ตอนที่ 8: ห้วงเวลาแห่งความบ้าคลั่ง
ฉึ่ก... ฉั่ก... ฉึ่ก...
เสียงที่น่าสยดสยองจากภายในห้องฉุกเฉินนั้น ยังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของทุกคนที่ยืนอยู่ภายนอก แม้จะพยายามกลั้นหายใจและควบคุมทุกอารมณ์ แต่ภาพที่นัวร์เพิ่งเห็นผ่าน [ดวงตาแห่งความจริง] ยังคงติดตาตรึงใจ: “ผู้คุมระเบียบ” ทั้งสามตัวที่กำลังยืนล้อมรอบเครื่องตรวจคลื่นหัวใจ ส่งเสียงบี๊บๆ ไม่หยุด และลงทัณฑ์ร่างของผู้เล่นที่โชคร้ายอย่างโเี้
นัวร์ยืนนิ่งพิงกำแพง อาการปวดศีรษะจากการใช้งานสกิลติดต่อกันทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบจะทนไม่ไหว เืกำเดาที่ไหลซึมจากจมูกเริ่มหยดลงพื้น แต่เขาก็ยังคงข่มมันไว้ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ ราวกับเครื่องจักรที่กำลังประมวลผลข้อมูลอย่างบ้าคลั่ง เขารู้ดีว่าจากนี้ไป การใช้ [ดวงตาแห่งความจริง] จะต้องเป็ไปอย่างจำกัดและรอบคอบที่สุด เพราะหากใช้มากเกินไป อาจถึงขั้นทำให้เขาหมดสติ ซึ่งหมายถึงความตาย
“สามตัว...” คำพูดของนัวร์ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน เรียวเองก็มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างไม่เคยเป็มาก่อน ทีมของเขาทุกคนต่างก็ตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว โกดะที่เคยกร้าวร้าว บัดนี้กลับเงียบสนิท อายาเมะกุมมือตัวเองแน่นจนข้อขาวขึ้น ส่วนฮิคารุ ชายผู้เงียบขรึม ก้มหน้าลงเล็กน้อยราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อหาทางออกที่แทบจะเป็ไปไม่ได้
“เป็ไปไม่ได้ที่จะบุกเข้าไปตรงๆ” เรียวกระซิบเสียงแหบพร่า ดวงตาของเขามองไปที่นัวร์อย่างพิจารณา “นายมีแผนอะไร? นายเห็นอะไรอีกบ้างที่สำคัญ?”
นัวร์ใช้เวลาครู่หนึ่งในการเรียบเรียงความคิด เขารวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่ได้จาก [ดวงตาแห่งความจริง] และจากความรู้เกี่ยวกับ “ผู้คุมระเบียบ” ที่ระบบได้ให้ไว้ เขาต้องคิดให้รอบคอบที่สุด เพราะการตัดสินใจผิดพลาดเพียงครั้งเดียว อาจหมายถึงความตายของทุกคน
“เรามีข้อได้เปรียบเดียว” นัวร์กระซิบตอบ “พวกมันตาบอดในที่มืด... และมันล่าด้วยเสียง โดยเฉพาะเสียงที่เกิดจากอารมณ์รุนแรง”
“แล้วมันช่วยอะไรได้!?” โกดะกระซิบตอบอย่างหงุดหงิดปนหวาดกลัว “มีตั้งสามตัว! แค่เราหายใจแรงขึ้นมันก็รู้แล้ว!”
