เด็กชายที่แม้จะผ่ายผอมจากการกินอยู่ที่ไม่ดีแต่ร่างกายของเขานั้นกลับโตกว่าเด็กชายเบื้องหน้าที่ลากเขาไปนั้นเขามองดูขนมที่มีราคาในมือและมองมือน้อยที่ลากเขาไปเรื่อย ๆ ด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้จนถึงประตูจวนหาน
“คุณชายน้อยไปที่ใดมาหรือเ้าคะคุณหนูตามหาคุณชายน้อยอยู่เ้าค่ะ นั่น....”
อาิที่พบเด็กชายตัวน้อยเดินมาพร้อมกับเด็กชายตัวโตที่เคยรักแกตนแม้หญิงสาวจะไม่เข้าใจแต่ก็มิได้กล่าวประการใด
“มามี้อยู่ที่ใดงั้นหรือ”
“รอคุณชายน้อยอยู่ที่ลานข้างเรือนเ้าค่ะ”
“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แต่...”
เด็กชายตัวน้อยมองไปทางเด็กชายตัวโตที่ตอนนี้ทำตัวไม่ถูกอยู่ด้านหลังอาิถอนหายใจเบา ๆ
“เ้าก็ตามคุณชายน้อยไปด้วยสิ”
เด็กชายตัวโตพยักหน้าช้า ๆก่อนจะเดินตามเด็กชายตัวน้อยที่เดินนำตนไปอย่างว่าง่ายสตรีในอาภรณ์ชมพูนั่งอยู่ใต้ต้นหลิวที่ปลิวไหวไปตามแรงลมหญิงสาวดูงดงามราวกับเทพเซียนในสายตาของเด็กทั้งสองหยางชุนรีบวิ่งเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งรอเขาในทันที
“มามี้...ข้ากลับมาแล้ว”
เด็กชายวิ่งเข้าไปกอดหานลี่กันในทันทีหญิงสาวที่มองเห็นเด็กชายตัวน้อยวิ่งเข้ามาแขนทั้งสองของนางได้อ้ารอรับเด็กชายตัวน้อยไว้เช่นกัน
“เ้าไปที่ใดมาเหตุใดมิบอกข้าสักคำ”
“เอ๊ะ...บ่าวเรือนหน้าที่ข้าพบได้รับปากว่าจะแจ้งแก่มามี้แทนข้า...นางมิได้แจ้งมามี้หรือขอรับ”
หานลี่กันลูบศีรษะเด็กน้อยเบา ๆแม้ลึก ๆ จะรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ
“ครั้งหน้าอย่าได้ฝากใครมาแจ้งข้าจงมาด้วยตัวเอง เข้าใจหรือไม่”
“ขออภัยขอรับมามี้ครั้งหน้าจะไม่มีเหตุการณ์เช่นนี้อีกแล้วขอรับ”
เด็กชายตัวน้อยรีบรับปากหานลี่กันในทันทีมือน้อย ๆ บีบจมูกน้อย ๆ ของหยางชุน หานลี่กันมองไปทางห่อของที่เด็กชายถือมา
“ข้าได้เงินมาจึงนำไปซื้อขนมให้กับท่านตาท่านยาย1 ห่อ ท่านลุง 1 ห่อ มามี้ 1 ห่อและตัวข้า 1 ห่อ”
“แต่ที่ข้าดูมีแค่ 3ห่อเองมิใช่หรือ”
เด็กชายตัวน้อยยกยิ้มก่อนจะมองไปทางเด็กชายตัวโตที่ยืนอยู่ด้านหลังตน
“ส่วนของข้านั้นข้าได้แบ่งให้กับเขาแล้วขอรับ”
เด็กชายน้อยชี้ไปทางเด็กชายตัวโตหานลี่กันมองไปทางเด็กชายตัวโตที่หญิงสาวจำได้ว่าเป็เด็กชายที่เคยรักแกหยางชุนอย่างแน่นอน
“ข้าเห็นว่าเขากำลังลำบาก...ข้าจึงได้...”
