เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฮันเนียะรู้สึกว่ายาแก้พิษนั้นสำคัญกว่ายาพิษพิษของเธอซึ่งแรงกว่าปกติสามเท่า ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย

        หลังจากได้รับพิษเข้าไปร่างกายของฮันเนียะก็เป็นอัมพาตชั่วคราว

        "ท่านเคยศึกษาวิชานินจาของเรามาก่อนงั้นหรือ"ฮันเนียะพูดด้วยเสียงอันเบาออกมาอย่างยากลำบาก

        หยางเฉินชื่นชมร่างกายของนินจาสาวอย่างสบายใจเพราะตอนนี้ร่างกายของเธอนั้นกำลังอ่อนปวกเปียก คล้ายคนเมาหลังจากที่ได้ยินคำถามของฮันเนียะ หยางเฉินก็ส่ายหัวและกล่าวว่า

        "วิชานินจาของเธอพัฒนามาจากหลากหลายสำนัก ถึงแม้ว่าผมจะสามารถแอบเรียนรู้พวกมันได้แต่ผมก็ไม่ได้อยากเรียนเลยสักนิด"

        "แล้วทำไมท่านจึงสามารถมองวิชาของฉันออก..."ฮันเนียะถามอย่างไม่เข้าใจ

        หยางเฉินได้แต่หัวเราะและกล่าวว่า

        "คุณฮันเนียะโบราณกล่าวไว้ว่า 'ในศิลปะการต่อสู้ทั้งหมดภายใต้ฟ้านี้ถ้าไม่มีพลังก็ไม่ไร้ประโยชน์และถ้าหากมีเพียงความเร็วอย่างเดียวก็ย่อมไม่มีไม่มีค่าอันใด' ซามูไรของประเทศคุณนำศิลปะการต่อสู้ของจีนไปปรับปรุงเป็นของตัวเองเสร็จแล้วก็ประกาศตัวเองเป็นที่หนึ่งแต่ความจริงคือวิชาของพวกคุณไม่สามารถหนีรากฐานนี้ไปได้"

        "ในโลกนี้ความเร็วและความพลังเท่านั้นคือที่สุด ส่วนเทคนิคต่างๆ นั้นเป็นได้แค่ของไร้สาระ"

        ฮันเนียะดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างเธอมองไปที่หยางเฉินพร้อมกล่าวว่า

        "ท่านเฮดีส ท่านเป็นคนที่แข็งแกร่งและน่านับถือ แต่น่าเสียดายที่ท่านยืนอยู่คนละข้างกับพวกเรา"

        "ไม่เลย"หยางเฉินคัดค้าน และกล่าวว่า "มันไม่ใช่ผมที่อยากเป็นศัตรูกับพวกคุณเป็นพวกคุณเองต่างหากที่นำปัญหามาให้ผม อย่างที่ผมบอกไปก่อนหน้านี้ผมมาที่นี่เพื่อพักผ่อนเท่านั้นและแม้แต่พวกกองพลน้อยเหยียนหวงยังไม่มายุ่งกับผมแล้วนิกายยามาตะของคุณจะมาหาผมเพื่อ?"

        ฮันเนียะได้ยินดังนั้นก็สวนขึ้นทันควัน

        "โปรดเชื่อฉันท่านเฮดีส ด้วยสติปัญญาของท่าน ไม่มีทางจะเป็นอย่างที่ท่านพูดได้อย่าโกหกตัวเองอีกเลย กองพลน้อยเหยียนหวงยังไม่เคลื่อนไหว เพราะยังหาโอกาสดีๆไม่ได้ต่างหากไม่มีองค์กรหรือประเทศไหนจะยอมทนให้ศิลาเทพเจ้าตกอยู่ในมือของมนุษย์ได้หรอก...ถึงแม้คนคนนั้นจะเป็นท่านก็ตาม พวกเขามีความกล้าที่จะต่อต้านพระเจ้า และมันก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น"

        หยางเฉินฝืนยิ้มกล่าวว่า

        "จากที่คุณบอกมาดูเหมือนคุณกำลังมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นอยู่นะ คุณทำผมปวดหัวจริงๆ..."