“นั่นแหละคือสิ่งที่เราจะใช้” นัวร์พูด เขาเหลือบมองไปที่ลูมิ ซึ่งกำลังยืนกุมมือมิซากิและเคนจิเพื่อรักษา [สภาวะใจสงบ] ให้กับพวกเขาอย่างต่อเนื่อง
“ลูมิ... สกิลของเธอคือไพ่ตายของเรา” นัวร์อธิบาย “เธอสามารถควบคุม ‘เสียงจากอารมณ์’ ของพวกเราได้... ทำให้เราหายใจได้ปกติ... หัวใจเต้นช้าลง... และไม่ตกเป็เป้าหมายของพวกมันได้ชั่วคราว”
ลูมิพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ หน้าที่ของเธอในภารกิจนี้หนักหนาสาหัสกว่าที่เคยเป็มา และเธอก็พร้อมที่จะทำมันอย่างเต็มที่
“แต่มีแค่ลูมิคนเดียวจะรับมือทุกคนได้ยังไง?” อายาเมะกระซิบถามอย่างมีเหตุผล “พวกเรามีตั้งแปดคนนะ สกิลของเธอน่าจะรับมือได้ไม่เกินสองคนพร้อมกัน”
“นั่นคือเหตุผลที่เราต้องแบ่งกลุ่ม” นัวร์ตอบ “เราไม่สามารถบุกเข้าไปพร้อมกันได้... และเราไม่สามารถพึ่งพาสกิลของลูมิได้ตลอดเวลา”
เขาหันไปมองเรียว “ทีมของคุณมีจุดเด่นในเื่ความรวดเร็ว ความคล่องตัว และความสามารถในการต่อสู้... ส่วนทีมของผม... มีความสามารถในการควบคุมเสียงและการสอดแนม”
“นายกำลังจะบอกให้พวกเราสองกลุ่มแยกกันงั้นเหรอ?” เรียวถาม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ “แล้วใครจะเป็คนถือสารระงับเสียง? ใครจะเป็คนเข้าไปทำลายเครื่องตรวจคลื่นหัวใจ?”
“นั่นคือสิ่งที่เราจะตัดสินใจหลังจากนี้” นัวร์ตอบ “แต่ตอนนี้... เราต้องตกลงกันก่อนว่าจะแยกกันทำงานอย่างไร”
“แผนคืออะไร?” ฮิคารุที่เงียบมาตลอดเอ่ยถามเป็ครั้งแรก เสียงของเขาฟังดูสุขุมและเต็มไปด้วยเหตุผล
นัวร์ตัดสินใจเปิดใช้งาน [ดวงตาแห่งความจริง] อีกครั้ง เขาต้องเสี่ยงกับผลข้างเคียงที่รุนแรง แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น ในชั่วพริบตา โลกทั้งใบกลายเป็ภาพคลื่นพลังงานและแสงสีต่างๆ เขามองเห็นโครงสร้างของห้องฉุกเฉินอย่างชัดเจน: เตียงผู้ป่วย อุปกรณ์ทางการแพทย์ที่กระจัดกระจาย และที่สำคัญที่สุดคือ “เครื่องตรวจคลื่นหัวใจ” ที่กำลังเรืองแสงสีแดงอ่อนๆ และ “ผู้คุมระเบียบ” ทั้งสามตัวที่รายล้อมอยู่
เขาสังเกตเห็นว่า “ผู้คุมระเบียบ” ทั้งสามตัวมีการเคลื่อนไหวที่ค่อนข้างเป็ระบบ พวกมันเดินวนเป็วงกลมรอบเครื่องตรวจคลื่นหัวใจ แต่ละตัวมีเส้นทางเดินของตัวเอง ซึ่งทำให้เกิด “ช่องว่าง” เล็กๆ ใน่เวลาสั้นๆ ที่ผู้เล่นจะสามารถเล็ดลอดเข้าไปได้โดยไม่ถูกตรวจจับด้วยเสียงหรือการัั
นัวร์ปิดสกิล [ดวงตาแห่งความจริง] ลงทันที อาการปวดศีรษะรุนแรงจนแทบทำให้เขาเข่าทรุด เืกำเดาไหลซึมออกจากจมูกเล็กน้อย เขารีบเช็ดออกอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น แต่เรียวเห็นมันแล้ว เรียวไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาของเขาจับจ้องมาที่นัวร์ด้วยความสนใจระคนสงสัย
“แผนแบ่งออกเป็สามขั้นตอน” นัวร์อธิบายด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและแม่นยำ “ขั้นตอนแรก: การล่อลวง ขั้นตอนที่สอง: การแทรกซึม และขั้นตอนที่สาม: การทำลาย”
“เรียว... ทีมของคุณจะรับผิดชอบ ‘การล่อลวง’ ” นัวร์พูด “ผม้าเสียงลวงที่ดังและน่าสนใจพอที่จะดึง ‘ผู้คุมระเบียบ’ ออกมาหนึ่งตัว... หรือถ้าเป็ไปได้... สองตัว”
เรียวขมวดคิ้ว “เสียงลวงที่ว่าหมายถึงอะไร? นอกจากเสียงกรีดร้องของมิซากิแล้ว เราจะสร้างเสียงที่น่าสนใจกว่านั้นได้ยังไง?”