เด็กชายเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆเมื่อเห็นว่าหานลี่กันเงียบไป หญิงสาวได้ดึงหยางชุนเข้ามาในอ้อมกอดของตน
“เื่ที่เ้าทำดีนั้นข้าไม่ตำหนิเ้าหรอกนะแต่ในโลกใบนี้มีเื่ราวมากมายที่เ้าควรระวังไว้ก่อนจะทำสิ่งใดเ้าต้องคิดให้ดีเสียก่อน”
หานลี่กันเอ่ยกับหยางชุนก่อนจะมองไปทางเด็กชายร่างโตนั้น
“ชุนเออร์บอกว่าเ้ากำลังลำบากแต่ทุกครั้งที่พบกันข้ามิเคยเห็นเ้าลำบากเท่าครั้งนี้เ้ามีเื่อันใดเช่นนั้นหรือ”
หานลี่กันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขณะมองเด็กชายตัวโตที่สวมเสื้อผ้ามอมแมมเด็กชายก้มหน้านิ่งอยู่ตรงหน้าหานลี่กัน เมื่อถูกเอ่ยถามด้วยวาจาที่นุ่มนวลเด็กชายตัวโตพลันคุกเข่าลงร้องได้อยู่ตรงนั้น
“คุณหนูหาน ตัวข้านั้นเดิมถูกพ่อแม่ตามใจแม้จะมีไม่มากแต่พวกเขากลับมอบทั้งหมดที่มีให้แก่ข้าจึงทำให้ข้านั้นกลายเป็เด็กที่เอาแต่ใจและรังแกคนที่ด้อยกว่าตนแม้ข้าจะถูกบิดาและมารดาสอนสั่งถึงเื่นี้อยู่หลายครั้งแต่ยามลับหลังพวกเขาข้าก็ยังคงทำตัวเหมือนเดิม”
เด็กชายตัวโตปาดน้ำตาไปขณะพูด
“จนเมื่อพบคุณชายน้อยข้าเองจึงคิดที่จะรังแกเขายามที่พบอยู่เสมอแม้ว่าทุกครั้งเขาจะมิเคยเอาคืนข้าเลยสักครั้งจนเมื่อคุณชายน้อยพบกับคุณหนูคุณชายน้อยจึงยืนหยัดสู้กับข้าและเมื่อไม่นานมานี้ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าได้ล้มป่วยลง เพื่อนที่ดูเหมือนรักใคร่กันกลับหนีห่างและสุดท้ายไม่มีใครเลยที่จะยอมยื่นมือช่วยข้าแม้แต่คนที่ท่านพ่อหรือท่านแม่เคยมีน้ำใจช่วยเหลือพวกเขาก็ตาม”
มือหยาบที่ข้างหนึ่งยังคงกำถุงขนมที่ยังไม่หมดนั้นไว้แน่นค่อยๆ สอดประสานกัน
“แต่คุณชายน้อยนั้นกลับไม่เหมือนคนพวกนั้นคุณชายน้อยที่เคยถูกข้ารังแกมาตลอดกลับยื่นของมีราคาให้แก่ข้าข้าที่มิได้กินอะไรมา 4 วัน”
“แล้วพ่อกับแม่ของเ้าล่ะ”
เด็กชายตัวโตร้องไห้เสียงดังดั่งจะขาดใจก่อนจะพยายามเช็ดน้ำตากลั้นน้ำตาและเสียงร้องไห้ของตน
“พวกท่านทั้งสองเพิ่งจากข้าไปเมื่อสองวันก่อนขอรับ”
“เช่นนั้นก็แสดงว่าตอนนี้แม้แต่เงินทำศพให้พ่อกับแม่ของเ้าก็ไม่มีใช่หรือไม่”
“ขอรับ”
หานลี่กันมองหยางชุนที่ยังคงจ้องเด็กชายตัวโตตรงหน้านั้นก่อนจะหันไปทางอาิ
“อาิเ้าเอาเงินของข้าไปจัดการเื่ศพของพ่อแม่ให้เด็กคนนี้ทีนะ”
“ขอบคุณขอรับคุณหนู ขอบคุณคุณชายน้อยบุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่ลืม หากคุณหนูและคุณชายน้อยไม่รังเกียจที่ข้ายังเป็เด็กเงินที่ท่านได้มอบให้นั้นถือว่าเป็ค่าขายตัวเป็ทาสรับใช้พวกท่านขอรับ”