        "งั้นท่านก็ยอมรับแล้วสิว่า ศิลาเทพเจ้าอยู่ในมือของท่าน!?" ฮันเนียะหาช่องว่างถามทันที

        หยางเฉินส่ายหัว

        "ผมไม่สนหรอกผมหมายถึงพวกคุณคิดกันไปใหญ่แล้ว ผมไม่มีศิลาเทพเจ้าอยู่จริงๆ"

        "แต่…"

        "พอได้แล้ว!"หยางเฉินตะโกนออกมาเสียงดัง "คุณฮันเนียะคุณถูกพิษอยู่ คุณจะพูดมากไปทำไมอีก? ถึงพิษที่อยู่ภายในตัวคุณจะค่อยๆถูกรักษาโดยยาแก้พิษ แต่ก่อนพิษจะถูกลบล้างไปผมยังต้องการตัวคุณเพื่อแลกเปลี่ยนกับโม่เชี่ยนนี..."

        ฮันเนียะเผยท่าทีตกใจทันทีแผนของเธอล้มเหลวอีกครั้งแล้ว ในสายตาของนินจาอัจฉริยะนางนี้ผู้ชายคนนี้เป็นเหมือนกำแพงที่เธอไม่สามารถมองเห็นแม้แต่ยอดเขา

        เมื่อเห็นฮันเนียะยังคงเงียบหยางเฉินจึงกล่าวว่า

        "อะไรกัน…ผมคงต้องหาพรรคพวกอีกสองคนที่เหลือด้วยตัวเองงั้นสินะ"

        ฮันเนียะเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง"ท่านรู้ว่ามีสองคนอย่างนั้นหรือ?"

        "ดูเหมือนว่าคุณไม่ได้ยินสิ่งที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้เลยนะทักษะของคุณทานุกิอาจจะร้ายกาจแต่อย่างที่ผมบอกถึงแม้ว่าผมจะไม่อาจค้นหาเขาได้ในระยะเวลาสั้นๆและเวลาก็ผ่านมาเนิ่นนานแล้ว นอกจากนี้เมื่อตอนที่คุณได้รับบาดเจ็บผมก็สามารถสัมผัสถึงกลิ่นอายของพวกเขาได้..." หยางเฉินเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมาทันที

        ฮันเนียะเปิดริมฝีปากสีแดงเล็กน้อยความแข็งแรงของผู้ชายคนนี้ช่างน่าตกใจเป็นอย่างมาก!

        "นี้เป็นอำนาจของพระเจ้าอย่างงั้นหรือ..."ฮันเนียะพึมพำออกมา

        หยางเฉินยืนเท้าเอวพลางมองไปรอบๆ ตัวเหมือนกำลังมองหาเพื่อนอยู่

        "ผมก็ไม่แน่ใจนักผมไม่ได้เจอกับเขามานานแล้ว"

        ฮันเนียะพยักหน้าพร้อมยกมือทำสัญญาณมือแปลกๆ คล้ายกับการเปิดตราประทับโบราณ

        ทันใดนั้นเองสองนินจาก็ปรากฏตัวจากอากาศ และยืนอยู่ข้างหลังหยางเฉิน

        หยางเฉินหันกลับไปด้านหลังพร้อมรอยยิ้ม หนึ่งในนั้นมีรูปร่างสมส่วน สายตาคล้ายเสือและรอยแผลเป็นอยู่ตรงขอบตา ในขณะที่อีกคนมีรูปร่างผอมแต่ก็เป็นกล้ามเนื้อไม่มีไขมันเจือปน จนดูเหมือนเขาสามารถระเบิดพลังมหาศาลออกมาได้บางทีอาจเป็นเพราะวิชานินจา ที่แม้จะยืนอยู่ใต้แสงแดดมันกลับดูเหมือนมีหมอกดำพุ่งออกมาทั่วร่าง

        "เทนงู?ทานุกิ?"

        ทานุกิที่ผอมแห้งหัวเราะขึ้นกล่าวออกมาด้วยภาษาจีนกลางสำเนียงญี่ปุ่น

        "อย่างที่คิด เฮดีสช่างเป็นผู้ที่ที่อยู่บนจุดสูงสุดจริงๆ ทำให้ความภาคภูมิใจของเราเหล่านักฆ่านั้นมลายหาย ตลอดชีวิตนักฆ่าของผมท่านเป็นคนแรกที่มองวิชาของผมออก"

        หยางเฉินยิ้มอย่างสุภาพ"คุณสุภาพเกินไปภาษาจีนกลางของคุณนั้นค่อนข้างแย่เมื่อเทียบกับฮันเนียะ"

        "นั่นเป็นเพราะผมเป็นนักฆ่าไม่ใช่นักพูด" ประกายตาอันเย็นเยียบปรากฏขึ้นในทันที

        "บอกพวกเราให้รู้แจ้งได้ไหมเหตุใดท่านจึงสังเกตเห็นพวกเรา?"