“มิซากิจะสร้างเสียงลวงตา แต่ต้องใช้สกิลของทีมคุณในการขยายผล” นัวร์หันไปมองโกดะ “โกดะ... คุณต้องใช้พละกำลังของคุณ... เพื่อสร้างเสียงดังที่สุดเท่าที่จะทำได้... เสียงที่จะดึงดูดความสนใจของพวกมัน... และอายาเมะ... คุณต้องเร็วพอที่จะเข้าไปซุ่มอยู่ใกล้กับจุดเกิดเสียง... เพื่อเตรียมพร้อมรับมือถ้าพวกมันเข้ามาใกล้เกินไป”
โกดะทำหน้าไม่ค่อยพอใจ “แต่ถ้าพวกมันตามเสียงเข้ามาล่ะ?”
“เราจะทิ้ง ‘เหยื่อล่อ’ ให้มัน” นัวร์ตอบ “สิ่งของ... ไม่ใช่คน เราจะใช้เหล็กเส้น หรือวัตถุโลหะที่อยู่ในโรงพยาบาลนี้โยนไปในที่มืด เพื่อให้มันเข้าไปตรวจสอบ”
“แล้วฮิคารุ?” เรียวถามถึงสมาชิกอีกคนในทีมของเขา
“ฮิคารุ... คุณจะต้องคอยสังเกตการณ์ ‘รูปแบบการเคลื่อนไหว’ ของพวกมัน” นัวร์มองไปที่ฮิคารุ “พวกมันมีระบบ... ผมเห็นมันจากการใช้สกิลของผม... คุณต้องอ่านมันให้ได้ว่าตัวไหนจะออกไปล่า... ตัวไหนจะยังคงเฝ้าเป้าหมายไว้... และคอยส่งสัญญาณให้เรา”
ฮิคารุพยักหน้าเล็กน้อย แววตาของเขามุ่งมั่น เขาคือคนเดียวในทีมของเรียวที่ดูเหมือนจะเข้าใจแิของนัวร์ได้อย่างรวดเร็ว
“ส่วนทีมของผม... จะรับผิดชอบ ‘การแทรกซึม’ และ ‘การทำลาย’ ” นัวร์พูด “เมื่อคุณล่อพวกมันออกไปได้... เคนจิจะใช้สกิล [หลอมเงา] แทรกซึมเข้าไปในห้องฉุกเฉินก่อน... เพื่อหาตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดในการเข้าถึงเครื่องตรวจคลื่นหัวใจและเตรียมพร้อมสำหรับขั้นตอนสุดท้าย”
“ลูมิ... คุณต้องคอยดูแลมิซากิและเคนจิ... ทำให้พวกเขาอยู่ใน [สภาวะใจสงบ] ตลอดเวลา” นัวร์มองไปที่ลูมิ “การเคลื่อนไหวของพวกเราจะต้องไร้เสียงที่สุด... และที่สำคัญ... ถ้ามีใครหลงเหลืออยู่ในห้องฉุกเฉิน หรือเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน... คุณต้องพร้อมที่จะช่วยพวกเขา”
ลูมิพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เธอเข้าใจดีถึงภาระหน้าที่ที่อยู่บนบ่าของเธอ มันคือความรับผิดชอบที่ใหญ่หลวงและสำคัญต่อชีวิตของทุกคน
“ส่วนผม...” นัวร์พูด “ผมจะคอยเป็ ‘ผู้บัญชาการ’ และ ‘แผนสำรอง’ ... ถ้าทุกอย่างผิดพลาด... ผมจะเป็คนตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป... และผมจะเป็คนถือ ‘สารระงับเสียง’ เข้าไปเอง”
เรียวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังประเมินแผนการของนัวร์อย่างถี่ถ้วน แผนนี้มีความเสี่ยงสูงมาก แต่ก็เป็แผนเดียวที่มีความเป็ไปได้ที่จะเอาชนะ “ผู้คุมระเบียบ” สามตัวได้ โดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้โดยตรง มันคือแผนที่แสดงให้เห็นถึงความอัจฉริยะและความโเี้ในการคำนวณของนัวร์
“ตกลง” เรียวตอบในที่สุด “เราจะทำตามแผนของคุณ... แต่ถ้ามีอะไรผิดพลาด... ผมจะไม่ลังเลที่จะหักหลังคุณ”
นัวร์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็รอยยิ้มที่เยือกเย็นและคาดเดาไม่ได้ “นั่นเป็สิ่งที่คุณควรทำอยู่แล้ว... เรียว”
ทุกคนรับรู้ถึงความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นระหว่างสองผู้นำ แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก การตัดสินใจถูกทำไปแล้ว และชีวิตของพวกเขาทั้งแปดคนก็แขวนอยู่บนเส้นด้ายของแผนการอันซับซ้อนนี้
ขั้นตอนที่ 1: การล่อลวง
นัวร์ให้สัญญาณมือกับทีมของเรียว เรียวพยักหน้าและเริ่มเคลื่อนที่ โกดะถือเหล็กเส้นขนาดใหญ่ที่เขาเก็บได้จากทางเดินเก่าๆ เตรียมพร้อมที่จะสร้างเสียง อายาเมะเคลื่อนไหวอย่างว่องไวราวกับเงามืด ไปประจำตำแหน่งซุ่มโจมตี และฮิคารุเริ่มสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ จากจุดที่สามารถมองเห็นประตูห้องฉุกเฉินและทางเดินที่ยาวเหยียดไปอีกฝั่งได้
“มิซากิ... เตรียมตัว” นัวร์กระซิบ
มิซากิหลับตาลง เธอรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่เธอมี เธอรู้ว่าเสียงลวงของเธอจะต้องน่าสนใจพอที่จะดึงดูด “ผู้คุมระเบียบ” ให้แยกออกมาจากกลุ่ม และจะต้องไกลพอที่จะไม่กลับมาทันที
“โกดะ... พร้อมไหม?” เรียวกระซิบถาม
โกดะพยักหน้า เขากำเหล็กเส้นแน่น รวบรวมพละกำลังทั้งหมดไว้ในแขน
มิซากิดีดนิ้ว!
“ช่วยด้วย! ไม่นะ! อย่าเข้ามา! ได้โปรด! ปล่อยฉันไป!”
เสียงกรีดร้องของผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เ็ป และสิ้นหวังดังขึ้น! มันไม่ใช่เสียงที่ดังสนั่น แต่เต็มไปด้วยอารมณ์ดิบๆ ที่บิดเบี้ยว ราวกับเสียงของใครบางคนที่กำลังถูกทรมานอย่างแสนสาหัส และที่สำคัญที่สุด... มันดังมาจาก “ห้องเก็บเอกสาร” ที่อยู่สุดปลายทางเดินอีกฟากหนึ่งของโรงพยาบาล! ห่างจากห้องฉุกเฉินประมาณร้อยห้าสิบเมตร!
