในเมื่อเ้า้า ข้าจะให้เ้าได้รู้ที่ต่ำที่สูง"นายพลิหลงได้สร้าง บอลเพลิงขนาดใหญ่ เมื่อทุกๆคนเห็นแล้วต้องคิดไปตามๆกันว่าถ้าโดนแล้วคงจะตายแน่นอน ระหว่างที่บอลเพลิงกำลังที่รวมอยู่นั้นศิษย์ในทั้งสามเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาทันที ถึงกับปัสสาวะราดกันเลยทีเดียวอยู่ก็มีกระบี่ที่มีพลังสีม่วงเข้มพุ่งตรงไปหา นายพลหมิ่งหลงทันที
ขงฉู่ใช่พลังปัดกระบี่อย่างง่ายดายเมื่อผู้กระทำเห็นเช่นนั้นก็เข้าใจอะไรหลายๆอย่างขึ้นทันที มีพลังมากๆ ทำไมพวกศิษย์สายในถึงไปมีปัญหากับคนแบบนี้ได้นะ" ช้าก่อน ท่าน าุโ โปรดหยุดการกระทำต่อศิษย์ของข้าด้วยข้าคืออาจารย์ของพวกเค้า นามของข้านั้นชื่อ เสียวผิ๊ง ไม่ว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น เราขอให้พวกท่านได้โปรอภัยให้พวกเค้าด้วย" เสียวผิ๊ง นางเป็อาจารย์ของเด็กสายใน ซึ่งมีพลังระดับเก้าซึ่งเท่ากับแม่นางเหมยอันเลยทีเดียว
หลังจากได้ยิงขงฉู่ก็บอกให้นายพลหมิ่งหยุดทันที "อ๋อท่านกำลังเข้าใจผิดแล้วแม่นาง ข้าขงฉู่และนายพลหมิ่ง พวกข้ามาจากเมืองเหมย พวกข้าแค่้ามาพบประมุขเท่านั้นแต่ว่าศิษย์ของท่านนั้นอยากลองวิชาจึงกล่าวดูถูกพวกเรา ที่จริงถ้าท่านไม่เข้ามาห้ามพวกเราก็ไม่กะจะสังหารอยู่แล้วแค่จะสั่งสอนเล็กน้อยเท่านั้น " ขงฉู่กล่าวระหว่างนั้นนายพลหมิ่งก็ลงมานั่งที่ม้าเหมือนเดิม และคนทั้ง สีคนก็เหาะตามลงมาเช่นกัน
“ยังไม่กล่าวขออภัยจากพวกท่านซะสิพวกเด็กโง่”แม่นางเสียวผิ๊ง กล่าว
“ข้าขอคาราวะท่านาุโพวกข้าทำผิดไปแล้วขอให้ท่านโปรอภัยให้พวกเราด้วย ต่อไปเราจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีกแล้วจะช่วยท่านทุกอย่างและจะเป็คนดีให้ท่านเห็น ถ้าพวกข้าน้อยกระทำผิดครั้งหน้าจะขอรับการลงโทษจากท่านาุโทั้งสองเป็สองเท่า” หลังจากพวกเค้ากล่าวจบพวกเค้าก็รีบคำนับทันทีและแม่นางเสียวผิ๊งก็กล่าวออกมาทันที “พวกเ้าไปได้แล้วแล้วอย่าก่อเื่อีกละ” “ครับอาจารย์”เพื่อกล่าวจบศิษย์ทั้งสามก็รีบออกไปทันที
“ว่าแต่ที่พวกท่านมาท่านมีเหตุอันใดที่จะพบประมุขของพวกเรางั้นหรือพวกท่านถึงพาทหารมามากมายขนาดนี้” แม่นางเสียวผิ๊งกล่าวถาม ขงฉู่เพราะนางเห็นว่าเค้าเป็คนที่ดูสุภาพและดูมีความรู้ที่สุดและเป็คนที่ประมือกับนางได้ด้วยอีกนัยหนึ่งพูดง่ายๆนางเจอรักแรกพบเลยละ