        "จริงๆถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนของคุณปล่อยรังสีสังหารออกมา ผมก็ยากที่พบคุณได้"หยางเฉินกล่าวตรงไปตรงมา

        "เทนงูแกทำแผนเสียหมด น่าผิดหวังจริงๆ" ทานุกิพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

        เทนงูเหลืองมองทานุกิอย่างเย็นชาพร้อมกล่าวว่า

        "แกนั่นแหละไอ้ขยะอย่าหาข้อแก้ตัวไปหน่อยเลย "

        "ไหนแกลองพูดใหม่อีกทีซิ!?"เสียงของทานุกิเปลี่ยนไปทันที

        "ข้าบอกว่าแกมันขยะ!"

        "พอได้แล้ว!!!"ฮันเนียะที่นอนอยู่บนพื้นตะโกนขึ้นมาอย่างเหลืออด "พวกแกจะทะเลาะกันทำบ้าอะไร!?พวกแกทั้งคู่นั่นแหละขยะ!"

        ทันใดนั้นเองทั้งทานุกิและเทนงูก็หายตัวไปจากสายตาและไปโผล่อีกทีที่ข้างๆ ฮันเนียะ เทนงูใช้มือโอบเอวฮันเนียะขึ้นมาจากพื้น

        ฮันเนียะขมวดคิ้วเหลือบมองไปที่เทนงูแล้วหันมาพูดกับหยางเฉินว่า

        "ท่านเฮดีส ครั้งนี้พวกเราแพ้ แต่ครั้งหน้าพวกเราจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้อีกแน่"

        "ยังจะมีอีกหรือ?"หยางเฉินถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

        "ฮิๆ ตอบโต้ทันทีหลังจากเพลี่ยงพล้ำคือข้อห้ามอันร้ายแรงที่สุดของนินจา" ทานุกิพูดด้วยเสียงขึ้นจมูกนิดๆฟังดูคล้ายเป็ด

        "ถ้าท่านเฮดีสต้องการเจอหัวหน้าสุดสวยของท่านอย่างปลอดภัย โปรดรักษาระยะห่างจากพวกเราสองร้อยเมตร"

        หยางเฉินลูบจมูกพลางกล่าวว่า

        "จริงๆแค่ร้อยเมตรก็พอแล้ว พวกคุณไม่จำเป็นต้องตื่นเต้นมากจนเกินไปผมชื่นชมฝีเท้าของเหล่านินจาอย่างพวกคุณอยู่แล้ว"

        "ตกลง"พูดจบทั้งหมดก็หายตัวไปจากสายตา

        หยางเฉินมองขึ้นไปข้างบนแล้วพึมพำว่า

        "100 150200..."

        เมื่อหยางเฉินนับถึงสองร้อยเสียงอันเบาบางก็ดังเข้าเขา นั่นทำให้เขาผ่อนคลายกล้ามเนื้อลงและเผยให้เห็นรอยยิ้มน้อยๆ

        หยางเฉินไม่ได้ไล่ตามไม่ใช่เพราะเขาไม่สามารถ แต่เพราะว่าเขาไม่ได้ต้องการเป็นศัตรูกันอย่างสมบูรณ์นอกจากนี้เขายังมีเรื่องอื่นๆ ที่ต้องทำอีกมาก

        หยางเฉินเดินออกจากลานจอดรถชั้นสามมุ่งหน้าไปยังชั้นสองอย่างรวดเร็วเพราะทานุกิบอกเขาว่าโม่เชี่ยนนีนอนอยู่ในรถออดี้คันแดงของเธอโดยปราศจากเสื้อผ้าติดตัวแม้แต่ชิ้นเดียว...

        ...

        ในเวลาเดียวกันนั้นเองฮันเนียะที่และพรรคพวกก็หยุดลงที่ป้ายโฆษณาบนตึกสูงแห่งหนึ่งเธอฟื้นกำลังมาได้บางส่วนแล้ว และจ้องมองเทนงูที่โอบเอวเธอโดยวิสาสะพร้อมพูดภาษาญี่ปุ่นว่า

        "ไปกันเถอะ"

        ใบหน้าเทนงูเปลี่ยนเป็นแข็งค้างและใช้กำลังเกร็งแขนที่โอบเอวให้มากขึ้นกว่าเดิมและแม้กระทั่งใช้มืออีกข้างลูบคลำบั้นท้ายอันนุ่มนิ่มของฮันเนียะ

        ภายใต้สายตาของทานุกิที่มองมาอย่างเงียบๆทางด้านข้าง

        "เทนงูถ้าข้าสามารถพื้นพลังได้อย่างสมบูรณ์เมื่อไรเมื่อนั้นแกจะได้รู้รสชาติความรู้สึกว่าตายเสียดีกว่าอยู่" ฮันเนียะคำรามด้วยความโกรธ