เสียงกรีดร้องนั้นดังสั้นๆ เพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะเงียบหายไป... ทิ้งไว้แต่ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม
กริ๊ก... แกรก... กริ๊ก... แกรก...
เสียงของลูกกุญแจที่กระทบกันดังขึ้นจากภายในห้องฉุกเฉิน! “ผู้คุมระเบียบ” ตัวที่หนึ่ง ส่งเสียงคำรามแหบแห้งด้วยความกราดเกรี้ยว รูกุญแจบนหน้ากากของมันเรืองแสงจ้าขึ้นด้วยความกระหาย มันหันหลังให้เครื่องตรวจคลื่นหัวใจทันที! ร่างของมันพุ่งตรงไปยังต้นเสียงนั้นอย่างบ้าคลั่ง! ความเร็วของมันเพิ่มขึ้นอย่างน่าใราวกับภาพติดตา
“ตอนนี้ โกดะ!” เรียวสั่ง
โครมมมมม!
โกดะเหวี่ยงเหล็กเส้นในมือฟาดเข้ากับราวเตียงเหล็กเก่าๆ ที่อยู่ใกล้ๆ อย่างสุดแรงเกิด! เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า! เศษสนิมและเศษไม้กระเด็นไปทั่ว! เสียงนั้นดังกลบเสียงกรีดร้องของมิซากิไปในทันที เป็การ “ย้ำ” ต้นเสียงให้ชัดเจนขึ้น และเป็การ “ตอกย้ำ” อารมณ์ดิบๆ ที่มิซากิสร้างขึ้นมา เพื่อให้ “ผู้คุมระเบียบ” แน่ใจว่ามี “ผู้ป่วย” ที่สมควรได้รับการลงโทษอยู่ที่นั่นจริงๆ
ภายในห้องฉุกเฉิน “ผู้คุมระเบียบ” ตัวที่สองและสามที่เหลืออยู่ก็หยุดชะงัก! รูกุญแจบนหน้ากากของพวกมันเรืองแสงจ้าขึ้นพร้อมกัน! พวกมันหัน “หน้า” มาทางต้นเสียงที่เพิ่งดังสนั่นหวั่นไหว! เสียง กริ๊ก... แกรก... ของพวกมันเริ่มเร็วขึ้น!
แผนได้ผล! นัวร์คิด เขาเหลือบมองฮิคารุ ซึ่งกำลังส่งสัญญาณมือให้เขาว่า “ตัวที่สองกำลังตามไป! ตัวที่สามยังอยู่!”
“อายาเมะ! เตรียมตัว!” เรียวสั่ง
อายาเมะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เธอใช้ความว่องไวของเธอพุ่งเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของห้องเก็บเอกสารที่มิซากิสร้างเสียงลวงไว้ โกะดะเองก็รีบถอยกลับมาอยู่ด้านหลังเรียว
“ผู้คุมระเบียบ” ตัวที่สองส่งเสียงคำรามในลำคอ มันตัดสินใจ! ร่างของมันพุ่งตาม “ผู้คุมระเบียบ” ตัวแรกไปอย่างรวดเร็ว!
ตอนนี้เหลือเพียง “ผู้คุมระเบียบ” เพียงตัวเดียวในห้องฉุกเฉิน!
ฮิคารุที่คอยสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลา รีบให้สัญญาณมือแก่นัวร์ “หนึ่งตัวสุดท้าย... มันยังอยู่ที่เดิม... รูปแบบการเคลื่อนไหว... เดินวนรอบเครื่องตรวจคลื่นหัวใจ”
ยอดเยี่ยม! นัวร์คิด แผนได้ผลเกินคาด! เรามีโอกาสแล้ว!