“อ๋อที่เรามานั้นจะเข้าพบเ้าสำนักเพื่อที่จะฝากฝังนายน้อยของพวกข้าเท่านั้น คนพวกนี้ไม่ทหารอะไรหรอกแค่คนที่เราให้ที่ทางให้พวกเขาได้อาศัยอยู่เราจึงจับใส่ชุดแต่งตัวเพื่อให้พวกโจรข้างทางกลัวเท่านั้นเองพวกเข้าทั้งหมดก็พวกคนงานที่บ้านและเป็พวกชาวนาชาวไร้ธรรมดาเท่านั้นแม่นางเสียวผิ๊งโปรดวางใจเถิด” ขงฉู่กล่าวออกมาแบบนั้นเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาใดๆขึ้นมาอีก
“อืมมันก็เป็จริงอย่างที่ท่านว่ามานั้นละ ในการเดินทางมาที่สำนักมีโจรป่าชุกชุมยิ่งนักท่านทำการระวังไว้ก็เป็การอันสมควรแล้วว่าแต่ท่านทั้งสองที่ดูเหมือนจะมีพลังที่มากกว่าคนอื่นๆแม้แต่กะทั้งข้า ไม่ทราบว่าพวกท่านมาจากที่ใดบอกได้หรือไม่ถ้าภายใต้หมู่เกาะจูไม่มีใครที่เก่งกว่าข้าแล้วข้าจะไม่รู้จัก” แม่นาวเสียวผิ๊งก็เกิดความสงใสขึ้นมาอีกและอีกอย่างก็ยังอยากคุยกับขงฉู่อีกสักพักด้วย
“ชิ! โถแม่นาง! คนที่เก่งกว่าท่านในหมู่เกาะนี้ยังมีอีกมากนัก”นายพลหมิ่ง กล่าวดูถูกฝ่ายสำนักหงส์ฟ้าบ้างเนื่องจากเค้ายังเคืองที่แม่นางผู้นี้เข้าขวางการระบายอารมณ์กับพวกเด็กๆสามคนนั้นอยู่เลย
“นายพลหมิ่งท่านชั่งเสียมารญาติยิ่งนักกล่าวแบบนั้นกับแม่นางได้เยี่ยงใด อนึ่งเรามาทำอะไรกันท่านลืมไปแล้วหรือแรดถอดคำพูดด้วยนายพลหมิ่ง” ขงฉู่กล่าวแต่เมื่อแม่นางเสียวผิ๊งได้ยินที่ขงฉู่กล่าวออกมาก็อดที่จะดีใจไม่ได้ที่เขาได้กล่าวออกมาเพื่อปกป้องนางใบหน้าของนางอดไม่ได้ที่จะเป็สีชมพู แต่ก็เกิดขึ้นไม่นานก็จางหายไป
“อือท่านไม่ต้องตอบข้าแล้วก็ได้ท่านขงฉู่ ท่านทั้งสองโปรดพานายน้อยของพวกท่านขึ้นมาเถอะเราจะพาท่านไปพบประมุขของเราท่านชั่งโชคดียิ่งนักที่วันนี้ ต้าเซียน ของเราได้ลงมาจาก์พอดีเห็นว่า ข้างบน์นั้นมีเื่หน้ายินดีว่ามีไท้ต้าเกอเซียนขึ้นไปจุดติปกครอง์อยู่ พวกท่านทั้งหมดอาจจะได้รับพรจากต้าเซียนก็ได้ หวังว่านายพลหมิ่งคงจะไม่เก่งเกิน ต้าเซียนของเราหรอกนะ หึๆ ”ทั้งที่นางออกจะดูชอบขงฉู่ แต่ก็มีท่าทีเป็ปรปักษ์กับนายพลหมิ่งอย่างยิ่ง