        "ทำไมกัน?ฮันเนียะ ทำไมเจ้าไม่เต็มใจเป็นผู้หญิงของข้า"เทนงูตื่นเต้นมากขึ้นกว่าเดิมแต่เสียงของเขาก็ยังคงทุ้มต่ำ

        ฮันเนียะกล่าวอย่างเย็นชาว่า"แล้วทำไมข้าต้องเป็นผู้หญิงของเจ้าด้วย"

        "ข้าเป็นนินจาที่แข็งแกร่งที่สุดเจ้าต้องเป็นของข้าเท่านั้น!"

        "ฮึ่มอย่าลืมว่าข้ายังคงเป็นหัวหน้าของเจ้า" ฮันเนียะยิ้มเยาะมองดูเย้ายวนมากกว่าเดิม

        สายตาของเทนงูเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม

        "ท่านผู้นำแก่มากแล้วและมองหาแต่ผู้หญิงมาดื่มเหล้าเป็นเพื่อนเท่านั้นท่านผู้นำเวลานี้ได้หมดสิ้นแล้วซึ่งศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจถ้าข้าเป็นเขาข้าคงสละตำแหน่งไปนานแล้ว!"

        "หุบปาก!"ร่างกายของฮันเนียะสั่นสะท้านเล็กน้อย"แกห้ามพูดจาดูถูกพ่อของฉันเด็ดขาด!"

        "เขาเป็นแค่พ่อทูนหัวของเจ้าไม่ใช่ข้า..." เทนงูถอดหน้ากากออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่ถูกแกะสลักด้วยมีด

        "ฮันเนียะตื่นได้แล้วเขาไม่เคยคิดว่าเจ้าเป็นลูกสาวแม้แต่น้อยในสายตาของเขาเจ้าเป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่เขาเลี้ยงไว้เท่านั้น! เขาสมควรตายเขาเพียงลุ่มหลงในความงาม และต้องการได้เจ้าไว้ในครอบครอง แต่ก็ไม่มีปัญญา ฮึ่ม!เขาสมควรตายอย่างแท้จริง!"

        เพียะ!!!

        ฮันเนียะรวบรวมกำลังทั้งหมดตบเข้าที่หน้าเทนงู

        "ข้าบอกว่าห้ามเจ้าพูดถึงพ่อข้าแบบนี้" ฮันเนียะกล่าวออกมาอย่างเหลืออด

        เทนงูลูบใบหน้าของเขาจากนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

        "ฮ่าๆๆๆ! เจ้าตบข้า! ฮันเนียะ เจ้ากล้าตบข้าจริงๆ!!?"

        "เจ้าเรียกร้องมันเอง"ฮันเนียะจ้องมองเทนงูอย่างเย็นชา

        "แล้วเจ้าจะเสียใจเมื่อข้าจัดการไอ้แก่นั่นและกลายเป็นผู้นำคนใหม่เมื่อไรข้าจะทำให้เจ้าเป็นทาสของข้า! เจ้าจะต้องแก้ผ้าต่อหน้าข้าทุกวันและทำตามคำสั่งของข้าทุกอย่าง!" เทนงูพูดพลางเลียริมฝีปากอย่างบ้าคลั่ง

        ฮันเนียะมองเทนงูด้วยความรังเกียจและกล่าวอย่างเยาะเย้ยว่า "รอให้ถึงวันนั้นก่อนแล้วค่อยพูดจะดีกว่าอย่าเก่งแต่ปากไปหน่อยเลย"

        "เมื่อข้าได้ครอบครองศิลาเทพเจ้า และกลายเป็นพระเจ้าเมื่อไร! ไอ้แก่ชินินก็จะไม่เป็นปัญหาสำหรับข้าอีกต่อไป!"เทนงูกล่าวด้วยความเชื่อมั่น

        ประกายตาเย็นเยียบปรากฏขึ้นในตาของฮันเนียะ

        "เจ้าหยุดทำเป็นเก่งได้แล้วนี่เจ้าไม่รู้จริงๆ หรือไงว่าเฮดีสแข็งแกร่งขนาดไหน!"

        "เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะสั่งข้าข้าบอกไว้ตรงนี้เลยนะ ว่าข้าแข็งแกร่งว่าไอ้แก้นั่นเป็นร้อยเท่า!!!"

        อีกมุมหนึ่งทานุกิที่ยืนดูอย่างเงียบๆก็เผยให้เห็นรอยยิ้มอันแสนชั่วร้าย...