ขั้นตอนที่ 2: การแทรกซึม
นัวร์ไม่รอช้า เขาให้สัญญาณมือกับเคนจิ “เคนจิ... นายไปก่อน”
เคนจิพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ หน้าที่ของเขาคือการแทรกซึมเข้าไปในห้องฉุกเฉินอย่างเงียบเชียบที่สุด และหาตำแหน่งที่ดีที่สุดเพื่อรอเวลาโจมตี
เคนจิเปิดใช้งานสกิล [หลอมเงา] ร่างของเขากลายเป็เพียงเงาจางๆ ที่แทบมองไม่เห็น เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วแต่ไร้เสียงราวกับสายลม พุ่งตรงเข้าไปในห้องฉุกเฉินที่เหลือเพียง “ผู้คุมระเบียบ” ตัวสุดท้ายเฝ้าอยู่
ภายในห้องฉุกเฉิน แม้จะเหลือ “ผู้คุมระเบียบ” เพียงตัวเดียว แต่มันยังคงเดินวนเป็วงกลมรอบ “เครื่องตรวจคลื่นหัวใจ” อย่างไม่ลดละ ใบหน้ากากกระเบื้องของมันหันไปมาราวกับกำลัง “ฟัง” และ “ดมกลิ่น” ทุกซอกทุกมุมของห้อง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มี “ผู้ป่วย” คนอื่นซ่อนอยู่
เคนจิใช้ [หลอมเงา] ผสานไปกับเงามืดใต้เตียงผู้ป่วย และหลังตู้ยาที่คว่ำอยู่ เขาเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ทีละนิด ทีละนิด ราวกับเป็ส่วนหนึ่งของเงามืด ไม่สร้างเสียงใดๆ แม้แต่เสียงลมหายใจของเขาก็เบาลงจนแทบไม่ได้ยิน เขาใช้เวลาหลายนาทีในการสำรวจหาจุดที่ปลอดภัยที่สุด และใกล้กับเครื่องตรวจคลื่นหัวใจที่สุด
ในที่สุด เขาก็ไปถึงตำแหน่งที่เหมาะสม... ใต้เตียงผู้ป่วยที่อยู่ติดกับเครื่องตรวจคลื่นหัวใจพอดี
เขาให้สัญญาณมือกลับมาที่นัวร์ เป็สัญญาณว่า “พร้อมแล้ว”
“เอาล่ะ” นัวร์กระซิบ “กลุ่มที่เหลือ... ตามผมมา... ลูมิ... เธอต้องอยู่ใกล้ๆ ฉัน... และมิซากิ... เธอต้องอยู่ใกล้ๆ ลูมิ... เราจะเข้าไปในห้องฉุกเฉินอย่างช้าๆ และเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้”
กลุ่มของนัวร์เริ่มเคลื่อนที่เข้าไปในห้องฉุกเฉินอย่างช้าๆ และระมัดระวัง พวกเขากลั้นหายใจ เดินย่องเท้าเบาๆ ราวกับิญญา ลูมิยังคงรักษา [สภาวะใจสงบ] ให้กับมิซากิและนัวร์อยู่ตลอดเวลา เพื่อให้เสียงหัวใจและลมหายใจของพวกเขาสงบที่สุด
กริ๊ก... แกรก...
เสียงของ “ผู้คุมระเบียบ” ตัวสุดท้ายยังคงดังอยู่ใกล้ๆ แต่ในความมืดที่สลัว พวกเขาก็สามารถเล็ดลอดเข้าไปในห้องได้สำเร็จ และค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปซ่อนตามมุมห้องและหลังอุปกรณ์ต่างๆ อย่างเงียบเชียบที่สุด
แต่เมื่อพวกเขาเข้าไปในห้องได้ไม่นาน...
“หยุด! ใครนั่น!?”
เสียงะโดังขึ้น! มันไม่ใช่เสียงของ “ผู้คุมระเบียบ” แต่เป็เสียงของ เรียว!