“ไปพานายน้อยของเรามาได้แล้วนายพลหมิ่ง ส่วนพวกเ้าทั้งหมดก็ลงสร้างที่พักที่ด้านล้างของสำนักหงส์ฟ้าซะทำการเก็บอุปกรณ์ต่างๆให้ดีและทำหน้าที่ดังเดิมของพวกเ้าหาที่หาทางปลุก พืชผักซะละเพราะพวกเราคงต้องอยู่ที่นี้อีกนานเลย” เมื่อขงฉู่กล่าวพวกเหล่าๆทหารก็เข้าใจความหมายทันทีให้พวกเค้าปกปิดตัวตนและทำการสร้างเมืองเล็กล้อมูเาของสำนักหงส์ฟ้าเพื่อเป็การปกป้องรัชทายาทด้วย
“ขอบคุณท่านทั้งสองที่พาเรามาที่นี้พวกเราจะเริ่มตั้งถิ่นฐานที่นี้ทำมาหากินและได้ช่วยท่านาุโไปอีกแรงด้วย” เหลาทหารได้กล่าวออกไป “ดีมาก ไปกันได้แล้วนายน้อยนายพลหมิ่ง” หลังจากขงฉู่กล่าวทั้งสามคนก็บินขึ้นไปที่ตำหนักใหญ่ของสำนักหงส์ฟ้าทันที
หลังจากทั้งสองคนบินขึ้นไปไม่นานนักก็ถึงสำนัก เห็นผู้ฝึกตนชั้นต่างๆ มากมายและฝ่ายผู้ฝึกตนก็เห็นพวกเค้าบินเข้ามาในสำนักพร้อมอาจารย์สายในของพวกเขา “อือเรามาถึงแล้วพวกท่านโปรดนั้งรอตรงนี้ก่อนส่วนข้าจะเข้าไปตามอาจารย์ข้าซึ่งเป็เ้าสำนักมา” หลังจากนางกล่าวจบนางก็เดินออกไปก่อนจะออกไปนางก็หันมามองขงฉู่และเหมาเจียใบหน้าของนางก็เกิดสีอมชมพูแล้วก็เดินจากไปทันที
ไม่นานหลังจากที่แม่นางเสียวผิ๊งไปตามประมุขและเ้าสำนักมาเมื่อเ้าสำนักเห็นบุคคลทั้งสอง ก็ถึงกับหน้าถอดสีเลยทีเดียว และก็คิดในใจมาต้าเซียนหมิ่งหลง ต้าเซียนฉู่เตอเทียนมากได้เยี่ยงไรและก็เป็ร้างกายเนื้อด้วยหลังจากนั้นก็ไม่รีรออะไรอีกเค้าได้สั่งให้เสียวผิ๊งออกไปทันทีและไม่ให้ใครเข้ามายุ่งในเวลานี้เด็ดขาด
“ข้าจีฟู่จางเป็เ้าสำนักหงส์ฟ้าขอคาราวะต้าเซียนทั้งสอง เป็เกียรติอย่างยิ่งที่ข้าได้เจอกับท่านทั้งสองในที่แห่งนี้”เมื่อเ้าสำนักที่เป็ต้าเซียนกระทำแบบนั้นประมุขสำนักก็ต้องทำตามโดยไม่ถามสักคำ
“ข้าหรี่จางจิ้งเป็ประมุขลำดับที่เจ็ด ของสำนักแห่งนี้ ขอคาราวะต้าเซียนทั้งสอง” จีฟู่จางและหรี่จางจิ้งได้ให้ความเคารพอย่างสูงตองทั้งสองคน
“อืมพอได้แล้วเ้าทั้งสองลุกขึ้นได้” ขงฉู่กล่าวบอกเพื่อไม่ให้เสียเวลา
“ขอบคุณท่านาุโท่านมาวันนี้เห็นว่าท่านจะนำใครมานั้นหรือถึงกับต้องถึงมือท่านทั้งสองที่เต็นต้าเซียนลำดับที่หนึ่ง ถ้าไม่จำเป็อะไรนักข้าจีฟู่จางที่เป็ ต้าเซียนลำดับสามช่วยท่านก็ได้” จีฟู่จางกล่าวออกมาด้วยความไม่รู้ว่าทั่งสองพาใครมา