หานลี่กันมองเด็กชายตัวโตอย่างพิจารณาก่อนจะมองเด็กชายตัวน้อยในอ้อมกอดตน
“เช่นนั้นก็ดี ข้าอยากจะให้เ้าอยู่เคียงข้างและปกป้องชุนเออร์เ้าทำได้หรือไม่”
“ได้ขอรับข้ายินดีที่จะตายเพื่อคุณชายน้อย”
“ดีเช่นนั้นจำคำของเ้าไว้ หากเ้าคิดที่จะหักหลังชุนเออร์แม้เพียงเล็กน้อยข้าจะไม่ปล่อยเ้าเอาไว้แน่”
“ข้าขอสาบานว่าชีวิตนี้ข้าจะซื่อสัตย์กับคุณหนูและคุณชายน้อยขอรับ”
เด็กชายตัวโตหมอบกราบหานลี่กันอย่างสำนึกในบุญคุณ
“ต่อไปนี่ข้าจะให้ชื่อเ้าว่าจื่อรั่ว เ้าคือคนที่จะติดตามและดูแลชุนเออร์ของข้า”
“ขอรับ”
“อาิเ้าไปจัดการเื่ต่าง ๆ แทนข้าที”
“เ้าค่ะ”
“จื่อรั่วเ้ากลับบ้านไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย เมื่อเ้าพร้อมแล้วค่อยกลับมาติดตามรับใช้ชุนเออร์หากไม่เข้าใจหรือสงสัยที่ใดให้ถามอาิ”
“ขอรับคุณหนู”
“ที่นี่เ้าจะรับคำสั่งชุนเออร์เพียงคนเดียวเท่านั้นเื่นี้จงจำให้ขึ้นใจ”
“ขอรับคุณหนู”
เมื่ออาิและจื่อรั่วเดินออกไปแล้วหยางชุนได้หันมาหาหานหานลี่กันพร้อมกับคิ้วคู่น้อยที่ผูกเป็ปมด้วยความสงสัย
“มามี้ทำไมมามี้ถึงให้จื่อรั่วติดตามข้า อีกทั้งรับคำสั่งของข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น”
หานลี่กันมองเด็กชายในอ้อมกอดด้วยรอยยิ้ม
“บ่าวที่ดีจะต้องมีนายเพียงคนเดียวหากเขาแปรพักตร์ไปหาผู้อื่นก็ไม่ควรเก็บเขาไว้”
“ชุนเออร์จะจำไว้ขอรับ ….อืม….แต่ดูเหมือนการออกไปข้างนอกของชุนเออร์ทำให้มามี้กังวลใจใช่หรือไม่ขอรับ”
“อื่ม...จะว่าเช่นนั้นก็ได้จวนของเรานั้นตั้งติดกับจวนโหวมีแมลงน่ารำคาญที่ข้ายังไม่สามารถกำจัดออกไปได้อยู่น่ะ”
“แมลงน่ารำคาญงั้นหรือขอรับ”
“ถูกต้อง ไว้....อีกไม่นานเ้าก็จะรู้เองว่าแต่ข้าลืมถามเ้า ว่าเ้าเอาเงินจากที่ใดมาซื้อขนม”
หานลี่กันมองไปทางห่อขนมที่วางอยู่บนโต๊ะก่อนจะคำนวณในใจ‘ดูจากห่อขนมนี้แล้วต้องเป็ร้านมีชื่ออย่างแน่นอนและราคามิใช่ถูก ๆ เช่นนี้แล้วชุนเออร์ได้เงินมาจากที่ใดกันนะ’
“คุณหนูเ้าคะ เหล่าไท่ไท่โหวฮูหยินและฮูหยินให้คุณหนูและคุณชายน้อยไปพบเ้าค่ะ”
ท่าทีของหญิงรับใช้ที่มองหยางชุนนั้นทำให้หานลี่กันสังหรณ์ใจหนักยิ่งกว่าเดิม
“มีเื่อะไรเช่นนั้นหรือ”
“บ่าวก็มิทราบเ้าค่ะเห็นคุณหนูรองเว่ยร้องห่มร้องไห้พร้อมกับเดินมาพบฮูหยินพร้อมกับเหล่าไท่ไท่และโหวฮูหยิน”
“อ่อ เช่นนั้นเองเ้าไปก่อนเถอะ ข้ามีเื่ต้องคุยกับชุนเออร์ เดี๋ยวข้าจะตามไป”
สตรีในอาภรณ์ชมพูก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยที่ตอนนี้ใบหน้าอวบอิ่มและชมพูระเรื่อจากการถูกบำรุงดวงตากลมโตจ้องมองตอบนางในอ้อมกอดอย่างคิดหนัก
23