เรียวและทีมของเขาได้ตามเข้ามาในห้องฉุกเฉินด้วยเช่นกัน! พวกเขาไม่ได้ร่วมมือกันอย่างแท้จริง! เรียวกับโกดะพุ่งเข้ามาจากประตู ส่วนอายาเมะกับฮิคารุก็พุ่งตามมาติดๆ ใบหน้าของเรียวเต็มไปด้วยความไม่พอใจและเจตนาที่จะหักหลังอย่างไม่ปิดบัง เขาคิดว่านัวร์กำลังจะฉวยโอกาสทำภารกิจสำเร็จเพียงลำพัง
“นายคิดจะทำอะไร?” เรียวถามเสียงกร้าว “นายคิดจะชิงความดีความชอบไปคนเดียวงั้นเหรอ!?”
ฉึ่ก!
“ผู้คุมระเบียบ” ตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ในห้อง หันขวับ! ใบหน้ากากกระเบื้องของมันหันตรงมายัง เรียว ที่เพิ่งส่งเสียงดัง! รูกุญแจบนหน้ากากของมันเรืองแสงจ้าขึ้นพร้อมกันทุกรู! มันส่งเสียงคำรามด้วยความกราดเกรี้ยว!
“ไม่นะ!” อายาเมะอุทานด้วยความใ ใบหน้าของเธอซีดเผือด
ทุกคนในห้องฉุกเฉินต่างตกอยู่ในความหวาดกลัวขั้นสูงสุด เสียงหัวใจของพวกเขาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ลมหายใจหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนก คลื่นอารมณ์สีฟ้าเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงจากทุกคน ยกเว้นนัวร์ มิซากิ และเคนจิ ที่ยังคงอยู่ใน [สภาวะใจสงบ] ของลูมิ
แผนพัง! นัวร์คิด เขามองไปที่เรียวด้วยความโกรธที่พุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ก็ต้องข่มมันไว้สุดกำลัง
“ผู้คุมระเบียบ” ตัวนั้นไม่รอช้า มันพุ่งตรงเข้าใส่เรียวทันที! ความเร็วของมันน่าใ มันเคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบราวกับเงามืดที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง
เรียวเบิกตากว้างด้วยความใ แต่เขาก็ยังคงเป็ผู้นำที่รอดชีวิตมาได้หลายด่าน เขาสั่งทีมของเขาทันที “โกดะ! ฮิคารุ! อายาเมะ! ถอย!”
แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว!
ปึก!
“ผู้คุมระเบียบ” ตบเข้าที่ร่างของโกดะอย่างแรง! โกดะถูกผลักกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องอย่างรุนแรงจนหมดสติไปทันที เืกำเดาไหลอาบใบหน้าของเขา
“โกดะ!” อายาเมะกรีดร้องด้วยความใ!
เสียงกรีดร้องนั้นเป็เหมือนสัญญาณ! “ผู้คุมระเบียบ” หันกลับมาทันที! มันพุ่งเป้าไปที่อายาเมะแล้ว!
“อายาเมะ! ระวัง!” ฮิคารุร้องเตือน เขาพยายามจะยิงสกิลบางอย่าง แต่ก็ไม่ทัน!
ฉึ่ก!
“ผู้คุมระเบียบ” ใช้ “ลูกกุญแจ” ที่ปลายนิ้วแทงเข้าที่ไหล่ของอายาเมะอย่างรวดเร็ว เธอทรุดลงทันทีด้วยความเ็ป
ความโกลาหลเกิดขึ้นในห้องฉุกเฉิน! เรียวพยายามจะโจมตี “ผู้คุมระเบียบ” ด้วยสกิลของเขา แต่การโจมตีของเขาทำได้เพียงแค่เฉียดผ่านไปอย่างไม่เป็อันตราย
นัวร์รู้ดีว่านี่คือวินาทีชี้เป็ชี้ตาย เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็วที่สุด
ต้องล่อพวกมันอีกครั้ง... และคราวนี้ต้องแม่นยำกว่าเดิม!