“ฮา ฮา ฮา พวกข้าคงให้เ้าดูแลไม่ได้หรอกแต่ก็ต้องรบกวนเ้าละในการที่จะฝากเด็กคนนี้ไว้ในสำนักของเ้า ข้าต้าเซียนหมิ่งหลงและต้าเซียนฉู่เตอเทียนขอฝากไว้หน่อยแล้วกันได้หรือไม่” นายพลหมิ่งหลงเป็คนกล่าวพร้อมกับพวกเค้าเห็นเด็กชายคนหนึ่งออกดูจะน่ารักเป็อย่างมากแอบอยู่หลังขงฉู่โดยมือทั้งสองข้างจับชายเสื้อแบบยาวของขงฉู่ไว้
“ได้สิขงฉู่นายพลหมิ่งต่อให้เด็นคนนี้ไม่มีพลังยุทธอะไรเลย แต่เมื่อท่านทั้งสองกล่าวมาเช่นนี้ข้าจะดูแลอย่างดีท่านไม่ต้องเป็ห่วงเค้าจะอยู่กับเด็กสายนอกก็ไม่มีใครกล้วทำอะไรเข้าหรอกในเมื่อเค้าอยู่สำนักหงส์ฟ้าแล้วฮา ฮา ฮา ” จีฟู่จางกล่าวและออกอาการดูถูกเด็กผู้นี้เป็อย่างมากหลังจากเค้าแอบปล่อยปราณไปตรวจพลังิญญาของเด็กคนนี้มาแล้ว มันแทบจะไม่มีวันที่จะกลายเป็เซียนได้เลย เขาจึงได้กล่าวอะไรแบบนั้นออกมาไม่ทันกล่าวจบด้วยซ้ำ ก็ได้ยินแค่….
ฟู๊บ!! ตู๊บ!ตูมม และภาพหลังจากนั้นก็เห็นแค่ต้าเซียนจีฟู่จางลงไปกองกับพื้นและร้างไถลไปจนเข้ากับกำแพงเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ถึงจีฟู่จางจะไม่เป็อะไรมากนัก แต่ถึงกับเป็ ไก่ตาแตกเลยทีเดียวทำไมละเด็กคนนี้สำคัญอะไรขนานนั้น ต้าเซียนหมิ่งหลงถึงกับลงมือทันทีแบบนี้
“าุโท่านทำร้ายเ้าสำนักข้าด้วยเหตุอันใดหรือถ้าเหตุผลของท่านนั้นไม่สมควรพอท่านได้มีปัญหากับสำนักเราแน่ต่อให้เป็ท่านาุโก็ตาม” หรี่จางจิ้ง โกรธเป็อย่างมากที่จีฟู่จางถูกทำร้ายโดยไม่ทราบสาเหตุ
“เ้าโง่ จีฟูเ้าไม่รู้จริงๆ หรือว่าเด็กคนนี้เป็ใคร” ขงฉู่กล่าวถามเตือนใจจีฟู่จาง
“หรือว่าเด็กคนนี้คือ” จีฟู่จางถึงกลับหน้าถอดสีเหมือนคนไกล้ตายเลยทีเดียวร้างกายรัศมีหมองลงเป็อย่างมากถึงกลับคลานเข่ามาหาเด็กคนนั้นทุกคนต่างเห็นเหมือนกัน แม่แต่หรี่จางจิ้ง ก็ถึงกับ ใในการกระทำของเ้าสำนักเป็อย่างมาก
“ข้าขอประทานอภัยให้ความโง่ หูหนวกตาบอดของข้าด้วย ไท้ต้าเกอ ข้าไม่รู้ว่าเป็ท่าน ” จีฟู่จาง ถึงกับกอดเหมาเจียอย่างแน่นเหมื่อนกับจะไม่ปล่อยถ้าเหมาเจียไม่อภัยเขา ดูแล้วเหมือนกับว่าทางเหมาเจียเองก็ใในการกระทำของจีฟู่จางเช่นกัน
“นายน้อยโปรดอภัยให้เขาเถอะอย่างน้อยพวกข้ากับเขาก็เคยเป็เพื่อนกันก่อนที่จะเป็เซียน” ขงฉู่กล่าวขออภัยด้วยอีกและนั่งคุกเข่าด้วยเช่นตามมาด้วยนายพลหมิ่งก็คุกเข่ารอการให้อภัยจากเหมาเจียหรือ ไท้ต้าเกอของเค้าถ้าความนี้รู้ไปถึงเบื้องบน จีฟู่จางคงจะโดนโทษหนักเป็แน่
266K