เขาเหลือบมองไปที่เคนจิ เคนจิยังคงซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงข้างเครื่องตรวจคลื่นหัวใจอย่างเงียบเชียบ เขากำขวด “สารระงับเสียง” ไว้แน่น
“มิซากิ!” นัวร์ะโเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ “สร้างเสียงลวง... ใกล้ที่สุด... ที่ประตูทางเข้าห้องฉุกเฉิน!”
มิซากิพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว เธอรู้ว่ามันคือการเดิมพันด้วยชีวิต
ดีดนิ้ว!
“กรี๊ดดดดด!”
เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดดังขึ้นอีกครั้ง! แต่คราวนี้มันดังมาจาก “ประตูทางเข้าห้องฉุกเฉิน!”
“ผู้คุมระเบียบ” ชะงัก! มันกำลังจะพุ่งเข้าใส่เรียวและอายาเมะ แต่มันก็ได้ยินเสียงกรีดร้องนั้น! มันหันขวับ! ใบหน้ากากกระเบื้องของมันหันตรงไปที่ประตู!
และในวินาทีนั้นเอง...
“เคนจิ! ตอนนี้แหละ!” นัวร์สั่งเสียงเด็ดขาด!
เคนจิที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงใกล้กับเครื่องตรวจคลื่นหัวใจ พุ่งตัวออกมาจากเงามืดอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ! มือของเขากำขวด “สารระงับเสียง” ไว้แน่น
ชิ้ง!
เคนจีเหวี่ยงขวดสารระงับเสียงพุ่งเข้าใส่ “เครื่องตรวจคลื่นหัวใจ” อย่างสุดแรงเกิด!
เพล้ง!
ขวดแก้วแตกกระจายออก สารสีน้ำเงินในขวดพุ่งกระจายไปทั่วแผงวงจรของเครื่องตรวจคลื่นหัวใจ!
เสียงบี๊บ... บี๊บ... บี๊บ... ที่เคยดังต่อเนื่องมาตลอด... เงียบสงัดลงทันที!
ความเงียบที่แท้จริงเข้าครอบงำห้องฉุกเฉิน! เป็ความเงียบที่หนักอึ้งกว่าเดิมหลายเท่า!
“ผู้คุมระเบียบ” ที่กำลังจะพุ่งไปที่ประตูทางเข้า ชะงักค้างกลางอากาศ! ร่างของมันสั่นเทา! รูกุญแจบนหน้ากากของมันกระพริบถี่ๆ ด้วยความสับสน! มันส่งเสียงคำรามในลำคอที่ฟังดูประหลาดไปจากเดิม... ราวกับเสียงเครื่องจักรที่กำลังขัดข้อง!
ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงกลางอากาศ:
──────────────
【คำเตือน! แหล่งกำเนิดพลังงานของด่านถูกทำลาย!】
【ผู้คุมระเบียบเข้าสู่สภาวะ 'คลั่ง' (Berserk Mode) !】
【โบนัสพิเศษ: ผู้คุมระเบียบตัวที่ 1 และ 2 กำลังกลับมา!】
──────────────
“ไม่นะ!” เรียวอุทาน
“หนี! ทุกคน! ออกไปจากที่นี่!” นัวร์ะโเสียงลั่น
“ผู้คุมระเบียบ” ตัวที่หนึ่งที่เพิ่งถูกทำลายแหล่งกำเนิดเสียง ส่งเสียงคำรามที่น่ากลัวกว่าเดิมหลายเท่า ร่างของมันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าใส่ทุกคนในห้องอย่างไม่เลือกหน้าด้วยความบ้าคลั่ง!
และจากทางเดินด้านนอก... เสียง กริ๊ก... แกรก... กริ๊ก... แกรก... ที่เร็วกว่าเดิมหลายเท่า... กำลังดังใกล้เข้ามา! “ผู้คุมระเบียบ” อีกสองตัวกำลังกลับมาแล้ว!
ห้องฉุกเฉินกลายเป็สมรภูมิเื!
...จบตอนที่ 8
2K
